Rozdział XXI

Niewysoka dziewczyna oparła się o balustradę, spoglądając z balkonu w ciemny, spokojny las. Zamknęła oczy i pozwoliła, by delikatny wiatry porwał kilka czarnych kosmyków, które wysnuły się z luźno upiętego koka. Wzięła głęboki oddech, a chłodne powietrze, które wypełniło jej płuca, kojąco zadziałało na niespokojną duszę. Cień na lewym ramieniu brunetki drgnął gwałtownie. Najwidoczniej wyczuwał niepokój Strażniczki.

Od spotkania z Jennifer stan zdrowia matki bliźniaczek znacznie się pogorszył. Kobieta bardzo opadła z sił, nie chciała jeść ani pić. Lekarz twierdził, że z kolejnym tak silnym przeżyciem jej biedne serce może sobie nie poradzić… Ale nie tylko to martwiło Fię.

Jenn. Ten ból w jej oczach, który krył się tuż za bijącą z nich nienawiścią. Łzy, które wylała na leśnej ścieżce pewna, że nikt ich nie ujrzy. Cichy szloch wyrywający się z jej piersi… Dlaczego musiała tak cierpieć?

 - Dlaczego… Dlaczego przeze mnie cierpią wszyscy, których kocham? - szepnęła, wpatrując się w roztaczającą się przed nią ciemność.

Jakiś egoistyczny fragment duszy Fii protestował, krzyczał, że to nie jej wina, jednak Strażniczka skutecznie uciszyła tę część siebie. W końcu gdyby nie ona…

Usłyszała trzask gałęzi. Powoli skierowała wzrok w stronę, z której dobiegał dźwięk.

Był tam. Nawet nie musiała wytężać wzroku, by ujrzeć uśmiech na jego twarzy, oświetlonej przez blask niewielkiej latarni stojącej przy furtce.

Nikim tak nie gardziła. Nikt nie wzbudzał w niej tak skrajnie negatywnych emocji jak ten wampir. Shin Kazuma.

Upewniwszy się, że medalion spoczywa na swoim miejscu, zeszła z balkonu po schodach i spokojnym krokiem podeszła do mężczyzny.

- Czego tu szukasz? – niemal wypluła te słowa, patrząc na niego z pogardą.

- Jak zwykle ciepłe przyjęcie, droga szwagierko! – Posłał jej serdeczny uśmiech i oparł się o furtkę.

- Odpowiedz albo w tej chwili się stąd wynoś – syknęła, za wszelką cenę starając się utrzymać emocje na wodzy.

- Ale po co te nerwy? Może porozmawiamy przy herbacie zamiast stać tak pod furtką? – Uśmiech nie opuszczał jego twarzy.

Strażniczka odetchnęła głęboko chłodnym powietrzem i, uśmiechając się krzywo, z jadowitą słodyczą w głosie rzekła:

- Nie chcę mieć kogoś takiego jak ty na sumieniu, a boję się, że gdybym zaprosiła cię na herbatę, nie oparłabym się pokusie dosypania do niej arszeniku, więc jeśli masz mi coś do powiedzenia, to proszę bardzo. Mów teraz.

Kazuma jednak, zamiast odpowiedzieć, przyglądał się Cage uważnie. Najpierw zauważało się  nieskazitelną urodę Fii, która miała w sobie coś szlachetnego a nawet królewskiego, a potem… Cały szereg emocji, który nadawał jej twarzy niepowtarzalny wyraz. Duże, bursztynowe oczy z domieszką melancholii, które teraz patrzyły na niego z takim obrzydzeniem, wyraźnie rysujące się na tle jasnej skóry pełne, a zarazem delikatne usta wygięte w pogardliwym uśmiechu… Gdyby nie kilka pasm lekko poskręcanych, czarnych włosów, które okalały jej twarz i swobodnie spływały po smukłej szyi, pomyślałby, że stoi przed nim Jennifer. Ta sama Jennifer, którą spotkał na leśnej ścieżce dwa lata temu…

Prawda była taka, że plan poślubienia Jenn przez wzgląd na bazyliszka zrodził się w jego głowie dopiero w trakcie ich rozmowy. Czysty przypadek sprawił, że znalazł się akurat na tej drodze w chwili, gdy wyszła na nią siostra Strażniczki. To zagubienie, nienawiść i niewyobrażalny ból malujący się w jej oczach sprawiły, że zapragnął poznać jej historię. W końcu nieczęsto zdarza się, by takim dzieckiem targały tak silne emocje. Bardzo szybko też przekonał się, iż Jennifer nie jest typową nastolatką. Potrafiła bezbłędnie wyczuć kłamstwo i choć teraz oszukanie jej przychodziło mu bez trudu, jeszcze wtedy dwa razy musiał zastanowić się nad tym, co mówi.

