Rozdział XIX

Z trudem otworzyła oczy i wbiła je w sufit. Chwilę zajęło jej zorientowanie się, gdzie się znajduje, a gdy już rozpoznała swój pokój, wlepiła spojrzenie w ułożoną na krześle suknię. Ślicznie lśniła nawet w tym skąpym świetle.

Podniosła się do pozycji siedzącej i opuściła nogi na podłogę, po czym wstała i powoli podeszła do okna. Wszystko wskazywało na to, że jest około czwartej, więc westchnęła ciężko i wróciła pod kołdrę. Wiedziała, że nie zaśnie, ale nie chciała schodzić na dół. W pokoiku na piętrze rzadko pojawiał się ktoś poza nią, dlatego łatwiej było jej znieść panującą w nim ciszę. Inaczej było z resztą domu. Tam cisza wydawała się ciężka, ponura i nienaturalna.

Przymknęła oczy. Miała sen, lecz jaki? Spróbowała sobie przypomnieć. Głęboka ciemność, a w niej… głos. Cichy, delikatny i tak dobrze znany… głos, który przeganiał wszystkie dziecięce koszmary, nucił tę samą kołysankę, co niegdyś. Łzy zapiekły ją pod powiekami, gdy niemal poczuła na policzku dłoń matki. Zwinęła się w kłębek, zagryzając wargę. Tak bardzo chciała się do niej przytulić… Ale ona nie przyjdzie… Jest egoistką, nie obchodzą jej twoje łzy…- szeptał jej Whisper. Głęboko na dnie serca coś krzyczało, że to kłamstwo, ale… ten krzyk dobiegał z tak daleka, a wszystkie fakty wskazywały na to, iż Szept ma rację. A poza tym, nigdy nie kłamał. Tym razem z pewnością też mówił prawdę.

Wierzchem dłoni otarła łzy z policzków, wzięła trzy głębokie oddechy i usiadła. Chciała pozbyć się myśli, które bez żadnego ładu i składu pałętały się po jej głowie, więc wyciągnęła dłoń po pierwszą książkę, która znajdowała się w zasięgu wzroku. Odruchowo zapaliła lampkę przy łóżku, choć nie potrzebowała światła. Westchnęła ciężko i zaczęła czytać z nadzieją, że pozwoli jej to uciec od myśli.

<***>

Wyczuła w domu aurę brata, więc czym prędzej ruszyła w jego kierunku, by go przywitać i sprawdzić, czy nic mu nie jest. Może i matka nie przejmowała się tym, co się z nim działo, ale ona nie mogła usiedzieć spokojnie, gdy po balu u Lucyfera nie wrócił do domu. Może przesadzała, nie był w końcu bezbronnym dzieckiem… Ale obiecał, że nim się obejrzy, wróci. A Haruo nigdy nie ignorował danycho jej obietnic. Nigdy…

Skręciła w korytarz prowadzący do jednego z nieużywanych pokoi, po drodze układając reprymendę, której zamierzała mu udzielić. Bez uprzedzenia wpadła do pomieszczenia i otworzyła usta, chcąc wygłosić swe przemówienie, jednak, gdy tylko ujrzała brata, zamknęła je.

Siedział na sofie przy oknie i zdawało się, że nawet nie zauważył jej przybycia. Brodę opierał na pięści, a nieobecne spojrzenie zielonych oczu wbił w punkt, którego nie dało się określić.

Natsumi natychmiast pokonała dzielącą ich odległość i usiadła obok niego.

- Braciszku? - odezwała się cicho.

Gdy usłyszał głos siostry, otrząsnął się z tego transu i spojrzał na nią. Uśmiechnął się, ale nie tym ciepłym uśmiechem, który tak doskonale znała i uwielbiała…

- Haruo, co się stało? - spytała, ściskając jego dłoń.

- Nie martw się, nic takiego. - Machnął lekceważąco ręką.

I jak tu się nie martwić? Jej starszy brat, zawsze taki ciepły i pełen optymizmu, siedział sam w opuszczonym pokoju, pogrążony we własnych myślach i uśmiechał się do niej z takim smutkiem… Gdy tak na niego patrzyła, miała wrażenie, że jest strasznie samotny. Wyciągnęła ręce w jego stronę i przytuliła go mocno, mając nadzieję, że ujmie mu chociaż odrobinę tego smutku. Ale co takiego się stało? Wciąż tego nie wiedziała. Jeśli ktoś go skrzywdził, zamorduję! pomyślała i, nie zdając sobie z tego sprawy, zacieśniła uścisk.

