Rozdział XXV

Pędziła przed siebie, mocniej wczepiając palce w końską grzywę, by nie spaść z grzbietu cwałującego zwierzęcia. Nie otwierała oczu. Nie obchodził jej fakt, że mknie na oślep poprzez ciemny, cichy i zdradziecki las. Chciała się zgubić, znaleźć jak najdalej od posiadłości męża. Tak, by uciec od jego spojrzenia, którym z pewnością mimowolnie, wywierał na niej presję. Słyszała tylko urywany oddech gniadej klaczy, która niekierowana przez nikogo, z łatwością pokonywała przeszkody.

W końcu Jennifer ściągnęła wodze, zatrzymując dyszącego konia. Wiedziała, że Meriel gnałaby dalej tak długo, aż padłaby ze zmęczenia, jednak kochała tę klacz i nie chciała jej skrzywdzić. Zeskoczyła zwinnie, przekładając wodze przez głowę Meriel. Przytuliła się do niej, delikatnie głaszcząc jej szyję.

- Przepraszam, maleńka – szepnęła i ucałowała gwiazdkę na gniadym czole. Zdjęła ogłowie i pozwoliła zwierzęciu na swobodny spacer po niewielkiej polanie. Miała pewność, że nie oddali się od miejsca, w którym ją zostawi.

Przeszła kawałek dalej, dotkliwie odczuwając brak jakiegokolwiek odzienia poza koszulą nocną i cieniutkim szlafrokiem. Kiedy wyjeżdżała, zegar wybijał czwartą nad ranem. Nie mogła spać, a bezczynne leżenie doprowadzało Jennifer do szaleństwa. Myśli, obrazy i głosy mieszały się w jedno, przysparzając jej strasznego bólu. Najbardziej jednak maltretowało ją wspomnienie przepraszającego spojrzenia Shina. Nie mogła tego znieść. Musiała natychmiast, w tej chwili, wstać, wyjść, działać, uciekać... Zrobić cokolwiek, by to przestało ją nękać. Nie znajdując czasu na ubranie się, wybiegła z posiadłości drzwiami dla służby. Wpadłszy do stajni nawet nie zawracała sobie głowy siodłaniem Meriel. Zapięła tylko ogłowie i wskoczyła na grzbiet klaczy, która, zaniepokojona stanem swej pani, nawet nie czekała na sygnał, by wyrwać galopem (o mały włos nie wyłamując drzwi), który miękko przeszedł w cwał.

Pokręciła głową, delikatnie masując skroń. Co się z nią działo? Nigdy wcześniej nie pozwalała sobie na tak lekkomyślne działanie. Ale co mogła zrobić, kiedy powietrze w sypialni dusiło ją, a obraz męża palił jej powieki żywym ogniem?

Westchnęła cicho i opadła na resztki pnia powalonego wiele lat wcześniej drzewa. Co miała robić teraz, gdy Starszyzna brutalnie wyrywała ją ze złotej klatki, w której zgodnie z własną wolą została zamknięta? Nie mogła wrócić do rodziny. Wolałaby już jak pies zdechnąć pod płotem, niż znowu pozwolić na to, by otoczyli ją ci ludzie, z którymi prócz więzów krwi łączyła ją czysta nienawiść.

Przygryzła wargę. Co więc miała zrobić? Urodzić... Dziecko? Przecież to absurdalne! Jak ona, drobna, krucha i niespełna siedemnastoletnia zwykła dziewczyna miała urodzić dziecko potężnemu wampirowi? Nie przeżyje tego. Była pewna, że tak będzie. Czytała o związkach ludzi z wampirami. Owoc takiego związku umierał podczas połogu. Razem z matką.

Znalazła się między Scyllą, a Charybdą. Uśmiechnęła się ponuro, zdając sobie sprawę z tego, że jest klasycznym przykładem tragizmu antycznego. Każde rozwiązanie prowadziło do klęski. Teraz musiała wybrać, która będzie mniej dotkliwa: śmierć ciała czy śmierć ducha.

Mróz z większym zacięciem smagał jej skórę. Owinęła się szczelniej szlafrokiem, jakby to mogło cokolwiek pomóc. Nie mogła wracać. Jeszcze nie teraz.

Myślała o Shinie. Jakiej odpowiedzi on oczekiwał? Najpewniej chciał, by wróciła do Cage, jednak kto mógł wiedzieć, co tak naprawdę roiło się w jego umyśle? Czasem miała wrażenie, że zupełnie go nie pojmuje. Kiedy przemawiał, coś głęboko w niej drżało z przejęciem, domagając się czujności i podejrzliwości. To był jej mechanizm obronny, bezbłędna umiejętność oddzielania prawdy od fałszu. Jednak już dawno przestała zawracać sobie tym głowę. Instynkt, na którym polegała od wielu, wielu lat w przypadku Shina wariował. Był bezużyteczny zupełnie jak kompas w obecności magnesu.

Wzięła głęboki oddech, a powietrze zakuło ją w trzewiach. Cokolwiek miała zrobić, musiała to dobrze przemyśleć, nie mogła podjąć decyzji, która zaważy na jej życiu pod wpływem impulsu.

Postanowiła wracać. W końcu nie dojdzie już teraz do żadnych sensownych wniosków, a siedzenie w środku nocy w lesie w cieniutkim szlafroczku może co najwyżej owocować w zapalenie płuc.

Przywołała klaczkę, która przybiegła do niej wdzięcznym kłusem. Założyła uzdę i wskoczyła na grzbiet Meriel. Rozejrzała się wokół, spostrzegając, że faktycznie się zgubiła. Nigdy jeszcze nie była w tej części lasu. Westchnęła cicho i puściła luźno wodze, przyciskając lekko łydki do boków konia. Meriel zawsze znajdowała drogę do domu, dlatego gdy tylko poczuła luz, wyrywała naprzód zupełnie pewna szlaku. Jennifer zamknęła oczy, przywierając do szyi klaczy. Miała nadzieję, że nikt nie zauważył jej zniknięcia, chociaż... jakie to miałoby teraz znaczenie skoro niedługo i tak zniknie? Prędzej czy później, w ten, czy w inny sposób...

<***>

Chłodna, stalowa poświata późnojesiennego dnia padała na pomieszczenie, wyostrzając każdą krawędź i odbierając ciepło barwom. Cisza zawieszona w nieruchomym powietrzu, tak głęboka, że nie słychać w niej było nawet oddechu, podkreślała wszechobecną pustkę.

Aika zamrugała parę razy, niewidzącym wzrokiem wpatrując się w jakiś nieokreślony punkt. Jak dawno temu się przebudziła? Gdyby zadała sobie to pytanie, nie potrafiłaby na nie odpowiedzieć. Od chwili, w której wyczerpana osunęła się na poduszki, nie była w stanie się ruszyć. Jej myśli na przemian to skupiały się na pustce, to znów odpływały gdzieś poza świadomość. Trwała w zawieszeniu pomiędzy okrutną rzeczywistością, a nierealną krainą, w której zwykle snuła marzenia, a która teraz roztaczała przed nią obraz rozpaczy.

Kiedy utonęła w zapomnieniu przynoszonym przez słodki eliksir Jonathana, miała sen. Widziała jasną, niemal świetlistą postać na tle nieprzeniknionej czerni. Zalegająca wokół cisza echem odbijała spazmatyczny szloch pełen nieutulonego żalu, który wyrywał się z piersi dziewczyny. Na schowaną w drobnych dłoniach twarz opadały kosmyki blond włosów, a śnieżnobiałą sukienkę gęsto pokrywały plamy szkarłatnej krwi. Dziewczyna oderwała dłonie od twarzy i zdawało się, że te przepięknie błękitne oczy patrzą wprost na Aikę, gdy Rika drżącym głosem szepcze jedno słowo: „Dlaczego?”.

Naraz otworzyła oczy. Gdy zdała sobie sprawę z tego, że wraz z ciemnością zniknęła także jej przyjaciółka, wybuchła płaczem. Gdyby ktoś mógł ją usłyszeć, z pewnością pękłoby mu serce. Każda dusza zdolna do współczucia rozdarłaby się na pół, widząc ten nieprzerwany potok łez rozpaczy. Nikt jednak nie widział niewysłowionego bólu wymalowanego na twarzy Aiki, nikt nie słyszał żałosnego łkania. Nikt. Była sama. Zupełnie sama ze świadomością, że przyczyniła się do bestialskiego zamordowania swoich przyjaciół.

