Rozdział XX b

Siedmioletni chłopiec siedział przy biurku, przeglądając książkę o anatomii. Zafascynowany budową ludzkiego ciała, uważnie studiował przedstawione w księdze ilustracje i krótkie opisy umieszczone obok specjalnie dla niego.

Praca wszystkich narządów wewnętrznych, układu nerwowego, mięśni… i pomyśleć, że wszystko zależało od mózgu. Gdy umierał mózg, umierał też człowiek. Inne narządy albo dało się zastąpić, albo życie bez nich było możliwe, lecz jeśli chodziło o mózg… to był definitywny koniec, ciało przestawało funkcjonować.

W takim razie, jak to się działo, że na jedno skinienie jego ojca lub matki powracało do życia?

- Hiroshi, co robisz? – spytała kobieta, która przed chwilą weszła do biblioteki.

Chłopiec odwrócił wzrok od książki, by spojrzeć na matkę, po czym, zamiast odpowiedzieć, podniósł w górę pokaźnych rozmiarów tomiszcze.

Czarnowłosa przyglądała mu się z ciepłym uśmiechem na ustach.

- A nie wolałbyś może wyjść na dwór? Jest taka piękna pogoda! – spytała, zaglądając mu przez ramię.

Hiroshi zerknął na okno, za którym kusząco świeciło słońce, zachęcając do wyjścia na zewnątrz, a potem spojrzał na księgę. Przygryzł wargę, dokładnie analizując obie możliwości. Z jednej strony bardzo chciał zostać i czytać, ale z drugiej był świadom tego, że taka pogoda może nie utrzymać się długo, a książka mu przecież nie ucieknie…

- Kimiko, gdzie jesteś? – cichy głos odezwał się gdzieś w pobliżu wejścia do biblioteki.

Kobieta przyłożyła palec do ust, nakazując synowi milczenie. W jej niebiesko-zielonych oczach błysnęły iskierki, a widząc to, Hiroshi uśmiechnął się i kiwnął głową. Znowu odwrócił się do biurka i, udając, że skupia się na lekturze, kątem oka obserwował matkę, która chowała się za regałem.

- Hiroshi, nie widziałeś mamy? - spytał mężczyzna, który stanął tuż obok niego.

- Nie, ojcze – odpowiedział, obracając się w stronę rozmówcy.

Takeshi Teramoto był wysokim, dobrze zbudowanym brunetem. Wiecznie elegancki, wymagający i pełen powagi, miał w sobie coś, co wzbudzało w ludziach (i nie tylko) szacunek, zaufanie oraz, co tu dużo mówić, strach. 

Hiroshi nigdy nie wiedział dlaczego wszyscy się go tak bali. Może to przez to, że rzadko się uśmiecha? pomyślał, przychylając głowę na bok i wpatrując się w ojca. Już miał o to zapytać, gdy zza regału wyjrzała brunetka i cicho niczym kot zaczęła skradać się do mężczyzny. Chłopiec wcale nie dał po sobie poznać, że coś zauważył.

Kimiko podeszła tak blisko, jak to było możliwe i palcem postukała męża w ramię, szepcząc mu słodko na ucho: „A kuku!”.

Widząc cień zaskoczenia, który przebiegł po twarzy ojca, Hiroshi roześmiał się radośnie.

Zza Takeshiego wyszła tanecznym krokiem Kimiko. Promienny uśmiech zdobił jej twarz. Mężczyzna, ujrzawszy go, również się uśmiechnął, po czym jedną ręką objął żonę w talii, a drugą odgarnął czarne loki z jej twarzy.

- Coś się stało? – spytała, zaglądając głęboko w ciemne oczy ukochanego.

Oczy głowy rodziny Teramoto na pierwszy rzut oka wydawały się czarne, jakby między źrenicą a tęczówką nie było żadnej granicy. Tylko Kimiko potrafiła w nich dostrzec ten ciemny, ciepły odcień brązu.

- Później. – Kiwnął głową, dając jej do zrozumienia, że to nie jest sprawa, o której można rozmawiać przy dziecku, po czym nachylił się nad księgą, którą jeszcze niedawno czytał Hiroshi i lekko ścisnął ramię syna, co miało stanowić pochwałę.

- To co, Hiroshi? Idziemy na dwór? – Kimiko uśmiechnęła się zachęcająco do dziecka.