Haruo oparł głowę na jej ramieniu. Natsumi zawsze wiedziała, kiedy słowa są zbędne. Nigdy nie zadawała pytań i nie drążyła tematu, dopóki nie stwierdziła, że już najwyższy na to czas. Przez chwilę z zamkniętymi oczyma wsłuchiwał się w równe uderzenia jej serca. To zawsze przynosiło mu ukojenie. Kiedy tylko doszedł do wniosku, że jest gotowy na rozmowę z siostrą (nawet nie miał złudzeń, że mu odpuści), odsunął ją od siebie delikatnie, przy okazji odgarniając jej z twarzy kilka kasztanowych loków.

Dziewczyna dokładnie mu się przyjrzała, po czym skinęła głową.

- To co takiego się stało?

Wziął głęboki oddech i zaczął opowiadać jej o tym, co miało miejsce w „Maleńkiej”.

Natsumi jako pierwsza dowiedziała się o planach brata. Nikt poza nią nie wiedział, że Haruo zapisał się do szkoły tej dziewczyny. Swoją drogą, jak ona miała na imię? Ai… Ai… zaczynało się na „Ai-”… no, nieważne!  Teraz jej imię nie było istotne. Wiedziała, że to ta Niszczycielka, córka Kiyokuro, a reszta właściwie się nie liczyła. Nie znała tej dziewczyny, ale, przez opowieści brata, zdążyła sobie wyrobić o niej zdanie. I to nie do końca pochlebne. Coś z nią było nie tak, jak powinno.

Mimo że Natsumi była siostrą Haruo, potrafiła go obiektywnie ocenić. Był zabójczo przystojny i spojrzeniem, czy uśmiechem rzuconym od niechcenia, potrafił zawrócić w głowie niejednej dziewczynie. Zalety jego osobowości można by wymieniać w nieskończoność (oczywiście miał też nieliczne wady, ale były one niemal niewidoczne). No, a w dodatku kto jak kto, ale Haruo doskonale wiedział jak traktować kobietę, by czuła się jak księżniczka z bajki. Która normalna dziewczyna nie śniłaby o tym, by mieć kogoś takiego przy swoim boku?

Chłopak w swej opowieści doszedł do momentu, w którym pocałował Kiyokuro.

- Ona… wyglądała na taką przerażoną i zagubioną, że zacząłem żałować, iż się tak pośpieszyłem. Chciałem ją przeprosić, ale zerwała się z krzesła i uciekła. Natychmiast pobiegłbym za nią, lecz pomyślałem, że lepiej póki co zostawić ją samą, żeby mogła wszystko sobie przemyśleć i ułożyć... No i najwidoczniej wszystko sobie przemyślała - westchnął i uśmiechnął się gorzko.

Potem opowiedział jej, jak potraktowała go na balu. Przez cały czas Natsumi próbowała stłumić chęć ukatrupienia tej dziewczyny i starała się na chłodno ocenić sytuację. Na koniec skinęła głową.

- I co chcesz teraz zrobić, braciszku? - zapytała, patrząc w oczy równie zielone, co jej własne.

Haruo wzruszył ramionami i podniósł się z miejsca. Podszedł do okna i, splatając za plecami ręce, oznajmił:

- Cóż, plan działania póki co jest w budowie. Na pewno wiem jedno: nieważne jak bardzo mi na niej zależy, nie pozwolę się tak traktować.

Natsumi znowu skinęła głową. Miał rację. Nie wiedział już jak jej nieba przychylić, a za każdym razem spotykał się z jej strony z chłodem i obojętnością, a momentami nawet złośliwością. Byłby głupi, gdyby dalej puszczał jej słowa w niepamięć. Tym bardziej, że naprawdę zależało mu na Kiyokuro. Ale to, że on miał rację wcale nie oznacza, że ona, Natsumi, zamierza bezczynnie siedzieć i czekać na dalszy rozwój wydarzeń! Co to, to nie!

- Ty swój obmyślaj, a ja przechodzę do realizacji swojego - uśmiechnęła się chytrze i wstała z sofy.

Haruo, widząc iskierki lśniące w oczach siostry, posłał jej uśmiech. Natsumi w genach została przekazana zdecydowanie większa część szaleństwa niż jemu. Większość zwariowanych pomysłów, które wspólnie wprowadzili w życie, zrodziła się w głowie jego młodszej siostrzyczki.