Z chwilą, w której zupełnie opadła z sił, zastygła w bezruchu, nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Cały jej świat, nawet sny, wszystko przykryte było grubym, żałobnym kirem.

Chciała zapytać dlaczego tak się stało, ale nie było nikogo, kto mógłby jej odpowiedzieć. Gdzie popełniła błąd? Przecież trzymała wszystko w tajemnicy, nigdy nie chciała wystawić przyjaciół na niebezpieczeństwo. A mimo tego nie żyli. Czym w takim razie naraziła się Pogromcom, że zamordowali dwie równie niewinne, co drogie jej osoby? Za co tak bardzo pragnęli ją ukarać, zrzucając na jej barki ciężar odebranego życia? Znała odpowiedź.

To wszystko była zemsta. Odwet Dowódcy za Pogromcę, który zastrzelił się przed jej domem. Odwet, przed którym ją ostrzegano. Poczuła pod powiekami piekące łzy. Jak mogła być tak nierozważna, by nie wziąć sobie tego do serca? Jak mogła zlekceważyć to ostrzeżenie?! Gdyby tylko miała taką możliwość... oddałaby życie, żeby wszystko cofnąć i naprawić. Ale już za późno...

Przed oczami miała tę niemal zawsze zgodną parę. Znali się od dzieciństwa, mieli tyle wspólnych planów na przyszłość, które teraz były tylko wspomnieniem.

Kiyokuro drgnęła niespokojnie. Czy taki los czekał każdego, kto coś dla niej znaczył? Czy Pogromcy poprzestaną na tej już i tak zbyt wielkiej ofierze? Obawiała się, że to dopiero początek.

Powinna wstać. Wziąć głęboki oddech, zacisnąć zęby i zrobić coś, by z tym skończyć. Jak jednak miała tego dokonać? I przede wszystkim, po co? Po co się podnosić, skoro znowu wyląduje na dnie, pociągając kogoś za sobą? Już nie wstanie. Nie tym razem. Upadki zbyt wiele kosztowały. Powinna zostać tu gdzie jest. Tak nie stanowiła dla nikogo zagrożenia, a świat z biegiem czasu zapomni o niej i zostawi samej sobie.

Zamknij oczy... Odpłyń w nicość... Nie śnij... -  wyszeptał Whisper, a ona uległa mu, nie widząc sensu w opieraniu się.

I tak utonęła w śnie pozbawionym snów.

<***>

Aya szybko zlustrowała spojrzeniem pomieszczenie. Jej rodzice siedzieli na kanapie w pewnym oddaleniu od siebie. Jedno nie spoglądało na drugie i wyglądało na to, że nie zamierzają zamienić ze sobą ani słowa. I tak było od poprzedniego dnia. Zagryzła wargę. Bolało ją serce, gdy widziała zawziętość na ich twarzach. Zwłaszcza, że pokłócili się o nią.

Kiedy po powrocie od Aiki otworzyła drzwi do domu, zrozumiała, że weszła w oko cyklonu. Rodzice nawet jej nie zauważyli. Maaya krzyczała na męża, na siłę zatrzymując łzy, które uparcie cisnęły jej się do oczu. On z kolei przyglądał jej się przez chwilę, starając się opanować gniew, jednak w końcu nie wytrzymał i krzyknął na nią. Wtedy Maaya rozpłakała się, co sprawiło, że Kage zacisnął usta, nie wypowiadając już więcej ani słowa, odwrócił się na pięcie i odszedł, trzaskając drzwiami. Kobieta, nie myśląc wiele, odwróciła się w kierunku schodów i wbiegła po nich, kończąc scenę spektakularnym zatrzaśnięciem drzwi. Aya, która skamieniała wciąż stała w wejściu, dopiero od przestraszonej, starej służącej dowiedziała się co zaszło.

Wzięła głęboki oddech, uniosła wyżej głowę i weszła do prywatnego salonu, niosąc ze sobą tacę z serwisem do herbaty. Musiała z nimi porozmawiać, dlatego poprosiła, by oboje tu przyszli. Ta sytuacja nie mogła dłużej trwać, więc pokrzepiona przez Aikę, zebrała w sobie odwagę, aby to wszystko wyjaśnić.

Postawiła tacę na niskim stoliku, rozstawiła filiżanki i nalała do nich herbaty. Dopiero wtedy usiadła naprzeciw rodziców. Nie wiedziała jak ma zacząć. Wiedziała, że chce jak najszybciej skończyć.

- Mamo, tato… Proszę was, przestańcie. Nie mogę patrzeć na to jak się kłócicie. – Spojrzała na nich błagalnym wzrokiem.

Maaya wbiła spojrzenie w podłogę, przygryzając dolną wargę, ale Kage ze spokojem, którego z pewnością nie odczuwał patrzył córce w oczy.

- Aya, są sprawy, których nie rozumiesz… - zaczął powoli wyważonym tonem.

Przerwała mu gestem. Nie chciała by kończył, bo doskonale wiedziała co powie. Tylko by ją tym zirytował, a nie potrzebowali kolejnej kłótni.

- Zdziwiłbyś się jak doskonale rozumiem. Ale wiesz dlaczego sądzisz, że jest inaczej? Dlatego, że wciąż traktujesz mnie jak małe dziecko – powiedziała zaskakująco spokojnym i pewnym głosem. – Zrozum wreszcie, że już nim nie jestem.

Matka Ayi uniosła lekko głowę, z zaskoczeniem spoglądając na córkę.

Kage skinął głową z powagą. Cóż innego mógł zrobić? Tym razem nie uda się odesłać Ayi do jej pokoju, wmawiając jej, że to nie powinno zaprzątać jej myśli. Martwiło go to.

- Córeczko, to nie tak. My po prostu chcemy cię chronić. - Odwrócił wzrok w kierunku żony, która pierwszy raz od poprzedniego dnia odwzajemniła jego spojrzenie.

Dziewczyna westchnęła cicho, kręcąc głową. Znała to. Teraz się pogodzą, by zjednoczyć siły przeciw niej, chociaż.. Wątpliwość w oczach Maayi dawała jej iskierkę nadziei.

- Wiem, tato. Ale tak nie można. Nie mogę wiecznie żyć pod kloszem. Już niedługo nie będziecie mogli trzymać nade mną pieczy. Kto wtedy mnie ochroni? Kto, jak nie ja sama?

Wiedziała, że to zamknie usta Kage. To jego najbardziej bała się w tej rozmowie. Zrobiłby wszystko, żeby zrezygnowała z tego, co postanowiła, a że miał dar przekonywania… Obawiała się, że nie da rady odeprzeć jego jak zawsze przemyślanych i słusznych argumentów.

Tak jak się spodziewała, wziął głębszy oddech i nic nie powiedział, odwracając od niej wzrok. Ten nieszczęsny ślub wciąż odbierał jako swoją porażkę.

- Doceniam wszystko, co dla mnie robicie, naprawdę. Kocham was, ale nie potrafię patrzeć jak kłócicie się o mnie i o decyzję, którą sama powinnam podjąć.

- Tak, ale jeśli…

- Jeśli źle wybiorę? – dokończyła i wymusiła delikatny uśmiech. – Błędy są po to, żeby się na nich uczyć. A kiedy mam to robić, jeśli nie teraz?

Maaya niemal niedostrzegalnie skinęła głową. Wiedziała, że matka ją popiera. Zawsze to robiła. Dlatego właśnie Maaya, mając świadomość, że właściwa dyskusja toczy się między Ayą a Kage, nie odzywała się. To jego dziiewczyna musiała przekonać.

Mężczyzna zacisnął szczęki, usilnie starając się znaleźć punkt zaczepienia. Zawsze bał się, że ta chwila nadejdzie i wiedział, że nie będzie mu łatwo. Zdawał sobie sprawę z tego, że bywał nadopiekuńczy, ale teraz, choć wiedział, że to nierozsądne, czuł się odtrącony przez własne dziecko. A nic tak nie bolało.

- Tato.

Podniósł wzrok na córkę. Uśmiechała się do niego lekko, z tym kojącym spokojem, który zawsze udzielał się również jemu.

- Wiem, że jest ci ciężko, ale spróbuj zrozumieć.