Chłopiec niepewnie spojrzał najpierw na nią, następnie na okno. Potem jego wzrok powędrował w kierunku księgi i ojca.

- Daj mu spokój, Kimiko. Skoro chce się uczyć, to niech się uczy, na pewno w przyszłości mu się to przyda do…

- Do zostania taką samą ponurą zrzędą jak ty, mój drogi – dokończyła z anielskim uśmiechem na ustach.

Takeshi utkwił w niej spojrzenie. Po chwili, kręcąc głową, rzekł:

- Gdybym cię nie kochał, to pewnie bym cię zabił.

- Kochanie, nawet gdybyś mnie zabił, po dwóch minutach byś mnie ożywił, ponieważ doszedłbyś do wniosku, że drugiej tak inteligentnej, pięknej i zabawnej żony nie znajdziesz. – Najpiękniejszy uśmiech pod słońcem wciąż widniał na jej ustach, a w magicznych, niebiesko-zielonych oczach tańczyły iskierki rozbawienia.

Wyciągnęła rękę w kierunku syna. Chłopiec bez wahania zeskoczył z krzesła i podszedł do matki.

- Idziesz z nami?

W odpowiedzi mężczyzna pokręcił głową.

- Mam jeszcze mnóstwo pracy, skończę bardzo późno – wytłumaczył, posyłając żonie i synowi przepraszające spojrzenie.

Hiroshi, świadom tego, że przez cały dzień nie ujrzy ojca, wyciągnął rączki, by móc go objąć. Takeshi kucną i przygarnął go do siebie, po czym szepnął mu na ucho:

- Pilnuj mamy, żeby nie zrobiła żadnej głupoty, dobrze?

- Hej, słyszałam to! – zawołała, udając wielce oburzoną.

Chłopiec uśmiechnął się, a po chwili, z całą powagą na jaką było stać siedmiolatka, skinął głową. Kiedy odsunął się i podszedł do Kimiko, mężczyzna wyprostował się i ucałował żonę w policzek.

- Chodźmy już, pokażę ci trochę magii. – Puściła oczko, co zaowocowało szerokim uśmiechem na twarzy Hiroshiego.

Kiedy wyszli z pomieszczenia, zostawiając w nim Takeshiego, ruszyli w kierunku wyjścia.

Ogród na tyłach domu mienił się o tej porze niezliczenie wieloma odcieniami zieleni. Ciszę od czasu do czasu przerywał trel ptaków, a słońce przedostawało się przez korony drzew, tworząc wspaniałą grę światła i cienia.

- Powiedz mi, - zaczęła, usadawiając się wygodnie w cieniu jednego z wysokich krzewów – co chciałbyś zobaczyć?

- Żywego trupa! – zawołał bez zastanowienia i usiadł tuż obok matki.

- Żywego trupa? – Skrzywiła się z niesmakiem, a po chwili namysłu pokręciła przecząco głową. – Nieee, to zły pomysł. Żywe trupy śmierdzą i są nudne.

Hiroshi zmarszczył nos, zastanawiając się nad tym, co powiedziała.

- Masz rację – przyznał po chwili. – A w dodatku są takie… takie mało żywe.

Kimiko zaśmiała się melodyjnie i poczochrała chłopca po włosach. Wcześnie mógł zobaczyć (a właściwie, to nie mógł, tylko bez pozwolenia się zakradł) ożywione ciało tylko przez chwilę i to ze sporej odległości. Naznaczone rozkładem zwłoki, w których nie było zbyt wiele mocy ledwie stały na nogach, poruszając się z trudem, więc, jak stwierdził Hiroshi, były „mało żywe”. Ale to nie był jedyny powód.

- A wiesz dlaczego? – zapytała.

Jej syn gestem dał do zrozumienia, że nie ma pojęcia i zaczął tłumaczyć, że jeszcze tego nie doczytał, ale na pewno to nadrobi.

- Zapamiętaj: teoria to nie wszystko. Nigdy nie zastąpi praktyki – przerwała jego wymówki, po czym puściła mu oczko i wróciła do poprzedniego tematu.

Tłumaczyła mu dokładnie na czym polegała ich moc. To prawda, nekromanta mógł wskrzesić ciało. Przy wielkim wysiłku mógł nawet tchnąć w nie tyle mocy, że wracało do stanu, w którym znajdowało się przed śmiercią. Jednak ile by się nie natrudził, nie wskrzesi duszy, która tak naprawdę była kluczem do całkowitego ożywienia.