- Natsu, coś ty wymyśliła? - spytał, choć był pewien niemal w stu procentach, że nie otrzyma odpowiedzi.

Tak jak się spodziewał, dziewczyna tylko zachichotała i puściła mu oko, po czym zarzuciła ręce na jego szyję.

- Dowiesz się w swoim czasie. - Cmoknęła go w policzek i odwróciła się na pięcie, by raźnym krokiem ruszyć w kierunku drzwi.

- Natsumi Sora, obiecaj mi, że nie zrobisz nic głupiego! - zawołał za nią.

Obejrzała się przez ramię i posłała mu przebiegły uśmiech.

- Wiesz doskonale, że nie składam takich obietnic.

Otworzyła drzwi i wyszła z pokoju.

Haruo tylko pokręcił głową. Nie zamierzał jej zatrzymywać, bo co to da? Natsu była równie uparta co on i jak coś sobie postanowiła, to można było jej to odradzać godzinami, a ona i tak robiła swoje. Pomodlił się tylko w duchu, by tym razem jednak nie zrobiła żadnej głupoty.

<***>

- Dwa… miesiące? – spytał cicho Hiroshi.

Aya skinęła głową w odpowiedzi. Nie podnosząc na niego oczu, wsłuchała się w ciszę, która nastała.

Nie wiedziała dlaczego, ale czuła potrzebę, by mu o tym powiedzieć. Dlatego właśnie wcześniej niż zwykle wyszła z domu i skierowała się na cmentarz. Miała przeczucie, że go tam znajdzie i nie pomyliła się.

Chociaż… co go to może obchodzić? pomyślała i zagryzła wargę. Teraz miała ochotę uciec albo przynajmniej zapaść się pod ziemię. Niepotrzebnie zawracała mu tym głowę. To, że za dwa miesiące zostanie żoną Yoshiro, nie było problemem Hiroshiego.

- Czy nic nie da się z tym zrobić albo przynajmniej jeszcze odrobinę to odwlec?

Aya westchnęła cicho i pokręciła głową, po czym skierowała na niego wzrok. Spojrzenie miał poważne, a kąciki ust ani odrobinę nie uniosły się ku górze.

- Ojciec twierdzi, że na pewno jest jakieś wyjście, ale myślę, że on się tylko oszukuje. Ja nie mam złudzeń – odpowiedziała z ponurym uśmiechem.

- Dwa miesiące – powtórzył w zamyśleniu. Chwilę nad czymś dumał, aż w końcu kiwnął głową. – Nic się nie martw, coś poradzimy! – zawołał, a na jego usta wypłynął promienny uśmiech.

- Hiroshi, – zaczęła, z powagą patrząc mu w oczy – sytuacja jest beznadziejna. Przewodniczący Starszyzny już zdecydował. Nic się nie da zrobić.

- Ależ z ciebie pesymistka! Powiedziałem: nic się nie martw. Już moja w tym głowa, żeby pozbyć się problemu.

Hiou już chciała coś powiedzieć, by zgasić ten jego optymizm i sprowadzić go na ziemię, ale Hiroshi położył jej palec na ustach, nakazując tym gestem milczenie.

- Aya, czyżbyś we mnie wątpiła? – spytał z delikatnym uśmiechem i błyskiem w oku.

Stał tak blisko, że czuła jego ciepły oddech na swojej skórze. No nie, tylko nie to… pomyślała, gdy poczuła, że na jej policzki wypływa rumieniec. W jednej chwili odsunęła się, chowając się po czubek nosa w szaliku. Jak dobrze, że nigdy nie wychodziła bez niego z domu!

A wracając do tego, co powiedział… Czy w niego wątpiła? Nie. W jej pamięci wciąż tkwił obraz leżącego na ziemi Yoshiro. A skoro Teramoto udało się go pokonać (i to bez żadnego wysiłku!), to prawie wszystko było dla niego możliwe. Prawie, bo ta sprawa była już stracona.

- Wątpiła? W ciebie? Ależ skąd! Po prostu realnie oceniam sytuację i wiem, że nie mam prawa sprzeciwiać się Starszyźnie. Gdyby coś się stało Shirahime, gdybym uciekła albo się zabiła… Starszyzna na pewno pociągnęłaby do odpowiedzialności moich rodziców. A to ostatnia rzecz, której pragnę, tym bardziej, że moja mama… – urwała w pół zdania, zdając sobie sprawę z tego co chciała powiedzieć i zakryła usta dłonią. Shimatta! Prawie wygadałam! pomyślała, przeklinając w duchu swój brak ostrożności.