Najwidoczniej mężczyzna odpłynął do krainy swoich myśli i ani mu się śniło z niej wracać, dlatego zniecierpliwiona Fia zakasłała cichutko, by przypomnieć Shinowi o swoim istnieniu. Kiedy podniósł na nią swe ciemne oczy i uśmiechnął się przepraszająco, skrzywiła się. Było jej niedobrze od fałszu, którym ociekał.

- Wybacz, droga szwagierko, zamyśliłem się – rzekł, a w odpowiedzi usłyszał tylko prychnięcie dziewczyny. – A co do twojego pytania… przyszedłem tylko po to, by zorientować się, jak czuje się moja urocza teściowa po ostatniej rozmowie z moją żoną.

Słysząc nierówny oddech Strażniczki i jej przyśpieszające serce, miał ochotę się roześmiać. Tak łatwo było ją sprowokować!

Spodziewał się wybuchu złości ze strony Cage, lecz przeliczył się. Brunetka przymknęła na sekundę oczy (na więcej w jego towarzystwie nigdy by sobie nie pozwoliła), po czym otworzyła je i z anielsko spokojnym uśmiechem odparła:

- Sądzę, że stan zdrowia mej matki nie powinien cię interesować, ale skoro już pytasz, drogi szwagrze, to bywała w lepszej formie. – Wzięła głębszy oddech i pokręciła głową niby to ze smutkiem. – I obawiam się, że to twoja osoba spowodowała pogorszenie stanu jej zdrowia.

- Och, przykro mi bardzo z tego powodu! Co zatem zamierzasz z tym zrobić? - Skupił całą uwagę na jej twarzy. Była zbyt spokojna. Czyżby coś knuła?

- Postaram się ulżyć jej cierpieniu. Czy to nie oczywiste?

Zbyt późno zorientował się, co jest nie tak. Końcówka czarnego konturu ześlizgnęła się po palcu Fii, by rozproszyć się w ciemności.

- Przyznaję, nie spodziewałem się tego. Jestem pod wrażeniem, szwagierko! – Pokiwał głową z nieskrywanym podziwem, kiedy usłyszał za sobą syczenie potężnego gada. – Prześlij najlepsze życzenia mojej biednej teściowej! – dodał i rozpłynął się w powietrzu chwilę przed tym, jak zęby bestii zacisnęły się w miejscu, w którym stał.

Fia odwróciła się w kierunku schodów i ruszyła przed siebie, szepcząc słowa, które mógł zrozumieć jedynie bazyliszek. Cień powoli wpełzał na jej ramię, gdy wchodziła po niewielkich, ażurowych schodkach na balkon. Kiedy tylko znalazła się wewnątrz domu, odetchnęła głęboko, pocierając skronie.

„Droga szwagierko”, „urocza teściowa”… Fałszywa gnida! pomyślała i ze złością opadła na kanapę. Jakim cudem tak łatwo udało mu się omamić Jennifer? Przecież kto jak kto, ale Jenn zawsze była nieufna… Czy może miała aż tak dość życia pod jednym dachem ze mną, że wolała tego obłudnika? Zacisnęła palce na leżącej obok poduszce. Chciałaby móc porozmawiać z siostrą tak, jak bywało to za dawnych lat, gdy jeszcze były niczego nieświadomymi dziećmi, ale zdawała sobie sprawę z tego, że to niemożliwe. Serce Jenn trawiła nienawiść, którą z pewnością podsycał jeszcze jej mąż…

Mąż! podniosła się gwałtownie na nogi. Dlaczego właściwie został jej mężem? Dlaczego poślubił czternastoletnią dziewczynkę, wbrew woli Starszyzny? Jakie miałby z tego korzyści? przechadzała się niespokojnie po pokoju, szukając odpowiedzi na swoje pytania. Nie wierzyła w to, że ożenił się z nią tylko po to, by pomóc jej się zemścić i, jak głosiły tak chętnie rozpowiadane przez przedstawicielki płci pięknej wampirzego społeczeństwa bajki, móc patrzeć w jej oczy. Już wcześniej zastanawiała się nad tym, jednak znalezienie odpowiedzi nie było wcale łatwe, w końcu, choć przyznawała to z niechęcią, Kazuma był cholernie inteligentny.

Usłyszała ciche, żałosne pojękiwanie matki. Biedaczka, nawet we śnie nie miała spokoju…

Fia zacisnęła pięści. Znajdzie odpowiedź. Nawet, gdyby miała przekopać tysiące ksiąg i na szukaniu rozwiązania zagadki spędzić niezliczenie wiele godzin, znajdzie ją. A wtedy wyjaśni wszystko Jennifer, ukaże „wybawcę” siostry w zupełnie innym świetle, niż ona sama go widzi.

<***>

Wydawało jej się, że ktoś ją woła, ale, zawieszona między snem a jawą, nie zwróciła na to uwagi. Chciała przekręcić się na bok, jednak nie mogła nawet drgnąć przez ciężar umiejscowiony na jej brzuchu.