- Zupełnie inaczej jest z istotami, które nie mają duszy. Na przykład z roślinami. – wstała z ziemi i rozejrzała się po ogrodzie.

Długo nie musiała wypatrywać. Otrzepując białą sukienkę z trawy i drobinek ziemi, ruszyła przed siebie. Hiroshi był tuż za nią.

Zbliżali się do jednej z grządek, na których kwitły kwiaty o dużych, opadających główkach, kiedy nagle Kimiko stanęła w miejscu. Hiroshi ze zdziwieniem spojrzał na nią, a kiedy zobaczył, że jej wzrok jest utkwiony w podłożu, podążył za nim. Wśród trawy ukazała mu się stokrotka… czy też raczej to, co z niej pozostało, ponieważ kwiat usechł. Jego płatki zbrązowiały, a listki pomarszczyły się i zwinęły.

- Patrz teraz uważnie  - nakazała, wyciągając przed siebie rękę.

Zakręciła palcem nad otwartą dłonią. W zagłębieniu dłoni brunetki pojawił się malusieńki, zielony ognik.

Chłopiec patrzył jak zaczarowany na gesty, które wykonywała kobieta. Z każdym ruchem jej dłoni iskiereczka stawała się coraz większa, aż stała się kulką wielkości piąstki Hiroshiego.

Kimiko zanurzyła trzy palce w lśniącej kuli i wyciągnęła z niej wąską wstążkę, którą pociągnęła w kierunku kwiatka. Gdy tylko moc zetknęła się z rośliną, wstążeczka oplotła ją od samej główki, przez łodygę, do listków i korzeni. Płatki natychmiast zaróżowiły się, a liście odzyskały swój soczysty kolor.

- Dajemy życie, ale może my je też odebrać – mówiąc to, zawiesiła rękę nad stokrotką. Cała moc wróciła do jej dłoni, a kwiat znów był uschnięty. – Jednak pamiętaj, to nie zabawa. Każdy nekromanta jest obdarzony mocą, która po wykorzystaniu odnawia się. Jedna jeśli… hm, na przykład w walce, zabraknie mu mocy, może ją pobrać z dowolnej istoty żywej. Oczywiście, tylko w teorii, bo gdy odbierze się komuś energię życiową, nie można jej od tak sobie zwrócić. Wtedy ten ktoś umiera. Rozumiesz?

Hiroshi energicznie pokiwał głową. Bardzo uważnie słuchał tego, co mówiła matka. Każde słowo powtarzał sobie w myślach chcąc, by zapadło mu w pamięć.

- A na dziś już starczy – oznajmiła z uśmiechem i poprowadziła chłopca do domu.

<***>

Kimiko usiadła na skraju biurka, czekając na męża. Z braku ciekawszego zajęcia, podniosła z blatu pierwsze lepsze pismo i zerknęła na nazwisko nadawcy.

Zamarła.

List był z dworu królewskiego.

Skupiła się i szybko przeczytała jego treść. Gdy skończyła, drżącą dłonią odłożyła go na miejsce. Była pewna, że to o tym chciał z nią porozmawiać Takeshi.

Wzięła głęboki oddech, by się uspokoić, przerzuciła do tyłu włosy, a gdy zaskrzypiały otwierane właśnie drzwi, uśmiechnęła się jak zwykle pogodnie.

- Zasnął? – spytała męża, który właśnie wrócił z pokoju Hiroshiego.

- Jak niemowlę. – Kiwnął głową i podszedł do stojącego przy biurku fotela.

Brunetka przyglądała mu się uważnie. Wzrok wbity w ziemię, spuszczona głowa, którą podpierał dłonią… Najwidoczniej nie wiedział jak i czy w ogóle zacząć tę rozmowę. Postanowiła mu to ułatwić.

- Przeczytałam pismo – powiedziała, ruchem głowy wskazując leżącą na biurku kartkę.

Mężczyzna wyprostował się i zaczerpnął powietrza. Teraz już wiedział, że nie ma odwrotu.

- Co z tym zrobimy? – zapytał rzeczowym tonem, patrząc jej w oczy.

Kimiko wzruszyła ramionami.

