Rozdział XX

Aika Kiyokuro rozejrzała się po klasie, nie wierząc własnym oczom. Od rana nie poczuła na sobie spojrzenia, które tak ją irytowało. Od rana nie ujrzała nigdzie chłopaka i nie usłyszała jego głosu. Haruo Sora po prostu się nie pojawił. Odpuścił? pomyślała i mimowolnie uśmiechnęła się.

- Kiyokuro-san, byłbym naprawdę wdzięczny, gdybyś raczyła usiąść.

Dopiero, gdy usłyszała głos nauczyciela, zorientowała się, że jako jedyna wciąż stoi.

- Gomen, sensei – wymamrotała, spuszczając wzrok i usiadła.

Odwróciła głowę w stronę koleżanki z ławki. Aya rysowała coś na marginesie. Była tak zamyślona, że pewnie nawet nie zwróciła uwagi na zaistniałą sytuację (choć normalnie nie umknęłoby to jej uwadze).

- Hiou-san? – odezwała się cichutko, a ponieważ dziewczyna nawet nie zareagowała, Aika delikatnie położyła dłoń na jej ramieniu. Dopiero wtedy dhampirka podniosła głowę znad zeszytu.

- Hm? – mruknęła, wlepiając zdezorientowane spojrzenie w Niszczycielkę.

- Co ci jest? – spytała z troską w zielonych oczach.

Aya lekko pokręciła głową, bezdźwięcznie wymawiając słowo „nic” i uciekła wzrokiem daleko od dziewczyny.

Aika westchnęła. Gołym okiem było widać, że coś jest nie tak. Hiou nie potrafiła udawać.

- Aya, proszę cię… - wyszeptała, pierwszy raz zwracając się do koleżanki po imieniu.

Brunetka zwróciła oczy ku Kiyokuro. Nie chciała jej martwić swoimi problemami, ale z drugiej strony… czy to nie będzie wobec niej nie w porządku? Przygryzła wargę, zastanawiając się nad tym. Wiedziała tak wiele o Aice, a ona o niej tyle  co nic. W końcu skinęła głową.

- Porozmawiamy po lekcjach?

Na pytanie koleżanki, dhampirka zaprzeczyła.

- Dziś naprawdę nie mogę, przykro mi – odparła, upewniając się wcześniej, że nauczyciel nie zwraca na nie uwagi.

Aika utkwiła w niej podejrzliwe spojrzenie, pod wpływem którego policzki Ayi zabarwił delikatny rumieniec. Widząc go, Kiyokuro westchnęła cicho i odwróciła głowę w stronę tablicy, nie chcąc drążyć dalej tematu (za co Hiou była jej niesamowicie wdzięczna).

- Hm… ciekawe dlaczego nie przyszedł… - Rika zmarszczyła czoło, zastanawiając się nad powodem, dla którego nie ujrzała tego dnia na korytarzach Haruo.

- A czy to ważne? Grunt, że go nie ma – odrzekła Aika, nie mogąc powstrzymać się od uśmiechu.

- A jeśli coś mu się stało? – spytała, patrząc z oburzeniem na przyjaciółkę.

Szatynka wzruszyła ramionami, dając tym samym do zrozumienia, że mało ją to obchodzi.

- Och, jesteś okrutna, wiesz?!

Ten dzień naprawdę był dla niej wytchnieniem. Cieszyła się, gdy mogła przejść z klasy do klasy i nikt nie zwracał na nią uwagi. Brakowało jej tego.

Chociaż… już po pierwszej lekcji zaczęła odczuwać coś na kształt wyrzutów sumienia. Może odrobinkę przegięła? W końcu chyba nie chciał źle, prawda? Z drugiej strony, ile można znosić takie zachowanie? Przecież nie raz i nie dwa prosiła, by dał jej spokój, a że nie docierało po dobroci…

- AIKAAA!!! – wrzasnęła wprost do ucha szatynce.

 Kiyokuro gwałtownie podskoczyła na ławce, odrywając się od swoich myśli.

- Nani?!

- Matko, z tobą to się można dogadać! – prychnęła i odwróciła się, krzyżując ręce na piersi na znak, że się obraża.

Aika westchnęła ciężko. Rika była jej przyjaciółką i kochała ją jak siostrę, ale momentami naprawdę męczyła Niszczycielkę. Choć trzeba też brać pod uwagę fakt, że zielonooka nie zachowywała się jak zawsze. Coraz częściej tonęła w swoich myślach, odcinając się od świata  i miała świadomość, iż jest to irytujące. W końcu sama też denerwowałaby się, rozmawiając z kimś, kto co chwila odpływa.