Maaya odwróciła się twarzą do męża. Położyła swoją dłoń na jego zaciśniętych w pięść palcach.

- Kage, Aya… ma rację.

Spojrzał w zielone oczy, które patrzyły na niego tak szczerze, że nie potrafił im odmówić. Westchnął ciężko, kręcąc głową. Zmówiły się? Nie… Maaya była równie zaskoczona jak on prośbą Ayi o rozmowę. Od początku brała w obronę stanowisko Ayi. Nie mógł nic na to poradzić.

- Dobrze – zaczął powoli, widząc jednak szerszy uśmiech wypływający na usta córki, szybko dodał: -Ale najpierw powiedz mi, jak ty to widzisz.

Odetchnęła z ulgą. Poszło łatwiej, niż się spodziewała, choć wiedziała, że gdyby nie poparcie matki niewiele by osiągnęła.

- Wszystko zaczęło się sypać, gdy mama powiedziała ci o Hiroshim – oznajmiła, starając się utrzymać serce na wodzy, by nie wydało jej zbyt wcześnie.

Wampir skrzywił się odruchowo. Denerwowało go to imię i osobnik je noszący. Obiecał, że pomoże Ayi. Zamiast tego namieszał jej w głowie do tego stopnia, że jego mała córeczka postanowiła zrzec się ochrony, którą jako ojciec czuł się zobowiązany jej zapewnić. Nie chciał sprawić Ayi zawodu, dlatego przełkną tę łyżkę dziegciu i skinął głową.

- Rozumiem dlaczego się zdenerwowałeś. Boisz się, że będę tylko cierpiała, jeśli o nim nie zapomnę. Ale… Teraz bardziej prawdopodobne jest to, że będę cierpiała, jeśli to zrobię.

Wstała z miejsca i przeszła się po pokoju, wyłamując palce ze zdenerwowania. Miała nadzieję, że to pomoże jej się nieco uspokoić i wyrzucić z siebie wszystko, co miała do powiedzenia.

- Aya, chyba zapominasz…

Odwróciła się do niego i przerwała mu:

- O Shirahime? Nigdy o nim nie zapominam. Spójrz jednak na to z tej strony: nienawidzę go, a życie z nim będzie piekłem. Nie chcę ci robić przykrości, ale to są fakty. A Hiroshi… - zacięła się, czując suchość w gardle, ale skoro już zaczęła, postanowiła skończyć. Zacisnęła pięść, dodając sobie odwagi. – Tato, ja go kocham. Nigdy nie byłam niczego tak pewna. Naprawdę go kocham. I wiem, może mnie spotkać rozczarowanie. Ale jeśli będę mogła spędzić szczęśliwie choć resztkę tego czasu, który mi został? Odbierzesz mi to?

Zastanawiał się na tym, kiedy jego maleńka córeczka, którą tak uwielbiał rozpieszczać dorosła? Dlaczego nie zauważył tego momentu? Musiał przyznać sam przed sobą, że słowa Ayi mają sens. Jedynym wyjściem było zaufanie jej postanowieniu.

- I co teraz? – westchnął niemal z rezygnacją, spoglądając to na żonę, to na swoje dziecko.

- Powiem mu. – Jej głos zabrzmiał tak pewnie, że przez chwilę sama nie mogła go poznać.

Musiał odpuścić. W końcu zawsze wierzył, że w życiu trzeba wiedzieć, kiedy się wycofać. Nawet w kwestii własnych dzieci.

- Zrób to, co uważasz za słuszne – odparł, poddając się. – Jeśli jednak on cię skrzywdzi, zniszczę go. Gołymi rękoma go uduszę, a z tego, co mi wiadomo, sam siebie nie wskrzesi – dodał, nie mogąc się powstrzymać.

Mimo wszystko, czuł się zazdrosny, co sobie z niechęcią uświadomił. Absurd, pomyślał i podniósł się z kanapy. Kiedy tylko staną na nogach, praktyczni od razu się zachwiał, ponieważ Aya bez ostrzeżenia wpadła na niego, by móc go uścisnąć. Uśmiechnął się delikatnie i ucałował córkę w czubek głowy.

Nic nie mówiła, bo czuła, że zaraz się rozpłacze. Nie mogła uwierzyć, że udało jej się zakończyć ten bezsensowny spór, który ich dzielił. Domyślała się, ile ojca kosztowało przystanie na jej prośbę. Zawsze jednak ufał jej jak samemu sobie. Nie tylko dlatego tak bardzo go kochała, ale właśnie za to była mu dziś naprawdę wdzięczna.

Odsunęła się lekko i spojrzała na matkę.

- Mamo… ty płaczesz? – spytała cicho, patrząc na zalaną łzami twarz Maayi. Kage odwrócił się, żeby spojrzeć na żonę, która dość niezdarnie próbowała poocierać łzy z policzków.

- A… wszystko przez was! Wzruszyliście mnie, to płaczę – poskarżyła się, dalej próbując się ogarnąć.

Kage pomógł jej wstać i przyciągnął ją lekko do siebie, obejmując na wysokości talii.

- No już, już – szepnął uspokajająco, a kiedy spojrzał na pełne łez oczy córki, westchnął. – Nie mów, że ty też będziesz płakać.

- Nie będę! – powiedziała niebezpiecznie piskliwym głosem, a po chwili i ona wycierała z twarzy mokre ślady.

- I co ja z wami mam? – Pokręcił głową z dezaprobatą i jeszcze raz przygarnął do siebie Ayę.

Stał tak, uspokajając to jedną, to drugą. Właśnie teraz czuł, że ma wszystko. Kochał je nad życie i nie wyobrażał sobie większego szczęścia, niż mieć je przy sobie. Chociaż musiał dziś pozwolić swojemu dziecku na niemal milowy krok w stronę samodzielności, wiedział, że zawsze będzie jej potrzebny. Był w końcu jej ojcem, a takiej więzi się nie zrywa.

<***>

W komacie, w której się znajdowali służąca zapalała świece, których blask wyciągał z zakamarków zamku najróżniejsze kształty. Niejednego ogarniało przerażenie, gdy znajdował się w tych pokojach. Wydawało się, że w gęstniejącym mroku cienie nabierają materialnej postaci, wiją się i pełzną niczym żmije gotowe ukąsić. Niewielu zdawało sobie sprawę z tego, że to wcale nie wybryk wyobraźni.

- Co mi teraz o niej powiesz, Jonathanie? - spytał z umiarkowanym zainteresowaniem Lucyfer.

Kiedy służąca wyszła, wygodnie usadowił się na fotelu, przekręcając strony pożółkłej od stuleci księgi. Zawsze wolał czytać w półmroku, przy świecy, która nadawała literom miękkości, a kartom ciepłego tonu.

Oderwał wzrok od pokaźnych rozmiarów tomu, by spojrzeć wyczekująco na Jonathana.

Demon wziął głębszy wdech, żeby nieco się uspokoić. Niesamowicie drażniła go ta obojętność, ale nie był na tyle głupi, by to demonstrować. Służył Szatanowi i dobrze znał swoje miejsce. Zresztą, był na to przygotowany, w końcu spodziewanie się czegoś innego po Lucyferze byłoby oznaką nieprzeciętnej wręcz naiwności.

- Boję się, że po tym, co się stało już nigdy nie będzie taka jak dawniej. To było dla niej zdecydowanie zbyt wiele, załamała się.

Brunet sięgnął po stojący na ławie kielich i pociągnął z niego łyk wina. Uśmiechnął się we właściwy tylko sobie sposób.

- Wręcz przeciwnie. Nie mogło się złożyć korzystniej – odparł lekko z przebiegłą iskrą w oku.

Jonathan zmarszczył brwi.

- Panie, chyba nie wszystko rozumiem...

Pobłażliwy uśmiech wypłynął na jego usta. Oczywiście, że rozumiał. Tylko nie mógł znieść myśli, że można tak obejść się z Aiką, do której zdążył się przywiązać.

Jonathan nadal stał przed nim wyprostowany niczym struna, dlatego wskazał mu stojące obok krzesło.

- Sądzę, że doskonale rozumiesz – mruknął, kiedy sługa znalazł się już na swoim miejscu. - Skoro Dowódca tak nam się przysłużył, musimy to w pełni wykorzystać. W końcu mamy jedyną i niepowtarzalną okazję, by obrócić tych wszystkich głupców, którzy myślą, że mogą cokolwiek skorzystać dzięki mojej Niszczycielce przeciw Legionowi Pogromców, czyż nie?