- Proponuję spalić, chyba, że wolisz zatrzymać na pamiątkę.

- Ale ja pytam poważnie! – Podniósł się gwałtownie z miejsca.

Kobieta nawet nie zareagowała. Przymknęła oczy, po czym otworzyła je i wbiła spojrzenie w Takeshiego.

- A ja odpowiadam poważnie.

- Kimiko, na litość boską! Radni i społeczeństwo domagają się mojego powrotu! Właściwie to mają rację, nie da się rządzić na odległość, czym jest dwór bez króla?

- Nie, kochanie. – Zsunęła się z biurka i podeszła do męża. – Mogą co najwyżej uniżenie prosić. To nie demokracja, nie mają prawa się domagać.

Po słowach brunetki zapadła cisza, której żadne nie chciało przerwać.

Kimiko przygryzła wargę. Na siedem lat udało im się uciec. A teraz to wszystko powracało…

- Jedź – szepnęła to jedno słowo.

- Kimiko…

- Zanim się rozmyślę – dodała nieco głośniej i posłała mu słaby uśmiech.

- Nie. Nigdzie nie pojadę. Nie zostawię was... – oznajmił stanowczo i pokręcił głową.

- Przez ten czas poradzimy sobie. Przecież nie wyjedziesz na zawsze.

- Jest jeszcze coś…

- Wiem. I nie zgadzam się – lodowaty ton kobiety przeszywał na wskroś, łagodne rysy stężały, a jej spojrzenie było ostre niczym sztylet.

- Kimiko, nie zdołamy go od tego uchronić… lud chce księcia – powiedział łagodnie, by dodatkowo nie rozwścieczać żony.

- Powiedziałam „nie”. Nie pozwolę, żeby moje dziecko dorastało wśród tych dworskich spisków i skandali!

Oddychała ciężko. Była gotowa walczyć do końca. Nawet jeśli serce jej krwawiło, nie zamierzała odpuszczać.

- Radni…

- Do cholery! Jesteś królem, czy pionkiem w rękach radnych?! Poświęcisz szczęście i dzieciństwo własnego syna, krwi z twojej krwi, by zadowolić Radę?! – krzyknęła. Jej głos drżał z emocji, a w oczach zbierały się łzy. Po chwili, zorientowawszy się, co powiedziała, zakryła usta dłonią i wyszeptała: - Przepraszam… ja… nie powinnam…

Łzy obficie zaczęły spływać po jej policzkach, a cichy szloch wyrywał się ze ściśniętego żalem gardła.

Jak mogła to powiedzieć?! Przecież to oczywiste, że Takeshi chciał tylko szczęścia ich rodziny… ale był też królem. A król miał swoje zadania. Jednym z nich było utrzymanie pokoju, a radni z pewnością wszczęliby bunt, gdyby nie spełnił części ich „próśb”. Poza tym, jak zawzięcie by nie walczyła, Hiroshi, wcześniej czy później, będzie musiał poznać swoje dziedzictwo i podołać związanym z nim obowiązkom… Jednak wolała, by nastąpiło to później.

Takeshi delikatnie przygarnął rozdygotaną kobietę do siebie. Gładził ją po plecach tak długo, aż przestała drżeć i była w stanie na niego spojrzeć.

- Masz rację. Nie powinienem im tak łatwo ulegać… Dwór to nie miejsce dla dziecka.  – Odetchnął głęboko, ucałował ją w czoło i uśmiechnął się delikatnie, by dodać jej otuchy. – Jutro wyjadę. Zrobię wszystko co w mojej mocy, by odwlec w czasie wasz powrót.

 Kimiko skinęła głową i otarła resztę łez z policzków.

Odwróciła się i ruszyła do wyjścia. Obejrzała się jeszcze przez ramię, by spojrzeć na Takeshiego. Z dumnie podniesioną głową wpatrywał się w okno. Wyprostowany i poważny, gotów postawić na swoim. Władca w każdym calu.

<***>

Takeshi Teramoto, tak jak zapowiadał,  o poranku wyjechał, pożegnawszy się z synem i żoną. Do domu powrócił po dwóch tygodniach, które spędził na naradach i porządkowaniu najpilniejszych spraw.

Gdy tylko przekroczył próg domu, przywitał się z synem i zaprowadził żonę do gabinetu, by żadne z jego słów nie dobiegło do uszu dziecka. Po długiej rozmowie, w końcu udało im się stworzyć plan działania.