- Aika, obudź się. – Usłyszała tuż przy swoim uchu.

Kiedy zorientowała się, że to wcale nie jest sen i faktycznie ktoś ją woła, chciała natychmiast się podnieść, lecz czyjaś dłoń delikatnie ją unieruchomiła. Gwałtownie otworzyła oczy.

- Spokojnie, to tylko ja. Podnieś się ostrożnie – wyszeptał Jonathan.

Odetchnęła z ulgą na widok demona i uniosła głowę, by ujrzeć powód, dla którego nie mogła się obrócić. Zwinięta w kłębek Rina częściowo leżała na jej brzuchu i spała w najlepsze. Najwidoczniej poczekała aż Aika zaśnie i wtedy wkradła się do pokoju.

- Pomożesz mi?

Blondyn pochylił się nad Riną, odciągnął jej owinięte wokół talii dziewczyny rączki i z zadziwiającą łatwością podniósł ją. Kiyokuro szybko wyślizgnęła się z pościeli, po czym okryła odłożoną na miejsce dziewczynkę kołdrą.

- Co to za dziecko? – spytał, gdy opuścili pomieszczenie.

- Siostra przyjaciółki. Miałam się nią zająć przez weekend – odparła, przecierając oczy.

Mężczyzna przez chwilę wpatrywał się w nią z wyrzutem, ale nic nie powiedział. Uważał, że biorąc pod opiekę tę dziewczynkę, Aika zachowała się nieodpowiedzialnie. Nie zamierzał jednak teraz jej pouczać.

Zeszli na dół, do kuchni.

- Stało się coś? – zapytała, usadawiając się na krześle. Wciąż była śpiąca i nie bardzo docierało do niej to, co się działo.

Nic nie mówiąc, Jonathan wyciągnął z szafki szklankę i nalał do niej wody, po czym podał ją Kiyokuro. Szatynka skinęła głową w podziękowaniu i pociągnęła łyk chłodnego napoju. Ciecz w jej ustach zgęstniała i nabrała słodkiego, metalicznego posmaku. Natychmiast zerwała się z krzesła i podbiegła do zlewu, by wypluć… czystą wodę. Wierzchem dłoni otarła usta i odwróciła się w stronę demona. Zielonooki uniósł tylko brew, czekając na wyjaśnienia. Dziewczyna pokręciła głową i wróciła na miejsce.

- Czekam – przypomniał po paru sekundach ciszy.

- Krew – odpowiedziała cicho. – Wszystko smakuje jak krew.

- Od dawna?

- Od początku. – Wzruszyła ramionami.

- I ja się o tym dowiaduję dopiero teraz? W dodatku przez przypadek?

Wpatrywał się w nią z założonymi rękoma.

- Tak wyszło. Przepraszam – szepnęła i odwróciła głowę w drugą stronę.

Westchnął i oderwał się od blatu, o który się opierał, by podejść do szatynki. Kucnął przed nią, żeby móc spojrzeć jej w oczy.

- Aika, ty mnie nie przepraszaj. Po prostu mów mi co się dzieje. Chcę ci pomóc, ale nie mogę tego zrobić, gdy nie wiem o tak ważnych sprawach.

Kiedy w odpowiedzi pokiwała głową, odetchnął głęboko i wyprostował się.

- Cóż, to nie jest nic nadzwyczajnego – oznajmił, siadając na krześle po drugiej stronie stołu. – Typowa przypadłość Niszczycieli. Instynkt żywi się śmiercią, a skoro nie może zaspokoić głodu, w ten sposób przypomina o sobie. Na szczęście mamy gotowe rozwiązanie tego problemu… - zatrzymał się i wbijając uważne spojrzenie w dziewczynę zapytał: - Aika, słuchasz mnie?

- Co? A, tak, słucham, słucham - zapewniła i podniosła się z miejsca. – Przepraszam, jestem trochę rozkojarzona. – Posłała mu delikatny, przepraszający uśmiech i podeszła do okna, by oprzeć się o parapet.

Mężczyzna pokręcił głową i kontynuował swój wywód o środkach wynalezionych w prowadzonych przez rodzinę Sora badaniach.

Kiyokuro co chwila potakiwała, choć do jej świadomości nie docierały żadne słowa Jonathana.

W chwili gdy oznajmił, iż to, co się z nią dzieje jest przypadłością Niszczycieli, coś w niej drgnęło. Wyrzuty sumienia… - syknął Whisper. Wzdrygnęła się. Miał rację. Odetchnęła głęboko, pomasowała skroń i gestem przerwała demonowi.

- Jonathan, wybacz, że ci przerywam, ale jest środek nocy. Rina, gdy zorientuje się, że mnie nie ma, zacznie mnie szukać. Gdybyś mógł powiedzieć mi w jakim celu tu przyszedłeś, byłabym wdzięczna.