- Rika-chan, przepraszam, nie gniewaj się… Wiesz dobrze, że czasem mi się zdarza tak zamyślić… - powiedziała cicho przepraszającym tonem.

 Mori pokręciła głową i spojrzała na przyjaciółkę pełnymi troski, błękitnymi oczyma.

- Wiem. Tylko kiedyś zdarzało ci się to znacznie rzadziej i jestem pewna, że jest to czymś spowodowane…

Kiyokuro przygryzła wargę. Nie lubiła takich sytuacji. Chciałaby móc o wszystkim porozmawiać z przyjaciółką, ale nie mogła. Nie mogła jej w to wszystko mieszać i nie chciała tego robić. Rika miała cudowne, beztroskie oraz bezpieczne życie i Aika nie miała prawa go niszczyć.

- Rika, prosiłam, żebyś się mną nie przejmowała. Moja mama wyjechała służbowo i się o nią martwię. A w dodatku jeszcze niedawno byłam chora i trochę się stresuję zaległościami. To wszystko.

- Och, rozumiem – westchnęła blondynka. – Moje biedactwo, a ja jeszcze chciałam cię tak obciążać…

Aika odetchnęła w duchu. Wiedziała, że na jakiś czas będzie miała spokój z wyjaśnieniami. Ale o jakie obciążanie chodziło Rice?

- Mama musi wyjechać i miałam się opiekować Riną, a Charles koniecznie chciał zabrać mnie gdzieś na ten weekend i pomyślałam, że może mogłabyś zostać z małą, ale w takim wypadku…. – wyjaśniła, widząc pytające spojrzenie Kiyokuro.

Rina była siedmioletnią siostrą Riki. Ich matka miała bardzo wymagającą pracę, przez co często musiała zostawiać młodszą córkę pod opieką starszej. Aice już nieraz zdarzało się pilnować Riny w zastępstwie za przyjaciółkę i w normalnych okolicznościach z chęcią by się zgodziła, lecz w zaistniałej sytuacji nie wiedziała czy to aby na pewno bezpieczne. A co jeśli coś się stanie małej?

Zgódź się… Nie zrobią krzywdy człowiekowi… - wyszeptał w jej myślach. Aika już wcześniej zauważyła, że Szept odzywa się coraz rzadziej. Co było tego powodem? Nie wiedziała.  Z jednej strony na pewno ją to cieszyło, ale z drugiej, czuła z tego powodu dziwny niepokój.

- Nie ma problemu, Rika. Zajmę się nią – zapewniła, uśmiechając się delikatnie.

- Na pewno?

Kiyokuro pokiwała głową z uśmiechem.

- Dziękuję, Ai-chan. – Posłała przyjaciółce promienny uśmiech i przytuliła ją. Była jej naprawdę wdzięczna, choć nie czuła się najlepiej z tym, że zamierza zrzucić na nią swoje obowiązki.

- Nie ma za co, bawcie się dobrze.

Porozmawiały jeszcze przez chwilę, po czym udały się na ostatnią tego dnia lekcję.

<***>

Drobne dłonie lekko przesuwały się po klawiaturze, wydobywając z pianina najsubtelniejsze dźwięki. Jennifer w skupieniu wsłuchiwała się w odgłos kropli deszczu uderzających o szybę. Idealnie komponował się z graną przez nią melodią…

Już dawno straciła poczucie czasu, ale nie przeszkadzało jej to. Wręcz przeciwnie. Chciała czymś zapełnić te godziny, by zleciały jak najszybciej, gdyż w ogromnym dworze należącym Kazumy miała aż w nadmiarze czasu. Zwłaszcza, gdy była chora.

Oczywiście inaczej było, kiedy Shin był w domu. On nie pozwalał jej odczuć ciężaru każdej sekundy, przy nim dzień był okamgnieniem. Ale teraz została sama. Sama z myślami, od których za wszelką cenę chciała uciec.

Ten ból w oczach matki… do tej pory pod zaciśniętymi powiekami miała obraz jej twarzy. Alice powinna cierpieć. Zasłużyła na to. Jednak… dlaczego na samą myśl o tym Jennifer czuła ucisk w klatce? Dlaczego miała wrażenie, że jakaś niewidzialna, stalowa pięść zaciska się na jej sercu, próbując je zmiażdżyć? To tak strasznie bolało…

- Jennifer?