Mężczyzna zamyślił się. Rzeczywiście, była taka możliwość, w końcu każda informacja o Aice w liczących się kręgach prawdziwego świata była na wagę złota. Wielu chciało pozyskać ją dla siebie i wykorzystać jej zdolności, o których w rzeczywistości nie mieli zielonego pojęcia. I nikt nie będzie zachwycony, gdy wyjdzie na jaw, do czego posunęli się Pogromcy.

Kiedy Jonathan skinął głową, Lucyfer uśmiechnął się chytrze.

- Niestety, jak obaj wiemy, nic tak nie wzrusza i nie podburza do buntu istot ich pokroju jak zalane łzami, rozbite psychicznie i niezasłużenie skrzywdzone dziewczę. Zwłaszcza, jeśli roją sobie, że to dziewczę może im się przydać.

- Panie, chyba nie chcesz po tym co przeszła... - zaczął, wbijając w Szatana pełne zdumienia jadowicie zielone oczy.

Zaśmiał się dźwięcznie, z rozbawieniem spoglądając na tego biedaka.

- Wystawić ją na pokaz? Oczywiście, że chcę! Wyobraź sobie to oburzenie, tę żądzę sprawiedliwości... Piękny lincz!

- Ale ona może się po tym nie podnieść!

Jonathan zacisnął pięści. Krew krążyła mu w żyłach szybciej niż zwykle. Nie powinien się unosić, ale nie mógł pozwolić na to, by cierpienie Aiki zostało wykorzystane w tak podły sposób. Gdyby nie musiała brać w tym udziału, nie miałby nic przeciwko, ale bał się, że to ją zniszczy.

- Gwarantuję, że nic jej nie będzie, nie ma powodu, by aż tak się rozczulać. Myślę, że nawet to do niej nie dotrze, jeśli w istocie jest tak załamana jak twierdzisz – odparł z chłodnym, stoickim spokojem.

- Panie, daj jej trochę czasu. Straciła dwoje przyjaciół przez tę chorą zemstę Takamiego...

- Jonathanie, przypominam ci, że nie negocjuję z tobą warunków. Ze względu na to, że jesteś jednym z najbardziej wartościowych sług w tym całym przybytku, wspaniałomyślnie informuję cię o moich planach – oznajmił, posyłając blondynowi ostrzegawcze spojrzenie. - Im więcej czasu będzie miała, tym bardziej zelżeje żal, który odczuwa. A musi być na tyle autentyczna, żeby nikt nie posądził nas o urządzanie marnej farsy. Krótko mówiąc, im szybciej, tym lepiej.

Nic nie wskóra, wiedział to. Jeśli Władca Piekieł coś postanowił, jego decyzje były nieodwracalne.

- Poza tym, – podjął po chwili milczenia – moja słodka Aika wreszcie ma możliwość przekonać się jak świat, do którego jest tak przywiązana i ludzie, którymi przecież mianują się Pogromcy są okrutni. - Uśmiechnął się, unosząc kielich do ust.

Demon zasępił się. Wyglądało na to, że wszystkie te działania mają na celu przemienienie Kiyokuro w bezmyślną marionetkę, całkowicie poddaną woli Piekła. Jednak nie potrafił tego pojąć. Wcześniej Lucyfer cenił sobie młodą i czystą duszę dziewczyny. Fakt, że potrafiła słuchać sumienia i przedstawiać swoje zdanie również działał na jej korzyść (choć nie miał pojęcia dlaczego). Co się zmieniło? Dlaczego postanowił ją złamać, odwrócić od świata, którego częścią się czuła?

Odwrócił wzrok, czując na sobie uważne spojrzenie szarych oczu.

- Tego póki co nie musisz rozumieć – powiedział twardo, z wyraźnie wyczuwalną władczością w głosie. - A teraz idź do niej. Przypilnuj, żeby nie zrobiła niczego głupiego.

Podniósł się i ukłonił, wzdychając cichutko. Przypuszczał, że nawet nie miała siły się podnieść z łóżka, a co dopiero robić coś głupiego. Ale rozkaz był rozkazem.

Kiedy Jonathan zniknął za drzwiami, Lucyfer odetchnął głęboko, znów zajmując się książką, którą w międzyczasie odłożył. Szybko jednak doszedł do wniosku, że nie ma ochoty na lekturę, toteż zamknął tom i odrzucił go na kanapę.

Wstał z fotela i przeszedł po komnacie, rozpraszając cienie, które kuliły się i uciekały znowu w najciemniejsze kąty pomieszczenia.

Zastanawiało go czy aby na pewno niczego nie przeoczył. Wszystko wyglądało niespodziewanie przejrzyście i nieskomplikowanie. I właśnie dlatego powinno się udać. Ile razy w historii najprostsze rozwiązanie okazywało się skuteczne, podczas gdy wielkie plany i misternie tkane intrygi padały, nie doczekując się nawet próby wcielenia w życie!

Uśmiechnął się, przypominając sobie niedowierzanie i rozdrażnienie Jonathana. Fakt, mógł mieć rację. Ciekawskie spojrzenia, sztucznie wypowiadane kondolencje i samo to, że zraniona do żywego, bezbronna jak dziecko miała być wystawiona na ataki tych fałszywych ścierw mogło pogorszyć jej stan. Ba, mogłaby nawet mieć mu za złe, że wykorzystuje jej ból... Ale nie obawiał się tego. Była młoda, wrażliwa, a w tak krótkim odstępie czasu straciła matkę (co, jego zdaniem, stratą wielką nie było) i przyjaciół. Jeśli nie przemawia przez nią Instynkt, zapewne nawet nie orientuje się w tym, co dzieje się wokół niej.

Musiał wysłać zawiadomienia o spotkaniu. Klasnął w dłonie, a kilka ozdobnych kart uniosło się z biurka i zmieniło w drobny pył, który rozproszył się w powietrzu.  Co do tego, że przybędą wszyscy, których oczekiwał, nie miał wątpliwości. Jemu się nie odmawiało.

Przystanął przed powieszonym na ścianie obrazem. Przedstawiał postać kurczowo trzymającą się skały zewsząd otoczonej wzburzonymi falami. Czarno-granatowe niebo, rozrywane błyskawicami łączyło się ze spienioną wodą. Kobieta wznosiła głowę ku górze jak gdyby chciała błagać o ratunek. Ułożenie ciała, wyraz twarzy... w tak niesamowicie rzeczywisty sposób oddawały rozpacz, że niemal słyszał pozbawione nadziei błaganie o ratunek. Malarz, który przedstawił tę scenę od wielu wieków pokutował gdzieś w podziemiach zamku. On z pewnością wiedział czym jest głęboka rozpacz i brak nadziei.

Przymknął oczy. Zastanawiał się, co dalej będzie z Aiką. Oczywiście, gdy już się nieco otrząśnie. Nigdy tego nie zapomni, to było jasne. Ale czy będzie potrafiła przebaczyć? Wątpił w to. Takich rzeczy się nie wybacza. Będzie potrafiła z tym żyć, czy zacznie szukać zemsty? A co jeśli nie da rady się dźwignąć po tym ciosie? Co jeśli już na zawsze zostanie pogrążona w letargu, żywa, lecz martwa dla świata? Pokręcił głową. Wszystko jeszcze było zbyt świeże, nie powinien zaprzątać sobie tym myśli.

Odwrócił się od obrazu i wrócił na fotel. Odetchnął głęboko. Wyraźnie przedstawiały się dwie drogi. Jeśli wszystko potoczy się jedną z nich, osiągnie pełne zwycięstwo, jeśli drugą – odniesie porażkę.

Nigdy nie był tak spokojny o przyszłość…

<***>

Z wielkim wysiłkiem zeszła po schodach i powoli weszła do ciemnego salonu. Otwarte okno wpuszczało do pomieszczenia wiatr, który z dziecinną łatwością szarpał tiulowymi firankami. Chłód otulił jej ramiona, zrywając z nich cienki, jedwabny szal. Przystanęła, biorąc głębszy wdech i powoli ruszyła w stronę fortepianu.