- Ach tak, racja… - Kiwnął głową i wstał. – Chciałem cię tylko ostrzec. Musisz na siebie uważać, nie wchodź sama do lasu i nie trać czujności, Pogromcy śledzą cię na każdym kroku. Wcześniej Takami nie pałał do ciebie miłością, ale teraz… cóż, powiedzmy, że bardzo boli go to, że wciąż chodzisz po tej ziemi.

Pogromców zauważyła już wcześniej. Pierwszy raz wtedy, gdy odprowadzała Fię Cage do domu. O tym, że Dowódca się wściekł dowiedziała się od Archaniołów. O ile potrafiła zrozumieć, dlaczego kazał jej pilnować, o tyle nie miała pojęcia, dlaczego tak nagle się aż tak na nią uwziął. Przecież ten Pogromca, którego wysłał do jej domu nie zginął z jej winy… 

- Miło. – Uśmiechnęła się krzywo. – A wiesz co jest najlepsze? Widział mnie dwa razy na oczy. Co ja mu takiego zrobiłam?

- Co mu zrobiłaś? Oddychasz. To wystarczy. A poza tym… dwa raz to ty go widziałaś na oczy. On cię obserwuje od zawsze.

Westchnęła ciężko, przeczesując włosy palcami.

- No nic. To już wszystko? – spytała.

Przez chwilę milczał, zastanawiając się nad czymś, ale w końcu przytaknął. Pożegnał się jeszcze i zniknął.

Powoli zaczęła się wspinać po schodach na górę. Nie zamierzała lekceważyć ostrzeżenia Jonathana. Po prostu zajmie się tym potem. Teraz ma co innego na głowie.

Zamknęła delikatnie drzwi, by nie obudzić dziewczynki, która, korzystając z chwilowej nieobecności opiekunki, rozciągnęła się w poprzek łóżka, zajmując całą jego powierzchnię. Na ten widok Aika uśmiechnęła się subtelnie i na palcach zbliżyła się do parapetu, by na nim usiąść. Objęła kolana ramionami i ułożyła na nich głowę.

 „Który facet przymykałby na coś takiego oko?! Zastanów się dobrze, dlaczego ignorował wszystkie twoje złośliwości?”, „Ranisz go.”, „Naprawdę mu na tobie zależy”… Przygryzła wargę. Słowa Natsumi odbijały się echem w jej głowie. Czy miała rację? Czy to ona, Aika, popełniła błąd? Jeśli tak… O Boże, co ja narobiłam?! podniosła głowę, zakrywając usta dłonią. Nigdy nie chciała go zranić. Owszem, irytowały ją jego pewność siebie, upór i duma, chciała utrzeć mu nosa… Ale nie pomyślała o tym, że swoim zachowaniem rani jego uczucia. „Czy naprawdę nie możesz chociaż spróbować mnie polubić?” Czuła się z tym okropnie. Wiedziała, że nie może tego tak zostawić.

- Szlag by trafił to sumienie – burknęła pod nosem.

Chciała rozważyć jeszcze inne możliwości. Bo co jeśli to właśnie Haruo przysłał tutaj Natsumi? Ledwie ta myśl zrodziła się w jej głowie, a już ją odrzuciła. Wyglądał jej na faceta, który swoje sprawy załatwia sam. A poza tym, był raczej zbyt dumny, żeby zniżać się do tego poziomu, by wywołać w niej poczucie winy.

Po paru minutach rozważań zdała sobie sprawę z tego, że to do niczego nie prowadzi, gdyż każda następna myśl jest jeszcze bardziej bezsensowna od swojej poprzedniczki. Uśmiechnęła się gorzko, kręcąc głową. Jeżeli ktoś jest zbyt dumny. to ja. Obmyślam teorie spiskowe, zamiast po prostu przyznać się do błędu… O matko, faktycznie jestem żałosna…

Westchnęła. Nienawidziła przyznawać się do błędu. Być może, gdyby nie dręczące ją wyrzuty sumienia, dałaby temu spokój… ale czy wtedy mogłaby spojrzeć w lustro? Nie. Musiała to wszystko wyjaśnić. I to najlepiej jak najszybciej. Już podjęła decyzję.

Oczywiście, to nie tak, że od razu rzuci mu się w ramiona. Nie. Być może jemu naprawdę zależy, ale ona nie ma zamiaru się w to bawić. Po prostu wyjaśni to nieporozumienie i… to wszystko.

- Neechan? – mruknęła blondynka, podnosząc głowę i rozglądając się za Aiką.

- Tutaj jestem. – Zeskoczyła z parapetu i podeszła do łóżka.

- Dlaczego nie śpisz? – zapytała i spojrzała na nią, przecierając oczy.

- Och, wiesz, wyszłam na chwilę do kuchni, a jak wróciłam zajmowałaś całe łóżko.