Gwałtownie przerwała melodię i odwróciła się na stołku. Na widok stojącego przy wejściu wampira odetchnęła z ulgą.

- Coś się stało? – spytał, podchodząc bliżej. – Dlaczego płaczesz?

Jasnowłosa dziewczyna podniosła dłonie do policzków i z zaskoczeniem odkryła, że były mokre od łez. Nawet nie czuła, gdy płynęły… Natychmiast je otarła i machnęła lekceważąco ręką, układając usta w słaby uśmiech.

- Tak jakoś… dobrze, że już jesteś – odpowiedziała i wstała, by ucałować męża w policzek.

Ich małżeństwo było zwykłym układem i oboje się tego trzymali. Nigdy między nimi nie było miłości. Zresztą, dla Jennifer takie pojęcie jak „miłość” nic nie znaczyło, a Shin… Cóż, być może się do niej przywiązał, ale o kochaniu nie było mowy. A drobne, czułe gesty, które z początku były tylko na pokaz, wykonywali już machinalnie, nie zastanawiając się nawet czy ktoś jest w pobliżu.

- I jak było na spotkaniu? – zapytała, posyłając mu jeden ze swoich wymuszonych uśmiechów.

Shin wziął głęboki oddech i westchnął, kręcąc głową. Spędził z nią zbyt wiele czasu, by dać się nabrać na jej sztuczki, a teraz wyraźnie widział, że najbardziej na świecie Jennifer pragnie odwrócić od siebie jego uwagę.

Znając prawdziwy powód, dla którego Kazuma ożenił się z siostrą Strażniczki, można by pomyśleć, iż uda, że nie widzi tego sztucznego uśmiechu i po prostu odpowie na pytanie, jednak Shin wcale nie zamierzał tak postępować.

Podszedł do jednej z kanap stojących w salonie i usiadł na niej, po czym przywołał do siebie dziewczynę. Kiedy już usiadła, ciesząc się w duchu, że udało jej się zmienić temat, mężczyzna spokojnym głosem oznajmił:

- Teraz powiesz mi, co się stało.

Westchnęła ciężko, wbijając wzrok w ułożone na kolanach dłonie. Powinna mu powiedzieć? Czy też może zatrzymać to dla siebie?

- Przecież mówiłam, że nic – odpowiedziała z opanowaniem.

Pokręcił głową i uniósł jej podbródek, by spojrzeć głęboko w duże, bursztynowe oczy, które nie potrafiły kłamać tak dobrze jak ich właścicielka.

- Mnie próbujesz oszukać? – Uśmiechnął się pobłażliwie. – Oboje doskonale wiemy, że nie uronisz ani jednej łzy bez wyraźnego powodu. Poza tym… pianino. Gdyby nic się nie stało, nawet nie spojrzałabyś w jego kierunku.

Jenn skinęła na potwierdzenie jego słów.

Wszystko, co mówił było prawdą. Nigdy nie rozklejała się z byle powodów. Zawsze była silna, nie okazywała słabości. A pianino… kochała je. Całą duszą je kochała, jednak równie mocno go nienawidziła. Sam widok instrumentu przywoływał jej wspomnienia dwóch radosnych dziewczynek grających na cztery ręce jakąś pogodną melodię…

- Powiesz mi, co się stało?

Jeszcze raz kiwnęła głową,

Żona Kazumy nie należała do osób, którym z łatwością przychodziło dzielenie się swymi uczuciami. Nie potrafiła i nie chciała mówić innym o tym, co działo się w jej sercu, lecz jeśli chodziło o Shina… on miał w sobie coś, co sprawiało, że musiała się mu zwierzyć. Nie wiedziała co to takiego. Może wampirza krew? A może spojrzenie, w którym czaiła się obietnica zrozumienia?

Wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić. Odpowiednie słowa zdawały się same dobierać i  tworzyć zdania.

Shin uważnie przysłuchiwał się wyznaniom dziewczyny. Zagubienie lśniące w bursztynowych oczach, ułożenie ust, ledwie słyszalne drżenie głosu, gdy mówiła o matce... to wszystko wzbudzało w mężczyźnie niepokój. Jasnowłosa w rzeczywistości nie była złą osobą i doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że gdyby tylko poszła za głosem serca, wybaczyłaby rodzinie i wróciła do niej. A do tego nie mógł dopuścić. Przez cały czas dolewał oliwy do ognia, podsycał nienawiść Jennifer, a teraz… teraz miałby pozwolić na to, by wszystko poszło na marne? Nigdy!