Wyglądało na to, że zamyślony chłopak nawet nie zwrócił uwagi na to, iż tak nagle zamilkła, dlatego odetchnęła z ulgą.  Jednak kiedy podniósł na nią oczy, wiedziała, że łatwo się z tego nie wywinie.

- Co z twoją mamą? – zapytał, świdrując ją uważnym spojrzeniem.

- Bardzo ciężko by to zniosła – powiedziała, nie wpadając w panikę.

Właściwie, to nawet nie skłamała. Zastąpiła jedną prawdę inną, a to przecież nie kłamstwo, prawda?

- Hai. Ale nie to miałaś na myśli…

Brunetka pokręciła głową.  Naiwna, jak chociaż przez chwilę mogłam myśleć, że się nie zorientuje? westchnęła cicho i odwróciła wzrok. Nie mogła mu powiedzieć. Jeszcze nie teraz. W końcu to nie tylko jej tajemnica. Byli w tym wszystkim jeszcze jej rodzice, a gdyby Starszyzna dowiedziała się prawdy… to byłby koniec. Ale… czy Hiroshi mógłby ją wydać? Czy mógłby donieść Starszyźnie, że ona nie jest zwykłą wampirzycą, a jej rodzina od lat okłamuje wampirze społeczeństwo? Nie… w sercu czuła, że on by jej nie zdradził. Mimo to zdecydowała, że najpierw porozmawia z rodzicami.

Po chwili spojrzała chłopakowi w oczy. Te cudowne oczy, w których błękit nieba mieszał się z morską zielenią… Chwila! O czym ja myślę?! jeszcze raz pokręciła głową i wzięła głęboki oddech, po czym oznajmiła:

- Masz rację, to nie to. – Nekromanta najwyraźniej czekał na wyjaśnienia, więc jeszcze raz zaczerpnęła chłodnego, jesiennego powietrza i kontynuowała: - Ale teraz nie mogę ci powiedzieć, co tak naprawdę miałam na myśli. Następnym razem.

Hiroshi skinął głową. Nie zamierzał naciskać, wiedział, że gdy nadejdzie pora, sama mu powie.

- Wracając do tematu… co zamierzasz robić przez te dwa miesiące?

Zawsze osiągał swój cel, a teraz postanowił, że nie dopuści do tego ślubu. Jednak jaki był sens w przekonywaniu Ayi, że nie skończy jako żona tego okrutnika, skoro ona w to nie wierzy?

- Przede wszystkim, nie chcę o tym myśleć. Chcę jak najlepiej wykorzystać czas, który mi został. – Wzruszyła ramionami.

Na twarz nekromanty wypłynął promienny uśmiech.

- A nie potrzebujesz pomocy w zorganizowaniu tego czasu?

Dziewczyna zmarszczyła brwi, jakby musiała się nad tym zastanowić.

- Hm… a znasz kogoś, kto by mi pomógł?

- Tak się składa, że znam. A co najważniejsze, jest do twojej dyspozycji od zaraz. - Ukłonił się lekko, wyciągając rękę w stronę Hiou.

Aya już miała położyć swoją dłoń na jego, gdy ujrzała zapięty na nadgarstku nekromanty zegarek i odskoczyła.

- Spóźnię się na lekcje! – wykrzyknęła, odwracając się na pięcie i szybkim krokiem ruszając w stronę bramy.

- Och, no wiesz co?! To ja tu proponuję swą pomocną dłoń, a ty na lekcje idziesz?! – prychnął, doganiając ją bez trudu.

- Co zrobisz, takie życie. – Rozłożyła bezradnie ręce, ani na chwilę nie zwalniając.

Hiroshi wyprzedził ją kilka kroków przed bramą i zagrodził jej przejście.

- Co ty robisz? – spytała, stając tuż przed nim. Spojrzała w niebo, by ocenić ile zostało jej do zajęć. Miała dziesięć minut, może trochę mniej. Jeśli się nie pośpieszy, na pewno się spóźni.

- Przykro mi, jest opłata za przejście. – Wyszczerzył zęby w uśmiechu.

- Nani?!

- Co zrobisz, takie życie – powtórzył jej słowa.

Próbowała go ominąć, jednak z każdej strony zagradzał jej drogę.