Rina pokiwała głową, wymamrotała jakieś przeprosiny i przesunęła się nieco, robiąc trochę miejsca dla Kiyokuro. Kiedy tylko szatynka ułożyła się obok, ręce dziewczynki zacisnęły się na jej talii i już po chwili można było usłyszeć spokojny oddech małej.

<***>

Szczupła dłoń z wdziękiem zakręciła się nad planszą warcabów. Zatrzymała się nad jednym z białych pionków i za jednym ruchem zbiła dwa czarne.

- Twój ruch. – Uśmiechnęła się blado.

Lucyfer spojrzał na ustawienie. Posłał białowłosej przepraszający uśmiech i przy jednym posunięciu zbił trzy białe pionki, a w dodatku doszedł do końca planszy przeciwniczki.

Shi otworzyła delikatnie buzię i zatrzepotała rzęsami ze zdumienia.

- Wybacz, Shi. Twój ruch. – Pociągnął z filiżanki łyk herbaty, po czym oparł brodę na splecionych dłoniach.

Uniosła pionek i ze złością przestawiła go.

- Nie można bić do tyłu – oznajmił ze spokojem diabeł.

Zmarszczyła brwi.

- Jak to: nie można?! – prychnęła z oburzeniem, odrzucając w tył śnieżnobiałe pukle.

- Nie można. To nie szachy, moja droga.

Szybko naprawił błąd, który popełniła.

- Gdybyś w innych dziedzinach tak trzymał się zasad…

- To byłbym święty, wiem – dokończył z szelmowskim uśmiechem. – Graj.

Śmierć uważnym spojrzeniem siwych oczu zlustrowała planszę. Nie wyglądało to dobrze. Przewaga Lucyfera była miażdżąca. Wiedziała, że jeśli natychmiast czegoś nie wymyśli, przegra. A tego nie znosiła.

Upiła nieco herbaty, by zyskać na czasie. Przemyślała ruch i przesunęła jeden z pionków, celowo wystawiając się na bicie.

Brunet bez chwili zastanowienia zbił inny pionek. Od razu przejrzał jej pułapkę.

Na usta Shi wypłynął ujmujący uśmiech.

- Nudzi mnie już ta gra. Może ogłosimy remis i zajmiemy się czymś pożytecznym? – Oparła policzek na dłoni, zerkając na mężczyznę.

- Remis? A może przeliczymy pionki i uczciwie przyznamy, komu bliżej do zwycięstwa? – spytał, odwzajemniając jej uśmiech.

- Och, nie bądź już taki uczciwy! – mruknęła naburmuszona niczym małe dziecko.

Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że Shi nie umie przegrywać. Czasem specjalnie upierał się, by grać według zasad tylko po to, by ujrzeć tę nadąsaną minę na twarzy potężnej Śmierci. Miał świadomość tego, że to dziecinne, a jemu nawet nie wypada, lecz strasznie go to bawiło.

- Dobrze już, niech będzie ten remis. – Machnął ręką, by udobruchać towarzyszkę.

Posłała mu szeroki uśmiech w podzięce. Który człowiek uwierzyłby, że ta słodka i na pozór niewinna istota jest przyczyną jego głęboko skrywanego lęku?

Lucyfer podniósł się z miejsca i podszedł do stojącego przy ścianie kredensu. Wyciągnął butelkę wina, po czym napełnił dwa kryształowe kielich ciemnym płynem. Po chwili jeden z nich postawił przed białowłosą.

- Słyszałeś już radosną nowinę? – spytała cicho, przesuwając palec po zdobionej nóżce naczynia.

Władca Piekieł pokręcił głową. Był zbyt zajęty swoimi sprawami, by orientować się w tym, co działo się na świecie.

- Szykuje nam się połączenie rodów Shirahime i Hiou – oznajmiła.

- Kage Hiou zgodził się w końcu wydać swoją ukochaną jedynaczkę za mąż?

Zaprzeczyła ruchem głowy.

- Nie do końca. Takeda przychylił się do wniosku Shirahime. Hiou nie miał nic do powiedzenia. Udało mu się jedynie ugrać jeszcze dwa miesiące – wyjaśniła upijając jeszcze łyk wina.

Szatan przeszedł przez pokój w stronę okna.

To, co chciał zyskać na tym Shirahime było oczywiste. Ale jaki interes miał w tym wszystkim Takeda?

- Starszyzna chce umocnienia swojej pozycji – pomyślał na głos, bawiąc się trzymanym w dłoni kielichem.

- Tylko dlaczego akurat teraz? Od wielu, wielu lat nie liczą się już tak bardzo, jak to było za dawnych czasów i raptem, tak z dnia na dzień, zaczęło im to przeszkadzać?

Lucyfer odsunął brzeg ciężkiej kotary, by spojrzeć na jałową ziemię swego królestwa. Na chwilę przymknął oczy, tonąc we własnych myślach.