Kiedy skończyła mówić, otarł łzę która spływała po jej policzku i z wymalowaną na twarzy troską, objął ją delikatnie.

- Moje biedactwo… - szepnął, głaszcząc ją po głowie. – Jak ona mogła tak grać na twoich uczuciach? To takie okrutne…

- C-co takiego? -  Jennifer ledwie mogła wydobyć z siebie głos. O czym on mówił? Czy… czy to możliwe, by...

- Chciała wywołać w tobie wyrzuty sumienia. Chciała, byś poczuła się winna. Nie widzisz? Przecież od początku do tego zmierza. Liczy, że wyrzuty sumienia sprawią, iż zostawisz swą zemstę, przestaniesz walczyć o to, co ci się należy i skruszona wrócisz do domu.

Słysząc słowa męża, odsunęła się od niego, by obdarzyć go pełnym niedowierzania spojrzeniem. Alice Cage? Jej matka? Ta łagodna i ciepła kobieta, tak krucha, że momentami wydawała się nierealna? Czy byłaby do tego zdolna…? Żal ścisnął ją w gardle.  

Wampir przyglądał się jej dokładnie. Widząc emocje, które malowały się na jasnej twarzy dziewczyny, miał ochotę się uśmiechnąć. Właśnie takiego efektu oczekiwał. Ten ból, smutek, żal… wszystko wskazywało na to, że mu uwierzyła.

- Nie płacz już – poprosił, widząc łzy na policzkach żony. – Musisz mi ufać. Mów mi wszystko, nawet to, co wyda ci się nieważne, a wtedy ja nie pozwolę cię skrzywdzić. Zgoda? – spytał, kładąc dłonie na jej ramionach.

Jennifer pociągnęła nosem i kiwnęła głową na znak, że się zgadza. Kazuma uśmiechnął się delikatnie i przytulił ją do siebie. Znowu panował nad sytuacją.

<***>

Chłodny wiatr przeszywał aż do szpiku kości, a powietrze było tak ciężkie i wilgotne, że wydawało się bardziej szare niż przejrzyste.

Aika okryła ramiona kocem i stanęła na werandzie, czekając na swoją małą podopieczną. Po kilku minutach zza zakrętu wyłoniła się drobna postać skacząca radośnie wokół przyjaciółki Kiyokuro. Kiedy tylko zobaczyła Aikę, natychmiast wyprzedziła swoją siostrę i pobiegła w jej kierunku.

- Neechan! – zawołała i rzuciła się na dziewczynę, niemal zwalając ją z nóg.

Szatynka zaśmiał się i pogłaskała Rinę po blond włosach. Po chwili obok pojawiła się też Rika. Popatrzyła tylko z dezaprobatą na młodszą siostrę, po czym zwróciła się do przyjaciółki:

- Jeszcze raz bardzo ci dziękuję.

- Drobiazg – odparła, nawet nie próbując odlepiać od siebie siedmiolatki.

- A ty – wskazała palcem na imotou – masz być grzeczna, jasne? Jeśli Aika mi się na ciebie poskarży, już nigdy nie pozwolę ci do niej przyjść – zagroziła.

- Akurat! Będziesz chciała gdzieś jechać i znowu przyjdę do neechan! – Rina wytknęła język w kierunku siostry i mocniej zacisnęła rączki wokół talii Aiki.

Nastolatki spojrzały najpierw na siebie, a potem na najmłodszą.

- Jeśli piśniesz choć słówko mamie… - zaczęła z groźbą wymalowaną w błękitnych oczach.

- Zastanowię się – odparła zanim Rika skończyła mówić.

- Spokój! – zarządziła Kiyokuro, a na jej polecenie obie Mori umilkły.

Rika jeszcze raz podziękowała Aice i ruszyła w swoją stronę. Rina machała siostrze, dopóki ta nie zniknęła za zakrętem.

- To co, idziemy do domu, Rina-chan? – spytał, uśmiechając się do dziewczynki.

Mała pokiwała główką i poszła za szatynką ku wejściu. Zdjęła z siebie płaszczyk i powiesiła go na wieszaku, po czym, zostawiając swój bagaż na korytarzu, pobiegła do salonu.

- A może najpierw przygotujemy ci pokój, co?

Blondynka, która już zdążyła wskoczyć na kanapę, odwróciła się w kierunku Aiki.