Zamierzali wziąć Radę na przeczekanie. Takeshi miał co jakiś czas wracać na dwór, by kontrolować sytuację. Oboje stwierdzili, że radni, gdy tylko doda im się obowiązków i przypilnuje, by je wykonywali, będą zbyt zajęci, aby co chwila roztrząsać temat powrotu rodziny królewskiej.

Zadaniem Kimiko było przygotowanie Hiroshiego do roli, która była mu pisana od dnia narodzin.

<***>

- Hiroshi, musimy porozmawiać!

Czternastoletni chłopak natychmiast zerwał się z fotela, na którym uciął sobie krótką drzemkę, chowając się przed nauczycielem.

Był pewien, że matka woła go właśnie dlatego, więc bez entuzjazmu podszedł do drzwi, otworzył je i zbiegł po schodach, by dotrzeć do pokoju, w którym spodziewał się zastać ją i urażonego nauczyciela.

Zdziwił się nieco, ponieważ w pomieszczeniu znajdowali się jedynie jego rodzice. Najwidoczniej staruszek wciąż próbował znaleźć go na własną rękę. Odetchnął z ulgą, ale widząc wyraz twarzy matki, natychmiast spoważniał. Coś było nie tak.

- Hiroshi… - zaczęła Kimiko, jednak natychmiast ucięła, nie wiedząc, jak ma przekazać synowi tę wiadomość.

Zanim ktokolwiek zdążył coś powiedzieć, chłopak ujrzał stojące za sofą walizki.

- Znowu wyjeżdżasz? – spytał i zmarszczył brwi, spoglądając na ojca.

Ewidentnie coś tu było nie tak. Przecież Takeshi ledwie dwa dni temu zdążył wrócić do domu…

- My wyjeżdżamy – sprostowała kobieta, uciekając wzrokiem gdzieś w bok.

- Oboje? – Kiedy kiwnęli głowami dodał: - A mogę spytać dokąd, po co i na jak długo?

- Do Paryża, nie wiadomo na jak długo, musimy załatwić parę spraw – odparł spokojnie Takeshi.

Nie byłoby w \tym nic dziwnego, gdyby nie wyraz twarzy matki chłopaka. Kobieta wyglądała jakby trawiły ją wyrzuty sumienia.

Po chwili odwróciła głowę w stronę męża i ze zbolałym spojrzeniem szepnęła:

- Takeshi, ja już tak nie mogę… trzeba mu powiedzieć. Wszystko.

Mężczyzna westchnął ciężko. Właśnie tego się obawiał.

Nakazał wszystkim usiąść, po czym zwięźle opowiedział całą prawdę o ich rodzinie, funkcji jaką pełniła w społeczeństwie i o powodzie jego częstych wyjazdów.

Hiroshi słuchał słów ojca z uwagą. Wydawały mu się jakąś nieprawdopodobną historią i gdyby nie fakt, że mówił to człowiek, któremu nie zdarzało się żartować, uznałby to za głupi dowcip. Dwór królewski? Jego ojciec królem, a on… księciem?

Takeshi już dawno zamilkł i w pokoju zapadła cisza, podczas której Hiroshi zastanawiał się nad tym wszystkim.

- W sumie… to coś w tym jest. Tylko dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz? – mruknął w końcu.

Kimiko odetchnęła z ulgą. Najbardziej bała się tego, że syn im nie uwierzy.

- Dwór… to okropne miejsce. Nie chcieliśmy, byś musiał dorastać w atmosferze, która tam panuje. Zamierzaliśmy ci powiedzieć o tym, gdy dorośniesz, chcieliśmy zapewnić ci normalne dzieciństwo – powiedziała cicho.

Powoli skinął głową i, spoglądając na ojca, spytał:

- A dlaczego tym razem jedziecie oboje?

- Rada tego zażądała. Obawiamy się, że zechcą wszcząć bunt, jeśli i tym razem się nie dostosujemy.

Pokiwał głową i energicznie podniósł się z miejsca.

- Po pierwsze, uśmiechnij się, mamo. Aż przykro na ciebie patrzeć, gdy masz taką minę. – Posłał matce uśmiech. – A po drugie, jadę z wami.

Kobieta wstała i ze stanowczością w głosie oznajmiła:

- Wykluczone.