Usiadła na ławeczce, lekko przeciągając opuszkami po klawiaturze. Alice Cage uśmiechnęła się lekko, gdy wiatr rozwiał jej włosy i przyniósł wspomnienie dwóch małych dziewczynek, grających na cztery ręce Schuberta. Ile się wtedy naśmiały, co chwila wchodząc sobie w paradę! Do dziś pamiętała tę nieco nierówną i momentami fałszywą Fantazję f-moll.

Zamknęła oczy, wyrównując oddech i uspokajając serce. Nie powinna się wzruszać. Jej kruche serce mogło tego nie wytrzymać. Jak jednak tak wrażliwa dusza jak Alice mogła się nie wzruszać? Czy miała już na zawsze pozostać zimnym głazem, w obecności którego każdy trzymał język za zębami, by nie powiedzieć czegoś, co złamie tę opokę? Nie potrafiła tak żyć.

Jej palce same znalazł odpowiednie dźwięki. Nie otwierając oczu, uniosła lekko głowę, wygrywając subtelną melodię. Gładko przechodziła od legato do staccato, z wyczuciem balansowała między piano a pianissimo, między lento a adagio…

W ten cichy utwór wkładała całe serce, wszystkie emocje, od smutku i żalu, po wdzięczność i nieśmiało okazywaną przednutkami radość. Niegdyś sama skomponowała tę melodię. Każdy takt, każda nuta, znak chromatyczny… wszystko stanowiło część niej samej, wiązało się z tym, co przeżyła, z jej osobowością. Każdy etap życia Alice był częścią wciąż nieskończonego utworu.

Zatrzymała dłonie nad klawiaturą, kiedy poczuła dotyk na ramieniu. Otworzyła błękitne oczy, odwracając głowę, by spojrzeć na stojącego za nią Gabriela.

Wpatrywał się w nią tymi swoimi bursztynowymi oczyma z takim żalem, że musiała westchnąć, uśmiechając się ze smutkiem. Zawsze dbał, żeby się nie nadwyrężała, opiekował się nią i troszczył, by nic jej nie niepokoiło. Z tego zmartwienia postarzał się ostatnimi czasy, co zauważyła nie bez poczucia winy.

- Alice, miałaś odpoczywać – przypomniał z cieniem wyrzutu w głosie.

Oczy, w których błękit momentami wchodził w turkus lśniły niezdrowo, a blade policzki znaczył niepokojący rumieniec. To nie wróżyło niczego dobrego. Co też jej przyszło do głowy, wstawać tak późno i schodzić na dół, gdzie o tej porze zawsze wietrzono pokoje? I jeszcze fortepian… Doskonale wiedział jak na nią wpływał ten instrument. Była z nim związana przez całe życie, w końcu była artystką, ale teraz fortepian tylko przywoływał wspomnienia porzuconej kariery i dzieciństwa bliźniaczek, kiedy z zapałem próbowały naśladować matkę, która z finezją oraz łatwością wygrywała najbardziej skomplikowane akordy i dwudźwięki. Pozbyłby się go z chęcią, ale wiedział, że to może tylko bardziej zaszkodzić Alice. Przecież, jak twierdziła, ten fortepian miał jej duszę.

- Przepraszam, nie mogłam zasnąć. – Ścisnęła lekko jego dłoń, na co on tylko westchnął cicho.

Miała dość tego bezczynnego leżenia w łóżku, a zarówno lekarze jak i Gabriel wciąż kazali jej wypoczywać. Budziła się i znów zasypiała, powoli tracąc poczucie czasu i świadomość pór dnia. Nie miała pojęcia o tym, co działo się wokół niej. Służący odwracali zakłopotane spojrzenie, gdy o coś pytała, Gabriel spoglądał na nią z takim udręczeniem, że sama rezygnowała z uzyskania odpowiedzi, a Fia… Właściwie kiedy ostatni raz ją widziała?

- Gabrielu, gdzie jest Fia? – zapytała z niepokojem w głosie.

Prześladowały ją wyrzuty sumienia. Wiedziała, że jest okropną matką. Nie mogła pomóc Jennifer, a Fia, którą miała przy sobie nie otrzymywała od niej żadnego wsparcia. Macierzyństwo było kolejnym polem, na którym poległa.

- Spokojnie, Alice, jest w bibliotece – oznajmił kojącym tonem.

- O tej porze?

Zaniepokojenie na tej tak delikatnej i bladej twarzy odciskało piętno w postaci kilku drobnych zmarszczek w okolicy ust. Jej krucha, filigranowa postać przypominała zjawę, którą mógł rozwiać mocniejszy podmuch wiatru. Ten widok zawsze chwytał go za serce. W chwilach takich jak te czuł, że jeśli nie ukoi jej nadwyrężonych nerwów, Alice rozsypie się jak kryształ po zderzeniu z ziemią.

- Widocznie się zaczytała. Znasz Fię. – Uśmiechnął się lekko, patrząc jej w oczy.

Skinęła głową. Miał rację, znała Fię... Ale znała ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie potrafiłaby spokojnie czytać po tym, co wydarzyło się tak niedawno. Fia obwiniała się o wszystko i nikt nie potrafił tego zmienić.

Podniosła się, a świat nagle zawirował jej przed oczami i gdyby nie Gabriel, z pewnością nie utrzymałaby się na nogach. Kiedy wszystko wróciło do normy, posłała mężowi delikatny przepraszający, a zarazem wdzięczny uśmiech. Nieraz była wręcz zażenowana słabością swojego ciała, ale nic nie mogła na to poradzić.

- Zaprowadź mnie do niej – poprosiła, wspierając się na jego ramieniu.

To było ostatnie, czego im było potrzeba. Alice powinna unikać zbytniego ożywienia, a Fia wpatrywałaby się w matkę z poczuciem winy, musząc kłamać na temat tego, czym się zajmuje.

- Do biblioteki jest za daleko. Może lepiej odprowadzę cię już do sypialni, a Fia zajrzy do ciebie jutro?

Chciał dać dziewczynie trochę czasu na przygotowanie się. Tak, żeby mogła uspokoić matkę bez konieczności wymyślania na szybko jakichś kłamstw.

Alice zamyśliła się, rozważając jego propozycję. Miał rację, póki co nie powinna jeszcze chodzić tak daleko. A żeby odjąć mu zmartwień musiała przede wszystkim sobie nie szkodzić.

Ku uldze Gabriela, dała się poprowadzić na górę wprost do sypialni.

- Tylko nie czekajmy do jutra. Poproś ją, by przyszła teraz.

Zacisnął usta, ale skinął głową, pomagając jej usiąść na łóżku. Wyszedł z pokoju, by przyprowadzić Fię.

Alice nie czekała długo. Po paru minutach w drzwiach pojawiła się drobna sylwetka Fii. Zapewne ojciec już poinstruował dziewczynę, by jej nie denerwowała.

- Tak, mamo? – odezwała się cicho.

Alice Cage posłała jej łagodny uśmiech i poklepała miejsce obok siebie. Strażniczka podeszła powoli i usiadła na łóżku, starając się nie unikać spojrzenia matki.

- Powiedz mi kochanie, unikasz mnie? – zapytała spokojnie, czułym gestem odgarniając czarne pasemko włosów z twarzy córki.

- Nie mamo, dlaczego tak pomyślałaś? – odpowiedziała pytaniem.

Zdawała sobie sprawę z tego, że ostatnimi czasy rzadziej wchodziła do pokoju matki i zwykle było to wtedy, gdy kobieta spała, ale robiła to wyłącznie dla jej dobra. Gdyby przychodziła tu częściej, na pewno nie uniknęłaby wielu pytań, na które póki co wolała nie odpowiadać. Dlatego to wezwanie ją zaniepokoiło. Nie umiała kłamać i nie chciała tego, ale musiała przemilczeć jak najwięcej, by nie rozbudzić w Alice nadziei, która mogła okazać się płonna.

- Och, wiesz, dawno cię tu nie było, nie wiem nawet jak się czujesz. Nikt mi nic nie mówi, a twój ojciec najchętniej przywiązałby mnie do łóżka – westchnęła, uśmiechając się blado.

Fia przygryzła wargę. Mogła tylko się domyślać jak ona czuje się w tej sytuacji. Uwielbiała wychodzić na długie spacery, doglądać ogrodu, często wdawała się w dyskusję ze służbą… A teraz oglądała tylko te cztery ściany i co jakiś czas wymykała się do salonu, gdy tylko nadarzała się taka sposobność. Przecież to jak być pogrzebanym żywcem!