- A upieczemy potem ciasteczka? – zapytała z promiennym uśmiechem i żywymi iskierkami w niebieskich oczkach.

Kiyokuro zgodziła się, więc Rina pobiegła po swoją torbę zostawioną na korytarzu i w okamgnieniu znalazła się przy schodach, czekając na Aikę.

Niszczycielka pokręciła głową, nie mogąc powstrzymać uśmiechu. W tym dziecku zawsze było tyle energii… A jakby tego było mało, przy Rinie każdemu poprawiał się nastrój. Dziewczynka aż zarażała radością.

Kiedy weszły już na górę, szatynka odruchowo spojrzała na drzwi prowadzące do sypialni matki. Co jeśli Rinie przyjdzie do głowy tam zajrzeć? Poprosiła małą, żeby poszła przodem, a sama uchyliła drzwi pokoju Mari i sięgnęła po klucz lezący na szafeczce, która stała tuż przy wejściu, po czym przekręciła go w zamku. Schowała kluczyk w kieszeni spodni i weszła do pokoju gościnnego.

Mori siedziała na krześle przy biurku i grzecznie czekała na swoją opiekunkę. Aika z szuflady wyciągnęła pościel i zaczęła zaścielać łóżko, słuchając przy tym opowieści Riny o szkole.

- ... i wiesz, Yasuo-kun tak mnie zdenerwował, że aż mu powiedziałam, że go nie lubię! – zakończyła swoją opowieść i z założonymi rękami czekała na reakcję swojej przybieranej oneesan.

- A nie lubisz?

- Lubię… -  mruknęła, przebierając wiszącymi w powietrzu nogami.

- No to czemu mu powiedziałaś, że go nie lubisz? – Usiadła na skraju przygotowanego już łóżka.

- Neechan, ty mnie w ogóle nie słuchasz! Przecież powiedziałam, że mnie zdenerwował!

Szatynka pokiwała głową z powagą, starając się nie roześmiać. Ach, jak bardzo chciałaby znowu być dzieckiem!

Miała zamiar już coś odpowiedzieć, kiedy do jej uszu dobiegł dźwięk zatrzymującego się samochodu. Nikt pewnie nie zwróciłby na to uwagi, ale zaniepokojona Aika podniosła się z łóżka. W końcu mieszkała przy samym lesie, tędy praktycznie nikt nie jeździł. Podeszła do okna, a jej oczom ukazało się czarne, eleganckie auto stojące przy samej furtce.

- Kochanie, dopóki cię nie zawołam, nie wychodź stąd, dobrze? – rzuciła w stronę blondyneczki, na co ona odpowiedziała coś w stylu: „Hai, neechan.” i zajęła się wyciąganiem rzeczy ze swojej torebki.

Wyszła z pokoju i zamknęła za sobą drzwi, po czym zbiegła po schodach. Odgłos pukania rozchodził się już w chwili, gdy była w połowie stopni, a teraz stawał się coraz bardziej nerwowy, jakby osoba stojąca za drzwiami była oburzona tym, że musi czekać.

Aice wcale się to nie podobało. A co jeśli to ktoś niebezpieczny? Przecież miała pod swoją opieką Rinę… Spokojnie, otwórz… - szepnął Whisper.

Kiyokuro wzięła głęboki oddech i odsunęła zasuwę, po czym niepewnie nacisnęła klamkę.

W drzwiach stała dziewczyna. Idealnie ułożone kasztanowe loki okalały jej śliczną, bladą jak płótno twarz, w której lśniły duże, zielone oczy.

- Konnichi-wa. Kiyokuro-san? – zapytała ze sztucznym uśmiechem na karminowych ustach.

Szatynka kiwnęła głową. Ta pewność siebie bijąca od dziewczyny, ta niewymuszona subtelność i dostojność w ruchach… Nie musiała czekać, aż się przedstawi. Już wiedziała, z kim ma do czynienia.

- Ja nazywam się Natsumi Sora – oznajmiła spokojnym tonem, potwierdzając tym samym przypuszczenia Niszczycielki.

- W takim razie, proszę wejść, Sora-san. – Aika przepuściła dziewczynę w drzwiach i zamknęła je za nią. – Proszę za mną – powiedziała, wyprzedzając ją i idąc w kierunku salonu. Czuła na sobie oceniające spojrzenie Sora, jednak postanowiła to zignorować. – Kawy, herbaty? – spytała, wskazując dziewczynie miejsce na kanapie.

- Nie zabawię tu aż tak długo. – Posłała Aice niby to przepraszający uśmiech.