- Hiroshi! – krzyknęła, nie wiedząc już co ma robić.

- Mówiłem, bez opłaty nie przepuszczę. – Pokręcił głową z niby to współczującym wyrazem twarzy.

- Jaka. To. Opłata? – wycedziła, mierząc go morderczym spojrzeniem.

Wzruszył ramionami, wciąż się uśmiechając, po czym wskazał palcem swój policzek i oznajmił, że bez całusa jej nie przepuści.

Aya westchnęła ciężko. W minutę  przeanalizowała wszystkie możliwości wywinięcia się z tego, ale doszła do wniosku, że wszystkie spełzłyby na niczym. Nie widząc innego wyjścia, wspięła się na palcach i szybko cmoknęła chłopaka w policzek, by chwilę potem wyminąć go i co sił pobiec w kierunku szkoły.

Hiroshi obejrzał się jeszcze za nią z delikatnym uśmiechem na twarzy, po czym odwrócił się i, zadowolony z siebie, ruszył w głąb cmentarza.

<***>

Salon w domu Takedy tego dnia stanowił miejsce spotkania. Choć było bardzo wcześnie, po ogarniającym pomieszczenie półmroku można by wnioskować, że już niedługo nastanie wieczór. Głęboki burgund ścian idealnie współgrał z ciemnymi kotarami i mahoniowymi meblami o skórzanych obiciach. Ogólnie pomieszczenie, choć niezwykle wygodne, nie było przytulne i sprawiało onieśmielające wrażenie, przez co mało kto czuł się w nim komfortowo.

Na jednym z foteli siedział, we własnej osobie, Tadao Takeda. Dzięki wyczulonym zmysłom wiedział już, że jego gość jest na terenie posiadłości. Teraz czekał tylko, aż służba wprowadzi go do salonu.

Gdy tylko w drzwiach pojawił się ciemnowłosy mężczyzna, Takeda wstał z fotela i podszedł, by go powitać. Po uścisku dłoni i wymianie grzeczności, gospodarz poprowadził gościa ku kanapom.

- Cóż to za ważna sprawa, która nie mogła poczekać do zmroku? – spytał, zakrywając dłonią ziewnięcie.

Takeda uśmiechnął się pod nosem.

- Nie było cię na spotkaniu – odpowiedział i wzruszył ramionami.

Shin Kazuma westchnął, wznosząc oczy ku sufitowi. To było takie podobne do Takedy! Nigdy nie mógł znieść tego, że ktoś ignorował jego wezwania, a że Kazuma robił to notorycznie… Cóż, najwidoczniej przewodniczący Starszyzny postanowił dać mu nauczkę.

- Tym razem to nie była moja wina -  powiedział na swoje usprawiedliwienie.

- A czyja? – zapytał, uśmiechając się do niego, jak do dziecka, które próbuje oczyścić się z zarzutów.

- Niczyja. Moja żona zachorowała, nie mogłem zostawić jej samej.

Tadao wywrócił oczami. Kazuma i ta jego żona! Niańczył ją jak dziecko… chociaż, jakby się tak nad tym zastanowić, to ona była dzieckiem. Jennifer Cage. Co Kazumie przyszło do głowy, by ożenić się z tą dziewczynką? I to bez zgody Starszyzny? Tego nikt nie wiedział. Wprawdzie chodziły pogłoski (zwłaszcza wśród żeńskiej części ich społeczeństwa), że Shin postanowił poślubić Jennifer przez wzgląd na jej spojrzenie, które ponoć wyrażało tyle nienawiści, bólu i pasji, że mężczyzna chciał móc patrzeć w jej oczy bez końca. Ale kto (oprócz tych beznadziejnych przypadków romantyczek) uwierzyłby w te brednie?

- Tak się zastanawiam, ile jeszcze lat będziesz musiał ją wychowywać? – Uśmiechnął się, nawet nie próbując ukryć złośliwości.

Mężczyzna jednak nie dał się sprowokować. Doskonale wiedział, że żeniąc się z Jennifer wywołał niemały skandal.  W końcu nie dość, że on był głową jednego z najstarszych rodów, to jeszcze Jenn była człowiekiem, a w dodatku ledwie czternastoletnim dzieckiem. Wiedział też, że wszyscy przymknęliby na to oko, gdyby nie fakt, że nikt nie znał jego planów wobec Jennifer.

- Tyle, ile będzie trzeba, mój drogi przyjacielu – odrzekł z łagodnym uśmiechem.