- U mnie wszystko w porządku, nie masz się czym martwić. – Posłała matce uśmiech, który, miała nadzieję, nie wydawał się sztuczny. – A byłam u ciebie całkiem niedawno, ale spałaś i nie chciałam cię budzić – wyjaśniła.

Kobieta pokiwała głową. Oczywiście było tak jak podejrzewała. Nie dowie się niczego konkretnego. Warto było jednak spróbować…

- Fia, proszę cię, chociaż ty mnie nie okłamuj. To takie frustrujące, kiedy widzisz, że coś się dzieje, a wszyscy próbują ukryć przed tobą prawdę, nie mogę tego znieść!

Strażniczka zacisnęła dłoń na pościeli. Bazyliszek szarpnął się gwałtownie na jej skórze, wyczuwając zdenerwowanie. Nie wiedziała co robić. Musiała jakoś uspokoić Alice.

- Mamo, powiem ci. Powiem ci wszystko, tylko jeszcze nie teraz. Obiecuję, że kiedy już będę wiedziała wystarczająco dużo, dowiesz się o tym. Ale proszę cię, nie każ mi mówić tego teraz.

Widząc, że niewiele brakuje, by Fia się rozpłakała, Alice westchnęła ciężko, przymykając oczy. Czuła się tak bardzo zmęczona… Jednak po chwili odezwała się spokojnie, jak gdyby serce nie próbowało rozbić jej żeber:

- Dobrze, zaczekam. Ale pamiętaj, że obiecałaś. I… nie mów nic ojcu. Martwiłby się tylko bez potrzeby. – Uśmiech wypłynął na jej pozbawione krwi, lekko sine usta.

Fia wyciągnęła ręce i objęła matkę, z przerażeniem odkrywając, że jest jeszcze szczuplejsza niż ostatnim razem. Starała się nie dopuszczać do siebie tej myśli, ale… Co będzie, jeśli ona umrze? Co wtedy będzie z ojcem? On się nie podniesie… A Jennifer? Nie przyznawała się do tego, ale wciąż zależało jej na matce, to było pewne. Jak ona sobie poradzi, gdy będzie w rozpaczy? I jak to wykorzysta ten bezduszny potwór, jej mąż?

Pokręciła głową, wtulając się w ramię Alice. Nie wolno jej tak myśleć. Ona nie umrze. Nie dopuszczą do tego.

Alice delikatnie pogłaskała córkę po głowie. Kochała ją całym sercem. Była połową jej cudu, jedną z bliźniaczek, na których urodzenie nikt nie dawał jej szans. Wciąż miała nadzieję, że jej siostra, Jennifer, pewnego dnia się opamięta i wróci do nich. Zanim to jednak nadejdzie musiała skupić się na Fii. Chciała być dla niej wsparciem.

- Pamiętaj Fia, kocham cię. Co by się nie działo, zawsze o tym pamiętaj – wyszeptała i ucałowała córkę w czoło, kiedy odsunęły się od siebie. Widząc drżącą brodę dziewczyny, która sygnalizowała wybuch płaczu, dodała: - I ani mi się waż płakać, bo i ja się rozpłaczę. A znając życie, kiedy tylko twój ojciec usłyszy to zawodzenie, postawi na nogi pół kraju.

Fia uśmiechnęła się lekko i przetarła oczy, by przegnać z nich łzy.  

- Kocham cię, mamo – powiedziała cicho.

Jeszcze raz pogłaskała dziewczynę po włosach.

- No dobrze, a teraz marsz do łóżka – zarządziła tonem nieznoszącym sprzeciwu.

- Ale mamo… - zaczęła Fia, nie mogąc wyjść ze zdziwienia.

- Żadne „ale”. Masz się wyspać, bo obawiam się, że muszę cię jutro wypożyczyć na cały dzień.

Strażniczka zmarszczyła brwi, czekając na następne słowa kobiety.

- Nawet sobie nie zdajesz sprawy z tego jak ja się tu nudzę. Chciałabym wyjść do ogrodu.

Fia wytrzeszczyła oczy ze zdumnienia. Czy ona oszalała?

- Ale mamo, nie wolno ci…

- A właśnie, że wolno – przerwała, po czym z przebiegłym uśmiechem wyjaśniła: - Zupełnie przypadkiem podsłuchałam ostatnio jak doktor mówił Gabrielowi, że jeśli nie będzie tak wiało, a ja poczuję się lepiej, to mogę wyjść na krótki spacer. Tylko miał mi tego nie mówić, żeby mi się „raptem” za bardzo nie poprawiło.

Popatrzyła niepewnie na matkę. Nie wiedziała czy aby na pewno powinna narażać się na taki wysiłek… Ale z drugiej strony, siedząc tylko w tym pokoju, na pewno nie poczuje się lepiej.

- No dobrze… Tylko zanim gdziekolwiek pójdziemy najpierw zapytasz lekarza, czy możesz, tak?

- Tak, tak, zapytam – westchnęła, wykręcając oczami. – A teraz do łóżka!

Pokręciła głową i ucałowała matkę w policzek, życząc jej dobrej nocy.

Kiedy dziewczyna wyszła, Alice otworzyła szufladę szafki nocnej i wyjęła z niej tabletki. Szybko przełknęła lekarstwo i położyła się. Wcześniej nawet o tym nie myślała, ale teraz naprawdę miała ochotę, by wyjść na zewnątrz. Chociaż może nie tyle chodziło jej o ten spacer, co o to, żeby móc spędzić dzień z córką, która ostatnio zamknęła się w bibliotece i świecie swoich myśli.

Zamknęła oczy, skupiając się na zwalniającym rytmie serca i zasnęła z nadzieją, że do jutra jej się nie pogorszy.    

<***>

Na zewnątrz dopiero się przejaśniło, choć dochodziła już ósma. Aya chodziła po pokoju w tę i z powrotem. Już od jakiegoś czasu nie spała i nie mogła spokojnie usiedzieć w miejscu. Postanowiła, że nie będzie dziś sobie zaprzątać głowy lekcjami i, o dziwo, wcale nie czuła się z tego powodu winna. W końcu okoliczności jak najbardziej to usprawiedliwiały

Siłą woli powstrzymywała się wczoraj, by nie pobiec natychmiast do Hiroshiego, a dziś ledwie otworzyła oczy, z rozczarowaniem odkryła, że jest jeszcze zbyt wcześnie na jakiekolwiek wizyty, w końcu normalni ludzie (mniej normalni nekromanci zapewne też) jeszcze spali.

Stanęła przed lustrem, przygładzając prostą, rozkloszowaną sukienkę z niezbyt głębokim dekoltem i rękawem trzy czwarte. Jej głęboka, intensywna czerwień podkreślała biel skóry i ciemne włosy, a fason zaznaczał wyraźne wcięcie w talii. Czarne rajstopy i krótkie kozaczki na obcasie eksponowały zgrabne, smukłe nogi. Czy nie za bardzo się postarała? Co on sobie pomyśli, kiedy zobaczy ją tak wystrojoną? Może powinna się przebrać… Pokręciła głową. Wyglądała dobrze, jedyne co musiała, to uspokoić się.

Starając się nie hałasować, zeszła do kuchni, by zrobić sobie herbaty. Miała wrażenie, że wszystko niebywale ciągnie się w czasie. Woda jak na złość gotowała się przez całą wieczność, a ulubionego kubka poszukiwała chyba przez tysiąclecia. Kiedy wreszcie udało jej się zaparzyć napój, wróciła do pokoju i z rozczarowaniem odkryła, że nie było jej niecałe dziesięć minut.

Nie mając co ze sobą zrobić przez ten czas, sięgnęła po książkę, jednak już po paru zdaniach odkryła, że ciąg słów nie układa się w żadną logiczną całość i odłożyła lekturę na półkę. Może powinna coś namalować? Wyjęła blok i ołówek, by zrobić wstępny szkic, ale zastygła z dłonią nad kartką, nie mogąc zmusić się do wyobrażenia sobie czegoś konkretnego. Z irytacją odsunęła się od biurka i wpatrzyła w przestrzeń. Może mogłaby powycierać niewidzialny kurz z półek? Albo chociaż pozamiatać pustynię? Spojrzała na zegarek i jęknęła. Matko, co się ze mną dzieje?!