- Powód jest bardzo prosty, Shi. Tak jak wszyscy, zapragnęli mocy Niszczycielki – rzekł i, uśmiechając się z pogardą, odwrócił się w stronę Śmierci. – Głupcy. Pragną czegoś, czego nie znają. Nie mają pojęcia na czym polega jej moc. Nie wiedzą, że dla nich będzie bezużyteczna.

Dziewczyna westchnęła, spuszczając wzrok.

Cały ten świat właśnie na tym polegał. Na pragnieniu potęgi oraz na zazdrości. I dlatego obróci się w proch. Nie ma dla niego nadziei.

- Może powinieneś to przerwać? – spytała, z powagą spoglądając na upadłego anioła.

Okrutny uśmiech zagościł na jego twarzy.

- Może? Wyjaśnij mi tylko w jakim celu.

Shi pokręciła głową. Nie było sensu zaczynać dyskusji, której wynik i tak był już przesądzony. Wstała z krzesła i poprawiła materiał czarnej sukni kontrastującej z całą jej postacią.

- Czas na mnie.

Lucyfer podszedł do niej i ucałował jasną, drobną dłoń Śmierci na pożegnanie.

- Do zobaczenia, moja droga – odparł, wypuszczając jej rękę z delikatnego uścisku.

Nim rozpłynęła się w powietrzu, posłała mu blady uśmiech.

<***>

Aika wraz z młodszą z sióstr Mori schodziła właśnie po schodach. Mała od samego rana radośnie szczebiotała, nie dając starszej dojść do słowa. Dopiero kiedy padła propozycja zjedzenia śniadania, Rina zamilkła na chwilę, zastanawiając się na co ma ochotę. Kiedy w końcu zażyczyła sobie iście królewskiego posiłku, podjęła porzucony wcześniej wątek i dalej radośnie paplała, nie zważając na to, że dziewczyna wznosi oczy ku górze, błagając o chociaż sekundę ciszy.

Gdy Aika przejrzała kuchnię w poszukiwaniu potrzebnych produktów i odkryła braki w wyposażeniu lodówki i szafek, zmarszczyła nos.

- Mogę pójść do sklepu – zaproponowała dziewczynka, wyszczerzając się radośnie.

Pokręciła głową. Nie zamierzała sprawdzać, czy Whisper ma rację i faktycznie nikt nie skrzywdzi Riny. Zostawienie jej samej w domu w obecnej sytuacji również nie wydawało się dobrym pomysłem.

- Ubieraj się. Pójdziemy razem. – Puściła oczko i uśmiechnęła się do blondynki.

Nie trzeba było dwa razy powtarzać. Błękitnooka jak na skrzydłach poleciała na górę.

Kiyokuro pokręciła głową, nie mogąc powstrzymać uśmiechu. Wyszła z kuchni i weszła na chwilę do salonu. Zdjęła z oparcia fotela ulubiony sweter i już miała ruszyć w kierunku schodów, kiedy jej wzrok padł na stolik. O maleńki flakonik jakiejś przejrzystej cieczy oparta była kremowa koperta. Sięgnęła po nią i wzięła w dłoń naczynie. Wyciągnęła z koperty kartkę i rozłożyła ją. Zawierała tylko krótką wiadomość:

Moje Drogie Utrapienie!

Oto rozwiązanie Twoich problemów. Trzy kropelki na pół szklanki wody raz dziennie. Bez wątpienia pomoże. Pozdrawiam,

Jonathan

- Niech on mi się tylko na oczy pokaże… - mruknęła pod nosem, obiecując sobie, że przy najbliższej okazji wyjaśnią, co miał na myśli, pisząc „Utrapienie”.

Wróciła do kuchni i przygotowała roztwór według proporcji, które jej podał. Powąchała płyn. Wydzielał niemal niewyczuwalną, słodkawą woń. Nieufnie zerknęła na szklankę, policzyła do trzech i duszkiem wypiła napój. Schowała do szafki flakon i poszła się przebrać.

- Neechan, pośpiesz się! – zawołała Rina, która bardzo szybko doprowadziła się do porządku i już czekała przy drzwiach.

- Powiedz mi, Rika mówiła o której po ciebie przyjdzie? – spytała już w drodze do sklepu.

- W niedzielę około południa. Potem wraca mama – wyjaśniła, przeskakując co chwila niewielkie kałuże.

Szatynka pokiwała głową.

Po zrobionych zakupach i powrocie do domu, przyrządziły śniadanie. Szybko zjadły (dzięki czemu Aika mogła przekonać się o skuteczności specyfiku Jonathana), a następnie posprzątały.

- I co teraz? – mruknęła dziewczynka, zerkając na siedzącą obok przybraną siostrę.

- Hm… może teraz coś mi jeszcze opowiesz?

- A potem?

- Potem pójdziemy na spacer do parku, zajdziemy na gorącą czekoladę do „Maleńkiej”… Pasuje?

Rina z entuzjazmem pokiwała głową i przystąpiła do opowiadani jednej ze swoich długich i pełnych zwrotów akcji historii rodem z placu zabaw.  