- Ale…

- Nie. Zostaniesz tutaj aż do naszego powrotu. Fujimoto-san zajmie się tobą –dodał Takeshi.

Kimiko podeszła do syna i położyła dłoń na jego policzku.

- Czuję się okropnie z tym, że po powiedzeniu ci czegoś takiego musimy cię zostawić, ale… Postaraj się zrozumieć. Zawsze chcieliśmy tylko twojego dobra. – Uśmiechnęła się blado i wyszła z pomieszczenia, za wszelką cenę powstrzymując łzy.

Tuż za nią wyszedł mężczyzna, posyłając chłopakowi spojrzenie, które mówiło więcej niż słowa.

Kiedy został sam, opadł na kanapę  Jeszcze raz przetwarzał wszystkie informacje, których udzielili mu rodzice.

Czy był zły? Nie… Jak mógłby się na nich złościć? Dzięki nim miał najlepsze dzieciństwo jakie można sobie wymarzyć. Narażali się Radzie, by móc go chronić…

Nie miał też żalu o to, że wcześniej mu nic nie powiedzieli… Bo co by to zmieniło? Nic.

Zastanowił się jeszcze chwilę.

Smutek na wiecznie uśmiechniętej twarzy matki, łzy w oczach łudząco podobnych do jego własnych… Lekko zaciśnięte usta ojca i to przepraszające spojrzenie…

Po prostu było mu ich żal. Nie powinni czuć się winni, nie zrobili nic złego. Fakt, to, co przemilczeli było naprawdę ważne… Ale dla dziecka nie liczyło się wcale, a przecież Kimiko powiedziała, że zamierzali mu o tym powiedzieć.

Westchnął ciężko pokręcił głową, po czym wyszedł z pokoju.

Nadszedł czas, gdy Kimiko i Takeshi Teramoto musieli wyjechać.

Hiroshi pożegnał ich, zapewniając, że jest im wdzięczny za wszystko, co dla niego zrobili.

Kiedy minął miesiąc, a Hiroshi nie miał od nich wieści, postanowił złamać obietnicę, którą przed wyjazdem wymusiła na nim matka. Obiecał jej, że nieważne ile czasu by ich nie było, nie zacznie ich szukać. Jednak, gdy zaczął przygotowania,  pojawił się jego nauczyciel, Kenji Fujimoto, z krótkim listem napisanym ręką ojca. Informował w nim, że póki co nie mają możliwości wrócić, ale ma się nie martwić, gdyż wszystko jest w porządku. W ostatnim akapicie przykazał, by nie robił żadnej głupoty i uważał na siebie. I na tym kończył się jego list.

<***>

Rok mijał za rokiem, a państwo Teramoto wciąż nie wracali do domu.

Co jakiś czas Hiroshi otrzymywał od nich krótki list, zawsze napisany przez ojca i zawsze wyglądający tak, jakby autor bardzo się śpieszył.

Nie raz i nie dwa chłopak chciał odpisać, dowiedzieć się co się dzieje, jednak za każdym razem nauczyciel błagał go, by tego nie robił, gdyż tak może narazić rodziców na niebezpieczeństwo.

Nic nie irytowało go tak jak niemoc. Nie miał pojęcia o tym, co się działo z jego rodzicami i nie mógł im w żaden sposób pomóc.

<***>

Osiemnastoletni chłopak przechadzał się ścieżkami cmentarza. To miejsce go uspokajało, pomagało oczyścić umysł, dlatego zawsze, gdy musiał się nad czymś zastanowić, przychodził na cmentarz.

Oprócz kilku słów, które ostatnio skreślił na kartce Takeshi Teramoto, nie miał żadnych wieści o rodzicach. Ta sytuacja już czterech lat go przybijała. Pewnie już dawno złamałby daną matce obietnicę, gdyby wiedział, gdzie ma ich szukać.

Odetchnął głęboko i uśmiechnął się lekko.

Całkiem niedawno w końcu zrobił jakiś postęp. Podstępem wydobył ze swojego nauczyciela informację, że ten wie dokładnie, gdzie znajdują się Teramoto. I chociaż Fujimoto nie chciał wyjawić mu adresu, Hiroshi wpadł na inny pomysł.