Znowu wstała i zaczęła krążyć po pokoju, mając cyferblat cały czas na oczach. Podłe wskazówki przesuwały się tak wolno, że Ayi wydawało się, iż robią to celowo, by ją wykończyć. Teraz nie mogę się doczekać, a jak przyjdzie co do czego, to zapomnę języka w gębie, pomyślała rozdrażniona.

- Kochanie, dziurę wydepczesz. – Odwróciła się, słysząc głos matki dobiegający od strony drzwi.

Przyglądała się jej zaspanymi oczyma, opierając się o futrynę. Nagle Aya przypomniała sobie, że przecież rodzice niedawno położyli się spać.

- O rety, mamo, obudziłam was? – spytała, przykładając dłoń do ust.

Maaya wygięła usta w delikatnym uśmiechu i pokręciła głową.

- Obudziłam się na chwilę i usłyszałam, że nie śpisz, więc postanowiłam sprawdzić co się dzieje.

Aya westchnęła i opadła na krzesło.

- Chyba troszkę się denerwuję.

Kobieta miała ochotę się roześmiać, ale udała, że zakrywa dłonią ziewnięcie, by to zamaskować.

- „Chyba troszkę”?

- No dobrze, bardzo się denerwuję – przyznała, opuszczając głowę. – Chciałabym móc już iść, ale z drugiej strony, co jak spanikuję i zrobię z siebie idiotkę?

Wampirzyca podeszła do łóżka i przysiadła na jego skraju.

- Skarbie, a może nie martw się na zapas? Nie zrobisz z siebie idiotki, to bystry chłopak, domyśli się co ci w duszy gra. – oznajmiła ze spokojem.

Aya rzuciła matce ponure spojrzenie.

- Och, w to nie wątpię, domyślić się wcale nie trudno, skoro zachowuję się jak wariatka – mruknęła.

- Ale skarbie, nie przesadzaj, tobie się tylko tak wydaje. Poza tym, wątpię, że miałabyś sobie poradzić gorzej od swojego ojca.

Dziewczyna wytężyła ciekawie słuch.

- Jak to?

Maaya uśmiechnęła się lekko, zadowolona, że Aya tak szybko wpadła w zastawioną pułapkę.

- Proszę cię, twój ojciec był wyjątkowo ciężkim przypadkiem. Pewnie myślisz, że to niemożliwe, bo przecież zawsze jest tak zdecydowany i spokojny… Ale nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak zbierał się w sobie, żeby mi się oświadczyć. Naprawdę, aż mi go szkoda było. Z jednej strony wiedziałam, że do tego zmierza, ale z drugiej myślałam, że już nigdy się nie doczekam.

Otworzyła szerzej oczy. Rzeczywiście, nigdy nie posądziłaby ojca o to, że w takiej sprawie był tak, no cóż, niezdecydowany.

- Ale dlaczego?

Wzruszyła ramionami, mrużąc lekko zielone oczy, gdy odwróciła się do okna.

- Bał się, że odmówię. Niewiarygodne, prawda? Jak ktoś tak opanowany i wydawałoby się, że pewny siebie może mieć w tej kwestii jakieś wątpliwości? A jednak miał ich całkiem sporo – westchnęła cicho i pokręciła głową, uśmiechając się pobłażliwie do wspomnienia. – Po pierwsze, wyglądał na zaledwie dwa, może trzy lata starszego, ale przecież jest między nami różnica całych wieków. Właściwie od początku wiedziałam, że jest wampirem i nie przeszkadzało mi to, a on niemądry bał się, że nie będę chciała na stałe wiązać się z kimś takim. Poza tym, wiedział, że musiałby mnie przemienić i był święcie przekonany, że z czasem go za to znienawidzę. Co jest jeszcze lepsze, nie był pewny, czy ja go naprawdę kocham, bo „jak ktoś taki jak ja może kochać kogoś takiego jak on”. A ja każdego dnia dziękuję losowi za to, że go mam.  

Aya zamyśliła się. Ona też bała się, że to uczucie działa tylko w jedną stronę. Ale nigdy się tego nie dowie, jeśli nie porozmawia z Hiroshim. Wiedziała to już wcześniej i była zdecydowana podjąć ryzyko. Tylko jak?

- W każdym razie, - kontynuowała Maaya – kiedy już jednak miało dojść do tych oświadczyn, niewiele brakowało, a by do nich nie doszło. Tamtego dnia było strasznie zimno, ale on upierał się, żeby wyjść na spacer. Widać było, że bardzo mu zależy, dlatego się zgodziłam. Nie mam pojęcia ile błądziliśmy po tym parku, ale byłam już pewna, że się wycofał i jednak nic nie powie. Za każdym razem kiedy podejmował wątek, gubił się w połowie i prowadził go do zupełnie innego niż zamierzony końca. Nie wiem ile razy to powtórzył. Osiem? Może dziewięć. Tak czy siak, zdążyłam zmarznąć i byłam już na tyle poirytowana, że kiedy znowu zaczął temat, nie wytrzymałam. – Mało brakowało, a roześmiałaby się, jednak przypominając sobie, że Kage śpi kilka pokoi dalej i może się obudzić, siłą woli powstrzymała się. – Stanęłam w miejscu i krzyknęłam: „Och, wyduś to wreszcie!”. Wyobrażasz sobie? Był w takim szoku, że w końcu wydusił.

Aya wciągnęła powietrze, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Co dziwne, bez trudu wyobraziła sobie ojca w tej sytuacji i szybko się opanowała. Wyobrażała sobie co musiał czuć. Te wszystkie wątpliwości, niemożność ubrania myśli w słowa… To musiało być straszne! Pokręciła głową.

- Biedny tata!

Maaya uśmiechnęła się do niej.

- Chyba jednak nie było tak źle, skoro po wszystkim naprawdę mu ulżyło. Nie ma nic gorszego od niepewności, dlatego nie warto czekać. Nie odwlekaj tego, im szybciej będziesz to miała za sobą, tym lepiej.

Wiedziała, że to prawda. Ciągłe zastanawianie się „a co jeśli…” nie prowadziło do niczego i tylko potęgowało wątpliwości.

- Tylko ja nie wiem, czy uda mi się to powiedzieć. Wiesz jak jest – powiedziała cicho.

- Kochanie, uda się. Nie myśl nad tym zbyt wiele, o uczuciach mówi się prosto, bez poetyckich przenośni i zawiłych zdań. Wierzę, że sobie poradzisz.

Skinęła głową, zgadzając się z matką. Wciąż się stresowała, ale Maaya dodała jej otuchy.

Spojrzała na zegarek. Kiedy ten czas zleciał?

- Dziękuję, mamo. – Posłała jej wdzięczny uśmiech i wstała z krzesła.

- Ależ proszę.

Aya założyła przygotowany wcześniej czarny płaszcz. Wzięła z szafy swój ulubiony, szeroki szalik w kratkę, w którym w razie czego zawsze mogła się schować po sam czubek nosa.

- Nie ten. – Maaya wstała i odebrała z jej dłoni ubranie. Przesunęła kilka wieszaków i wyjęła szary szalik z cienkiej, ale ciepłej wełny. Zawiązała go na szyi córki, przyglądając jej się z zadowoleniem. – Teraz jest idealnie. – Uśmiechnęła się i odwróciła dziewczynę w stronę lustra.

Aya przechyliła głowę, przypatrując się swemu odbiciu. Pokręciła głową, uśmiechając się z odrobiną zażenowania.

- Do czego to doszło, żebym ja zajmowała się takimi błahostkami? – westchnęła ciężko.

Maaya zachichotała. Cóż, sama doskonale wiedziała, że w życiu kobiety czasem nadchodzi taki czas, kiedy ma wrażenie, iż dobór właściwego dodatku jest problemem wagi państwowej.

Wskazówki zegara wskazywały dziesiątą, Kobieta ucałowała Ayę w policzek i pożegnała ją, życząc powodzenia.

Kiedy nie wyczuwała już jej obecności w domu, odetchnęła głęboko. Miała nadzieję, że ten chłopak okaże się na tyle inteligentny, by wyratować Ayę z opresji. To, że zatnie się w połowie zdania i spanikuje było więcej niż prawdopodobne.