<***>

Maaya Hiou stała przy oknie, wpatrując się w ścieżkę prowadzącą do ich domu. Ściskając w dłoniach duży kubek herbaty, czekała na córkę.

Ten czas był dla nich niezwykle ciężki. Momentami Maayi wydawało się, że tego nie przetrwają.

Kage od dnia, w którym odbyła się narada i podjęto decyzję o ślubie Ayi, był przybity. Wprawdzie ukrywał to perfekcyjnie, ale znała go zbyt dobrze, by nabrać się na ten fałszywy spokój, pod którym kryły się wyrzuty sumienia i poczucie beznadziei. Obwiniał się o to, że nie udało mu się uchronić jedynego dziecka. Bez chwili wytchnienia rozmyślał nad tym, jak wyrwać Ayę jej przeznaczeniu. Wiedziała, że gdyby tylko mogło to coś zmienić, oddałby życie, by zapewnić córce spokojną przyszłość.

Jeśli chodziło o Maayę, nie traciła nadziei. Starała się być zarówno przy córce, jak i przy mężu. Wspierała ich, choć momentami wydawało jej się to syzyfową pracą. Fakt, że sama nie była optymistką nie ułatwiał jej zadania, lecz nie zamierzała się poddawać. Oczywiście, była świadoma tego, że potrzeba cudu, by nie dopuścić do wydania jej córki za tego potwora, jednak nie chciała myśleć, że to już koniec. Przecież… Cuda czasem się zdarzają, prawda?

A co do samej Ayi… Chyba nikt nie spodziewał się, że zniesie to właśnie tak. W pierwszej chwili załamała się. Była pewna, że tego nie przeżyje, że jej dni są policzone. To było do przewidzenia, ale potem wszystko się zmieniło. Aya znów stała się sobą. Spokojną i zrównoważoną sobą. Mało tego, nawet uśmiechała się częściej niż dawniej i Maaya była pewna, iż jest to szczery uśmiech. Nie wiedziała co wpłynęło na zmianę w córce, gdyż nie miała okazji z nią porozmawiać, ale przypuszczała, że właśnie patrzy na jeden z czynników, który sprzyjał takiemu zachowaniu dziewczyny…

Na ścieżce pojawiła się brunetka w towarzystwie Hiroshiego. Uśmiechała się delikatnie, rozmawiając z nim. Przez chwilę Maaya walczyła ze swoją matczyną ciekawością, by nie wytężyć słuchu w celu rozpoznania słów córki i udało jej się przezwyciężyć tę pokusę. Przechyliła lekko głowę, przyglądając się uważnie nekromancie. Lubiła tego chłopca. Wprawdzie rozmawiała z nim dwa czy trzy razy, gdy przychodził po Ayę, tylko przez chwilę, jednak to wystarczyło. Znała się na ludziach (i nieludziach), od razu potrafiła wyczuć, jaką ktoś jest osobą, a Hiroshi zrobił na niej bardzo dobre wrażenie. Nie miałaby nawet nic przeciwko temu, by kiedyś wynikło z tej znajomości coś więcej… Jednak musiała o tym wszystkim porozmawiać z Ayą.

- Kage, mogę cię prosić? – odezwała się do męża, który siedział w drugiej części pokoju i zajmował myśli jakimiś dokumentami.

Hiou natychmiast wstał i podszedł do żony. Maaya wskazała na parę, która stała już niemal przed samym domem.

- Powiedz mi, co o tym myślisz?

Kage odetchnął głęboko i potarł czoło, przy okazji przeczesując jasne włosy.

- Cóż… nie wiem.

- Nie wiesz, czy nie chcesz wiedzieć? – spytała i, nie mogąc się powstrzymać, uśmiechnęła się chytrze.

- Wiesz kochanie… to nie jest wcale takie proste pytanie, muszę to przemyśleć – wybrnął tonem dyplomaty.

Maaya pokiwała głową z „pełną powagą”, a uśmiech z odrobiną politowania wypłynął na jej usta. Wsunęła dłoń pod ramię męża i oparła na nim głowę. Za oknem Hiroshi ujął dłoń Ayi i pocałował ją na pożegnanie, po czym ruszył w drogę powrotną.

- Jak myślisz, czy ona się w nim zakochała? – odezwała się cichym, niewinnym głosikiem.

- Co?! Nie… absolutnie! Nie nasza Aya!

Widząc oburzenie na twarzy wiecznie spokojnego mężczyzny, zielonooka zachichotała. Aya była jego oczkiem w głowie, córeczką tatusia. Ubóstwiał ją najbardziej na świecie i nie wyobrażał sobie, by ta miała kiedykolwiek dorosnąć. Dla niego wciąż była małą dziewczynką. Kobieta czuła się odpowiedzialna za to, by uświadomić męża, że sprawy mają się inaczej, niż mu się wydaje, dlatego wysunęła swoje podejrzenia:

- A mi się właśnie wydaje, że tak.