Od paru miesięcy bezustannie prosił nauczyciela, by wyjechał do Francji, aby dowiedzieć się, co tak naprawdę dzieje się na dworze. Staruszek opierał się długo, zasłaniając się tym, że przysięgał Kimiko i Takeshiemu się nim opiekować, ale po tym, jak Hiroshi wyłożył przed nim swoje argumenty i obiecał, że nie zrobi nic nierozważnego, mężczyzna w końcu się zgodził.

Miał właśnie zawrócić, aby udać się do domu, lecz jego uwagę przykuła drobna postać stojąca przy nagrobku.

Zastanowił się chwilę. Bramy był zamknięte, nie mogła tu od tak sobie wejść.

Postanowił do niej podejść. Najwidoczniej nie zauważyła, że się do niej zbliżył, ponieważ gdy się odezwał, podskoczyła jak oparzona.

Kiedy tylko podniosła na niego szare oczy, nie mógł się nie uśmiechnąć.

Wiedział, że jej obraz już na zawsze utkwił w jego sercu.

<***>

Każdego dnia wyczekiwał powrotu Fujimoto.

Wiele czasu poświęcał Ayi – dziewczynie, którą spotkał tamtej nocy na cmentarzu. Była bardzo ciekawą osobą. Na pierwszy rzut oka wydawała się zwyczajna, tak jak setki innych dziewczyn, jednak było w niej to „coś” (co czasami w bardzo delikatny, choć dosadny sposób potrafiło mu dogryźć). Wiecznie cicha, ze smutkiem wymalowanym na twarzy, starała się nie stwarzać problemów, nigdy nie chciała, by ktoś musiał się o nią martwić, choć sama zamartwiała się wszystkimi i wszystkim.

Matka zawsze powtarzała mu, że nic nie daje innym tyle radości i otuchy, co uśmiech. Dlatego właśnie zawsze się uśmiechał i starał dostrzegać wszystkie pozytywy, lecz od wyjazdu rodziców, przestał w to wierzyć. Dzięki Ayi znów uwierzył w słowa Kimiko. Znów miał się dla kogo uśmiechać.

Obiecał wampirzycy, że da jej szczęście i zamierzał dotrzymać słowa. A drobną przeszkodą w postaci pewnego wampira, któremu zamarzyło się poprowadzić Ayę do ołtarza się nie przejmował. Musiał tylko wymyślić jak zniszczyć go boleśnie i nie pozostawić po sobie żadnych śladów. Oczywiście, wszystko musiał przeprowadzić tak, by nie połączono z tym Ayi i jej rodziny.

Trapiło go tylko to, że nie był z nią do końca szczery. Gdy zapytała o jego rodzinę, zmyślił na poczekaniu jakąś bajeczkę o katakumbach, ale zrobił to nie po to, by ją oszukać. Po prostu, nie chciał dodawać jej zmartwień.

No i oczywiście nie powiedział je o swoim pochodzeniu… Ale czy to było ważne? Zresztą, ona też wciąż miała wiele tajemnic, być może nawet więcej niż on.

A wracając do Shirahime… cóż, już współczuł temu facetowi. Wprawdzie matka nauczyła go szacunku do życia, jednak ktoś taki jak Yoshiro nie zasługiwał na to, by żyć. Chciał go zniszczyć w najokrutniejszy sposób. Za wszystkie krzywdy, które wyrządził Ayi. Jego śmierć nie będzie ani szybka, ani bezbolesna. Jednak z tym wszystkim musiał jeszcze poczekać.

A kiedy nadejdzie czas, zgładzi go z uśmiechem na ustach.

<***>

Proszę bardzo!

W pierwszy dzień Nowego Roku chciałabym życzyć wszystkim zdrowia, szczęścia i spełnienia marzeń! <3

Ekhem, taaak... Rozdział dedykuję Ayi z wiadomych względów (xD) 

Specjalne podziękowania dla tych, którzy czasem naskrobią mi parę słów pod rozdziałem, wiecie, że Was kocham, nie? :*

Rozdział zawdzięczacie głównie Suzu, która dręczyła mnie tak, że aż żal było jej odmówić... A no i nie ma tytułu, bo jestem głupia i nie potrafiłam go wymyślić. xD 

Ach, no i jeszcze chciałam powiedzieć, żebyście nie liczyły na to,  że to koniec dodatków z Hiroshim! Ta hiena cmentarna dręczy moje myśli bez przerwy!

Pozdrawiam - Andzik