Lekkim krokiem wbiegła po kilku schodkach na werandę, wybijając obcasami równy takt. Kiedy podeszła do drzwi, bez chwili zastanowienia zapukała.

Wzięła głęboki wdech, napełniając płuca orzeźwiająco zimnym powietrzem. Nie chciała dłużej odwlekać tej „wiekopomnej chwili”. Ona, Aya Hiou, dziewczyna do tego stopnia pesymistycznie nastawiona do życia, że chciała zaszyć się na jakimś pustkowi i tam, z dala od wszystkich spędzić swoją wieczność pewna, że nie spotka jej nic dobrego, dziś stała przed drzwiami chłopaka, który jakimś cudem wprowadzał do jej świata odrobinę radości. Gdyby ktoś przepowiedział to kilka tygodni wcześniej, postukałaby się w czoło, zapewniając go, że jest niespełna rozumu. Jednak los potrafi zaskakiwać, pomyślała, uśmiechając się subtelnie.

Usłyszała przeskakującą zasuwę zamka i już po chwili otworzyły się drzwi, w których stanął Hiroshi.

- Dzień dobry – przywitała się z uśmiechem.

Hiroshi odpowiedział jej spokojnym, choć podejrzliwym tonem. Przyglądał się Ayi, jakby zastanawiał się, czy aby na pewno dobrze widzi.

- Mogę wejść? – zapytała, po chwili.

Wyglądało na to, że się otrząsnął, bo otworzył szerzej drzwi, wpuszczając ją do środka. Pomógł jej zdjąć płaszcz i odwiesił go na wieszak, lustrując dziewczynę uważnym spojrzeniem.

Nie do końca wiedząc co zrobić z dłońmi, splotła je, utrzymując na wysokości talii, kiedy prowadził ją do salonu. Zaproponował coś do picia, ale odmówiła grzecznie.

- Przepraszam jeśli jestem za wcześnie, ale musimy porozmawiać – oznajmiła, uśmiechając się łagodnie.

Mierzył ją spojrzeniem, ale usiadł bez słowa i dopiero kiedy wziął głęboki wdech, rzekł:

- Chwileczkę, wyjaśnijmy sytuację, żebym wiedział, że naprawdę jestem tego świadkiem. Powinnaś być w szkole, ale nie jesteś. W dodatku przychodzisz tu z zupełnie nie ponurym uśmiechem, wyglądając jak milion dolarów i twierdzisz, że musimy porozmawiać.

Wzruszyła ramionami, udając, że puściła mimo uszu ten komplement.

- Właśnie tak.

- Kim jesteś i gdzie jest Aya?

Wywróciła oczami. Rety, czy to było aż tak dziwne?... No dobrze, było nawet więcej niż dziwne. Było podejrzane.

- Posłuchaj, jeśli to dla ciebie zbyt wiele, to ja sobie pójdę i może wrócę innym razem. Z naciskiem na „może wrócę” – odparła spokojnie, zakładając ręce.

- Wykluczone. Teraz nie wyjdziesz stąd dopóki nie będę wiedział o co chodzi.

Skinęła głową i usiadła na kanapie w przyzwoitej odległości od chłopaka. Przynajmniej miała gwarancję, że nie będzie mogła uciec.

Co mówiła Maaya? Najlepiej powiedzieć wszystko prosto z serca, bez zbędnego owijania w bawełnę. Uśmiechnęła się lekko. Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Tym bardziej, że Hiroshi nie odrywał od niej spojrzenia.

- Miałam ci to powiedzieć ostatnim razem, ale spanikowałam. Chodzi o to, że ja chyba, znaczy na pewno… Ja… - Przygryzła wargę. Wygląda na to, że to był koniec jej odwagi – Cholera, a tak dobrze szło… - westchnęła cicho.

Hiroshi pokręcił głową i uśmiechnął się z tą łagodną wyrozumiałością.

- Spokojnie, mamy czas. Nie śpiesz się.

Wzięła drżący oddech i popatrzyła mu w oczy. Te nieziemskie oczy, w których zawsze lśniło ciepło. Serce jej przyśpieszyło. Dlaczego słowa utknęły jej w gardle? Dlaczego nie mogła nawet wyszeptać tego, co krzyczała cała jej dusza?

- Boję się – szepnęła, spuszczając wzrok.

- Aya, spójrz na mnie. Czego się boisz?

Posłała mu krótkie spojrzenie i znowu uciekła nim gdzieś w bok. Nie powie tego. Nie, jeśli będzie tak na nią patrzył.

- Nie wiem. Tak bardzo chciałabym ci powiedzieć co czuję… Jednak boję się. Chociaż to, co mam do powiedzenia jest tak oczywiste…

- Aya.

Spojrzała na niego. Uśmiechał się do niej tak cudownie… Myślała, że zaraz się rozpłacze.

- Powiedz, czy będzie ci łatwiej, jeśli ja zacznę?

Zamyśliła się i po chwili skinęła głową. Był taki wyrozumiały…

- Oczywiście nie gwarantuję, że mamy do tego ten sam stosunek i nie chciałbym stawiać cię w niezręcznej sytuacji – zaznaczył na wstępie to, czego obawiała się najbardziej. – Otóż widzisz, odkąd cię tylko zobaczyłem, wiedziałem, że chcę cię poznać. Jesteś niepowtarzalna, a to, co ja czuję wobec ciebie… No cóż, chyba nie powinnaś mieć co do tego wątpliwości. Kocham cię, Aya.

Zamrugała parę razy.

- Możesz powtórzyć? – zapytała, nie dowierzając swojemu słuchowi.

- Kocham cię. Kocham cię od samego początku.

Kilka pojedynczych łez spłynęło po bladych policzkach ku lekko drżącym ustom.

Kiedy na nią spojrzał, ogarnęły go wątpliwości. Czyżby się pomylił? Ostatnim czego chciał było sprawienie jej przykrości…

- Jeśli nie tego się spodziewałaś, jeśli ty nic…

Nie dokończył, ponieważ Aya wtuliła się w niego.

- Ja… ja ciebie też kocham… - szepnęła.

Odsunął ją  od siebie, spoglądając w szare oczy pełne łez. Przytrzymał delikatnie jej podbródek i subtelnie musnął jej usta swoimi. Czy kiedykolwiek bardziej zdawała sobie sprawę z tego jak bardzo go kocha? Oszalałam…, pomyślała i uśmiechnęła się lekko.

Hiroshi odgarnął kilka kosmyków, które opadły na twarz dziewczyny i nachylił się, chcąc ją pocałować. Zamarł jednak milimetr od jej ust.

- Jeden moment. – Odchylił się. – Skoro ja cię kocham i ty mnie też… To czego się bałaś?

Wzruszyła ramionami, odwracając wzrok.

- Bałam się… że ty mnie nie.

- Głuptasie, jak mógłbym cię nie kochać? – roześmiał się cicho.

Nic nie powiedziała. Zamiast tego położyła głowę na jego piersi, pozwalając się objąć. W tej chwili czuła, że nie ma na świecie nikogo, kto mógłby być równie szczęśliwy jak ona. Za nic nie wyrzekłaby się tego szczęścia, nawet jeśli potem może czekać ją tylko cierpienie… „Trwaj chwilo, jesteś piękna…”  

<***>

Witajcie!

Na wstępie powiem, że ten rozdział to cud ferii "zimowych"! Nie wiem jak udało mi się go dokończyć - ale to cud! Nie mam pojęcia co dalej. Wiem, że zdechnę w tym semestrze. :')

Rozdział napisany ku pokrzepieniu serc studenckich po sesji, a spcjalnie dedykowany Ayi - bo wiadomo. xD

Tak... "Trwaj chwilo, jesteś piękna", to oczywiście cytat z "Fausta" Goethego. We wcześniejszej części rozdziału zostały użyte terminy muzyczne takie jak: lento i adagio (oznaczenie tempa wolnego, przy czym adagio jest odrobinę szybsze od lento), legato i staccato (oznaczenia artykulacji, legato jest grą płynną, bez przerw między dźwiękami, a staccato oznacza ostre i krótkie oddzielanie dźwięków) oraz piano i pianissimo (oznaczenia dynamiki, piano - cicho, pianissimo - bardzo cicho).

To już chyba wszystko.

Pozdrawiam - Andzik