- Na pewno nie.

Podniosła na niego wzrok i odwróciła jego twarz, by zmusić go do spojrzenia jej w oczy. Uśmiechnęła się.

- A założymy się?

Mężczyzna wpatrywał się w nią przez chwilę. Wyzywające spojrzenie świadczyło o tym, że jest pewna swego. On z kolei był przekonany, że nie ma racji. W końcu kto jak kto, ale jego córeczka była rozsądna.

- A proszę bardzo – odparł i uścisnął dłoń, którą do niego wyciągnęła.

Słysząc kroki córki na schodach, oboje zamilkli. Maaya odetchnęła głęboko i pewna, że wygraną ma w kieszeni, położyła głowę na ramieniu męża.

<***>

W komnacie, w której się znajdował jak zwykle nie było zbyt jasno. Siedział na fotelu, jedną dłonią podpierając brodę, a w drugiej trzymając szklaneczkę bursztynowego trunku.

Aika stała przed nim z założonymi rękoma. Lucyfer wezwał ją niespodziewanie, zaraz po tym, jak położyła Rinę spać. Wcale jej się to nie podobało. Bo co jeśli mała postanowi wstać? A poza tym… nie czuła się zbyt komfortowo, stojąc przed nim w nieco za luźnej koszulce i szortach, w których miała zwyczaj spać. Ale co mogła zrobić? To nie ona ustalała zasady.

Lucyfer wskazał jej stolik pod ścianą. Leżała na nim zdobiona, kremowa koperta.

- Co to takiego? – spytała, gdy już trzymała ją w dłoniach.

- Przeczytaj – mruknął tylko.

Wyciągnęła z koperty kartę i szybko prześledziła wzrokiem znajdujący się na niej tekst.  Gdy tylko skończyła, musiała usiąść. Czuła, że jeszcze chwila i nie utrzyma się na własnych nogach. Jeszcze raz przeczytała słowa znajdujące się na karcie. Miała nadzieję, że coś pomyliła, że to jakieś nieporozumienie, lecz treść okazała się taka sama jak to, co odczytała za pierwszym razem.

- Zaproszenie do wzięcia udziału w ceremonii połączenie rodów Shirahime i Hiou? – wydukała, zerkając na bruneta.

- Krótko mówiąc, zaproszenie na ślub. – Skinął głową i uśmiechnął się lekko.

Co to wszystko miało znaczyć? Czy on sobie z niej żartował? Czy… czy też faktycznie Aya Hiou niedługo wyjdzie za mąż?

- Widzę, że jesteś w szoku. Czyżby twoja koleżanka się nie pochwaliła? Przecież ślub to takie ważne wydarzenie… – Wstał z fotela i przeszedł się po komnacie.

Czy dlatego ostatnio była tak zamyślona? Czy właśnie to ją trapiło?

Energicznie pokręciła głową.

- Nic mi nie mówiła… - zaczęła po głębokim wdechu – ale porozmawiam z nią.

Podszedł do dziewczyny i delikatnie ujął jej dłoń, podnosząc ją z miejsca, po czym ruszył w stronę bliżej niezidentyfikowanego przedmiotu, zakrytego bordową, lśniącą tkaniną. Pociągnął za róg materiału, odkrywając to, co ukrywał. Przed nimi znajdował się manekin krawiecki ubrany w czarną sukienkę bez ramiączek z szalem narzuconym na ramiona.

- Wybrałem już suknię, którą założysz na wesele. Jak ci się podoba?

Kiyokuro przyjrzała się kreacji. Asymetryczna, z niezbyt długim trenem, uszyta z lekkiego materiału. Stanik sukni zdobiły lśniące koraliki ułożone w delikatny wzór. Była przepiękna, tylko…

- Dlaczego czarna?

Uśmiechnął się do niej z błyskiem w szarych oczach.

- Dlatego, że ten ślub nie będzie się wiele różnił od pogrzebu.

<***>

Witam!

Rozdział dedykuję wszystkim studentkom! Wprawdzie pewnie marne pocieszenie, bo sesja niszczy... Ale z dobrego serduszka pocieszyć chciałam! <3

Tak... u Ayi i Kao Kaname bawił się szachami, u Suzu Dan rozdaje karty... A mój Lucjan, jak na prawilnego obywatela Piekła przystało, gra w warcaby ze Śmiercią. xD Jak można zauważyć w wyżej ukazanym tekście, Aika się ogarnia. Idzie jej to opornie i nie wiem co z tego wyniknie, ale... są postępy! Także proszę nie hejcić, że jest głupia, bo nie chce Haruo! xD 

Coś jeszcze? A, tak... No... koniec ferii, a co za tym idzie, początek końca, czyli drugi semestr. Postaram się o Was bardziej dbać, obiecuję! <3

Pozdrawiam - Andzik