Takeda pokręcił głową.

- Co ci przyszło do głowy, żeby żenić się z tym dzieckiem?

Kazuma przymknął na chwilę oczy, by rozważyć wszystkie za i przeciw. Powiedzieć mu? A może zachować to dla siebie? Ostatecznie postanowił uchylić rąbka tajemnicy.

- Zastanów się, przyjacielu, zastanów się nad tym dobrze.

- Zastanawiam się nad tym od dwóch lat i żadne racjonalne wyjaśnienie nie przychodzi mi do głowy. Może więc mnie olśnisz, mój drogi przyjacielu? – Uniósł jedną brew, czekając na wyjaśnienia.

Shin pokręcił głową i uśmiechnął się, jakby to było coś oczywistego, po czym rzekł:

- Moja żona jest siostrą Strażniczki. Dodam, że siostrą bliźniaczką, a bliźniaczki w historii rodu Cage nigdy wcześniej się nie narodziły i moim zdaniem nie jest to przypadek.

Takeda skinął głową. Doskonale wiedział, że to musiało mieć jakiś głębszy sens.

- Jak zamierzasz to wykorzystać?

- Jak wszyscy wiedzą, Strażniczka rodzi się w co drugim pokoleniu rodziny Cage, więc następczynią Fii powinna być wnuczka jej brata. - W tym momencie Kazuma uśmiechnął się przebiegle.

- Ale ona nie ma brata… - szepnął przewodniczący Starszyzny. Wszystko powoli zaczynało nabierać sensu…

- Właśnie. A biorąc pod uwagę fakt, że matka bliźniaczek, Alice Cage, jest nieprzeciętnie chorowitą kobietą i najprawdopodobniej nie urodzi już następnego dziecka… A bazyliszek potrzebuje Strażniczki…

Tadao z uwagą słuchał tego, co mówił mężczyzna. Kazuma, jeśli w ogóle postanowił pojawić się na obradach Starszyzny, nie udzielał się. Był zawsze biernym obserwatorem i bez sprzeciwów zgadzał się ze wszystkimi decyzjami pozostałych członków Starszyzny. Nikt nigdy nie podejrzewał go o taką przebiegłość.

- Shin, czy ty właśnie zmierzasz do tego…

- Tak. Właśnie do tego. Skoro Jennifer i Fia to bliźniaczki, a Alice nie urodzi syna, to wnuczka jednej z nich zostanie następną Strażniczką. Jednak wiadomo, że Strażniczka nie może mieć dzieci, więc to wnuczka mojej żony odziedziczy moc.

- A co za tym idzie, również twoja…

Kazuma z uśmiechem skinął głową. O mocy bazyliszka marzyło wielu, jednak pozyskanie jej było niemałym wyzwaniem. Nie można było zabić Strażniczki, gdyż tak bazyliszek wymykał się spod kontroli. Nie istniał również żaden rytuał pozwalający na przekazanie mocy, a zniewolenie Strażniczki (czego wciąż próbowała dokonać Jennifer) było niemal niemożliwe, ponieważ chronił ją medalion. Ale on znalazł sposób na to, by pozyskać moc tej pradawnej bestii dla siebie.

Kąciki ust Takedy drgnęły niedostrzegalnie. Wiedział, że jeśli dobrze to rozegra, sam również skorzysta na planie Kazumy. Nie chciał działać pochopnie, dlatego właśnie wolał to wszystko przemyśleć na spokojnie i dopiero wtedy przejść do działania. Miał jednak jedno pytanie:

- Powiedz mi, co na to twoja żona? Wie o tym? Godzi się na to?

Wampir wzruszył ramionami i z uśmiechem oznajmił:

- Jeszcze nie, dowie się w swoim czasie. A czy się zgodzi? Cóż, nie ma innego wyjścia…

<***>

Witam!

Wiem, wiem, jest późno, dlatego rozwodzić się nie będę. Rozdział dedykuję Kao i Evie. Kao z racji tego, że to jej debiut (Natsumi) i czekała na ten rozdział do tej godziny (podziwiam! xD), a Ev ze względu na to, że ostatnio dołączyła do moich Czytelniczek (mam nadzieję, że na dłużej)! Oczywiście, dziękuję za wszystkie cudowne komentarze, jesteście kochane! Dobra, starczy, bo Kao mnie zaraz zamorduje! xD

Pozdrawiam- Andzik