Och, jak mi przykro… pomyślała, wpatrując się w nieproszonego gościa. Usiadłszy na fotelu, czekała, aż Natsumi postanowi podać cel swojej wizyty.

- Pewnie nie domyślasz się, co mnie sprowadza – mruknęła, mierząc gospodynię spojrzeniem, w którym można było ujrzeć pogardę. – Otóż, przychodzę tutaj tylko i wyłącznie przez wzgląd na mojego brata…

Szatynka oparła brodę na dłoni. Co też miała jej do powiedzenia siostra Haruo?

Natsumi przymknęła oczy, a gdy je otworzyła i spojrzała na Aikę, Kiyokuro wiedziała już, że koniec ze sztuczną uprzejmością.

- Myślisz, że długo jestem w stanie patrzeć na to jak mieszasz go z błotem? – syknęła.

Ach, więc o to chodzi…  przeszło jej przez myśl, a cień wyrzutów sumienia, który miała w związku z tym, jak go potraktowała, zupełnie zniknął.

- Pragnę zauważyć, że jest mieszany z błotem na własne życzenie. Ja prosiłam, żeby mi dał spokój, naprawdę nie chciałam robić mu przykrości. Nie dał – proszę bardzo!

Natsumi prychnęła i pokręciła głową, nie mogąc uwierzyć, że ma do czynienia z aż tak ciężko myślącym stworzeniem. Miała ochotę w kilku zdaniach powiedzieć Aice co o niej myśli i co jej zrobi, jeśli jeszcze raz Haruo będzie przez nią cierpiał, jednak powstrzymała się. W końcu nie chciała, by Kiyokuro wyrzuciła ją za drzwi.

- Powiedz… jak myślisz, dlaczego cię po prostu nie zostawił? – zapytała ze spokojem, którego utrzymanie wymagało od niej niemałego wysiłku.

- Po usłyszeniu odmowy stwierdził, że „ciężko znosi odrzucenia” oraz sprawi, iż zmienię zdanie.  I co ja mogę myśleć? – odpowiedziała pytaniem.

Natsumi zamilkła. Cóż, jakby nie patrzeć, rzeczywiście mogła to tak odebrać… Chociaż, myśląc logicznie, gdyby chodziło tylko o dumę, nie pozwoliłby przez tyle czasu tak się traktować.

- No dobrze, w pierwszej chwili rzeczywiście mogłaś pomyśleć, że chodzi o dumę, ale potem? Zlitujże się! Który facet przymykałby na coś takiego oko?! Zastanów się dobrze, dlaczego ignorował wszystkie twoje złośliwości?

Kiyokuro zmarszczyła brwi, patrząc na dziewczynę.

- Właściwie, to po co tu przyszłaś? – syknęła, mrożąc Sora spojrzeniem.

Przechodzi do ataku… zupełnie jakby nie mogła albo nie chciała znaleźć odpowiedzi… Żałosne. pomyślała Natsu i uśmiechnęła się drwiąco.

- A tyle się nasłuchałam jaka to cudowna, bystra i inteligentna jest Kiyokuro… Cóż albo dziś masz gorszy dzień, albo jesteś przereklamowana. Czy to nie oczywiste? Przyszłam cię uświadomić.

- Uświadomić? A czego ty mnie możesz uświadamiać? – mruknęła, puszczając mimo uszu tę pierwszą uwagę.

- Na przykład tego, jak wiele w tym momencie tracisz. Ktoś taki jak Haruo zdarza się rzadziej niż rzadko. Może nie dopuszczasz do siebie tej myśli, ale on praktycznie nie ma wad. Jest idealny i twoje życie zamieniłby w bajkę. Nie rozumiem tego, ale NAPRAWDĘ mu na tobie zależy. Odrzucając go, robisz największą głupotę o jakiej słyszałam. – Zatrzymała się, by wziąć głębszy oddech oraz dać chwilę Aice na przyswojenie swoich słów. – Poza tym, ranisz go, a ja nie pozwolę na to, by ktokolwiek krzywdził Haruo, jasne? Jeśli jeszcze raz z twojej winy będzie cierpiał, zemszczę się, a moja zemsta nie będzie krwawa. Znam o wiele bardziej eleganckie sposoby, by cię zniszczyć – zakończyła i uśmiechnęła się słodko niczym niewiniątko. – Mam nadzieję, że się zrozumiałyśmy?

Szatynka pokiwała głową. Co ta dziewczyna sobie wyobrażała?! Przychodziła do jej domu i ośmielała się wypowiadać takie słowa! Chętnie odpowiedziałaby Sora, ale po co? Wolała po prostu pozbyć się Natsumi i mieć święty spokój.

- Czy to już wszystko? – spytała, wymuszając słaby, uprzejmy uśmiech.

Siostra Haruo obdarzyła ją krzywym spojrzeniem i skinęła.

- Hai. Przekazałam ci to niezwykle uprzejmie i jeśli tego nie docenisz, obiecuję ci, że następnym razem nie będę tak miła. Mam nadzieję, że choć przez chwilę się nad tym zastanowisz. – Podniosła się z miejsca Chociaż szczerze w to wątpię…

Aika wstała, by odprowadzić dziewczynę do drzwi.

- A, i jeszcze jedno. Ani mi się waż wspominać Haruo o tym, że tu byłam, jasne? – dodała, po czym, nawet nie czekając na szatynkę, ruszyła w stronę wyjścia.

Kiedy tylko usłyszała trzask zamykanych drzwi i warkot silnika odjeżdżającego samochodu, odetchnęła z ulgą. Boże, co za straszne babsko! przeszło jej przez myśl, gdy znowu opadała na fotel.

Chociaż… może jednak warto się zastanowić nad tym, co powiedziała? Może ona miała rację? Energicznie pokręciła głową. Oczywiście, nie mogła tego tak zostawić, gdyż  wyrzuty sumienia nie dałyby jej spokoju, ale postanowiła, że zajmie się tym później. W końcu teraz miała na głowie…

- Neechan, mogę zejść? – Jak na zawołanie u szczytu schodów pojawiła się Rina.

- Tak, kochanie, chodź. – Posłała jej uśmiech.

Blondyneczka zbiegła na dół i w okamgnieniu znalazła się na kolanach Aiki.

- Możemy teraz upiec ciasteczka? – spytała, a błękitne oczka zalśniły niczym dwie gwiazdy.

Pokiwała głową, a Rina z radosnym okrzykiem zeskoczyła na podłogę i pociągnęła ją w stronę kuchni. Wszystkie inne sprawy będą musiały poczekać.

<***>

Ostatnie liście wraz z deszczem miękko opadały na ziemię. Niby nie było w tym widoku nic specjalnego, lecz sprawiał, że w serce dhampirki wdzierał się smutek, żal i tęsknota nie wiadomo za czym. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, iż mocniej ścisnęła ramię nekromanty, z którym spacerowała po miasteczku. Usłyszała ciche westchnięcie i podniosła nieco głowę, by móc spojrzeć pytająco na Hiroshiego.

- Jesteś niewdzięcznicą, moja droga – oznajmił ze smutkiem w głosie.

- Nande? – mruknęła, marszcząc brwi. O co mu mogło chodzić tym razem?

- Ja się tak staram, a ty jak zwykle wyglądasz jak chodzące nieszczęście. Ludzie jeszcze pomyślą, że masz taką minę, bo ci krzywdę robię… - Westchnął ciężko, wznosząc zbolałe spojrzenie ku górze niczym męczennik.

Hiou wbiła wzrok w ziemię, by po chwili szepnąć:

- Wiem, przepraszam…

Hiroshi stanął w miejscu, zmuszając do tego samego brunetkę. Lekko zdziwiona, uniosła oczy na swojego towarzysza. Stał teraz naprzeciw niej, wystarczająco blisko, by móc ją objąć, czy pocałować, lecz zamiast tego po prostu wpatrywał się w nią jakby była zagadką do rozszyfrowania. Przez chwilę mierzyła się z nim spojrzeniem, ale gdy tylko na twarz nekromanty wypłynął delikatny uśmiech, speszona zwiesiła głowę i schowała się po sam czubek nosa w wysokim kołnierzu płaszcza.

Ach! Tak wiele uczuć targało jej sercem, gdy znajdowała się przy nim! Z jednej strony czuła, że nie znajdzie lepszego przyjaciela. Hiroshi był po prostu idealny. Troskliwy, pełen optymizmu, którym zarażał, ale jeśli trzeba również poważny i wyrozumiały… a w dodatku był jedynym chłopakiem, którego obecność jej nie stresowała. Jego uśmiech rozjaśniał nawet najbardziej pochmurny dzień, a oczy… chciałaby móc patrzeć w nieskończoność w ten błękit nieba i zieleń morza, które w sobie łączyły… Lecz czy jeśli chodzi o nią, to nadal jest przyjaźń? W końcu czy na widok przyjaciela puls tak gwałtownie przyśpiesza? Czy to uczucie, które tak rozgrzewa jej serce i sprawia, że chciałaby bez przerwy czuć przy sobie jego obecność można nazwać „przyjaźnią”? A jeśli… jeśli się… zakochała? Co wtedy? Przecież ma tylko niecałe dwa miesiące! Co potem? Co jeśli faktycznie zaznałaby szczęścia? Czy wtedy potrafiłaby przeżyć wieczność u boku tego potwora, za którego ma wyjść?.. Chociaż, kto powiedział, że dane jej będzie szczęście? Przecież Hiroshi nie powiedział, że czuje to samo, co ona. A przynajmniej nie bezpośrednio…, przeszło jej przez myśl. Bo czy patrzyłby tak na nią gdyby nic dla niego nie znaczyła? Czy okazywałby jej tyle ciepła?.. Pokręciła głową, przymykając oczy. Zupełnie już się w tym wszystkim pogubiła. Chciałaby znaleźć odpowiedź, chciałaby móc wszystko wyjaśnić… Ale jak?

- Aya – cichy głos nekromanty sprawił, że wróciła do rzeczywistości. – Mam wrażenie, że chodzą ci po głowie jakieś głupoty – oznajmił z delikatnym uśmiechem, unoszą podbródek dziewczyny ku górze.

- Ja… ja myślę… - zaczęła, nie bardzo wiedząc co powinna powiedzieć.

- Co myślisz?

Zamilkła. Nie potrafiła od tak sobie wyznać wszystkiego, co działo się w jej sercu. Może kiedyś… ale czy „kiedyś” nie będzie za późno? Przygryzła wargę i spuściła wzrok.

- Rozumiem. Jeszcze nie czas. – Kiwnął głową i uśmiechnął się pogodnie.

Przestało padać, a gęste chmury nieco się przerzedziły, dzięki czemu świat od razu nabrał jaśniejszych barw. Ludzie wokół złożyli parasole, lecz nie chowali ich świadomi, że za chwilę deszcz może powrócić. Chłodny wiatr zamiast przeszywać do szpiku kości delikatnie orzeźwiał… Z jakiejś kawiarenki w pobliżu płynęła muzyka… Było po prostu pięknie.

- Masz ochotę zatańczyć? – spytał ni z tego, ni z owego.

- N-nani? – Zamrugała parę razy z zaskoczenia. Zanim zdążyła się zastanowić, Hiroshi rzucił parasol na najbliżej stojącą ławkę i pociągnął ją za sobą. Boże, oszalał!, pomyślała i mimo woli uśmiechnęła się subtelnie. Teramoto objął ją delikatnie i poprowadził w takt muzyki. I to był koniec. Zniknęło wszystko. Ludzie, miasteczko, cały świat, który ich otaczał…

- Wiesz co? – szepnęła, odchylając się lekko, by móc na niego spojrzeć.

- Mhm?

- Wariat z ciebie – oznajmiła i znowu wtuliła się w niego. I chyba właśnie za to cię… kocham.,  dodała w myślach.

Czuła się tak lekka… jakby nie miała żadnych zmartwień. Jakby nie istniała żadna przyszłość. Jakby było tylko „tu” i „teraz”…

Teramoto oparł policzek o głowę Ayi, uśmiechając się przy tym z czułością. To, że stanie się dla niego tak ważna czuł już w chwili, gdy ujrzał ją na cmentarzu, a przeczucie nigdy go nie myliło. Teraz trzymał w swoich ramionach największy skarb. Miałby pozwolić komuś ją skrzywdzić? Za nic! A Shirahime? Na samą myśl, że to ścierwo miałoby położyć łapy na Ayi krew się w nim gotowała. Na pewno wiedział jedno: ten facet jest martwy. I już on osobiście o to zadba…

<***>
Witam!
Tak, tak i jeszcze raz tak, rozdział miał być wieki temu... ale moje plany nie zawsze wypalają. Wybaczacie mi, nie? <3
Kolejny rozdział się pisze. I pisze się całkiem fajnie, także jest NADZIEJA, że szybko się ukaże...
Dziękuję za komentarze, jesteście naprawdę cudowne. Sama mam wiele zaległości, za które bardzo, bardzo przepraszam... ale nie wiem kiedy uda mi się nadrobić...
Jeszcze raz za wszystko przepraszam!

Pozdrawiam- Andzik