Rozdział XVI b

-Jennifer i… Fia.- szepnęła kobieta, patrząc z uwielbieniem na dwie maleńkie istoty leżące tuż obok niej.
Wciąż nie mogła uwierzyć w to, że teraz ma je przy sobie. Od tak dawna przecież czekała na ten moment… Zawsze była słabego zdrowia. Bano się nawet, że nie będzie w stanie urodzić jednego dziecka… a tu proszę! Bliźniaczki! Dwie maleńkie połówki całości…
W zacienionym kącie pokoju siedziała stara kobieta. Do tej pory milczała. Uważnie  przyglądała się młodej matce i jej niedawno narodzonym córkom. Nie podzielała jej radości z powodu narodzin bliźniaczek, gdyż wiedziała czym to się skończy. Wstała i bez słowa podeszła do łóżka, na którym leżała.
-Czyż nie są cudowne?- zapytała kobieta, spoglądając na staruszkę z wymalowanym na twarzy szczęściem.
-Twoja radość zamieni się w rozpacz, Alice.- szepnęła.
W oczach, w których odbijała się mądrość gromadzona przez wiele, wiele lat, pojawił się smutek. Naprawdę żal jej było Alice. Zawsze pragnęła dziecka, jednak wszyscy wiedzieli, że to, iż zostanie matką, graniczy z cudem, gdyż była bardzo chorowita. Odkąd tylko Alice dowiedziała się, że jest w ciąży, lekarz nie opuszczał ich domu. Obchodzono się z nią jak z jajkiem, a mimo to okres tych dziewięciu miesięcy zniosła bardzo ciężko i gdyby jej oblicza nie rozjaśniały teraz miłość i nieopisane szczęście, oczom staruszki ukazałaby się trupioblada, wychudzona twarz i zmęczone, podkrążone oczy.
-Caroline… o czym ty mówisz?- wcześniejszy wraz jej twarzy ustąpił przerażeniu.
Staruszka pokręciła ze smutkiem głową. Wyciągnęła lewą rękę w stronę dziewczynek. Alice ze strachem spojrzała na tę pokrytą gęstą siecią zmarszczek dłoń. Widniał na niej fragment stwora, którego okiełznanie było zadaniem jej rodu. Widniał na niej fragment bazyliszka. Cień drgnął niespokojnie na skórze Caroline.
-One są dwie, Alice. Pierwszy raz w historii. Dwa ciała, dwie klatki… a więzień tylko jeden.
Alice w jednej chwili przycisnęła swe córki do piersi. Chciała je ochronić przed tą dłonią i przed znajdującą się na niej bestią, choć wiedziała, że to niemożliwe. Z czasem weźmie to, co jej się należy. Tak, jak robi to od wieków.
-Posłuchaj mnie.- poleciła i cofnęła rękę, widząc reakcję kobiety- On wybierze jedną z nich, a drugą pochłonie nienawiść. Chcesz tego, Alice?
W błękitnych oczach kobiety zalśniły łzy. Zaszlochała cicho, nie odrywając przepełnionego bólem spojrzenia od swych córek. Caroline nigdy się nie myliła i Alice doskonale o tym wiedziała. „Chcesz tego, Alice?” Oczywiście, że tego nie chciała! Lecz cóż mogła zrobić?
-Rozdzielić je. To jedyne wyjście. Możesz wychować tylko jedną z nich.- oznajmiła, jak gdyby czytała w myślach Alice.
Nie! Tylko nie to!  Alice pokręciła głową tak energicznie, że Fia zakwiliła cichutko. Kobieta natychmiast się opanowała i pogładziła po głowie młodszą z córek. Nie mogła ich rozdzielić. Nikt nie dał jej do tego prawa, a poza tym… serce by jej pękło, gdyby musiała zrezygnować z jednej z nich.
Caroline westchnęła ciężko i posłała Alice pełne współczucia spojrzenie.
-Sama wybrałaś dla nich tę drogę, Alice. Ja cię przed tym ostrzegałam, wypełniłam swój obowiązek.- powiedziała cicho i odwróciła się od młodej matki, by skierować swe kroki w stronę wyjścia.
Alice nie odrywała wzroku od lekko przygarbionej postaci Strażniczki, aż ta zniknęła za drzwiami. Łzy obficie spływały po jej twarzy. Czuła się tak, jakby podpisała wyrok na swoje dzieci.

<***>

-Okasan!- zawołała wybiegająca zza krzewów różanych Jennifer.
Alice uniosła głowę znad książki i wprost nie mogła powstrzymać się od uśmiechu. Jej mała, pięcioletnia córeczka wyglądała na bardzo przejętą. Bursztynowe oczka Jenn lśniły z zachwytu, a długie, jasne włosy do niedawna spięte w kucyk, teraz powiewały swobodnie na delikatnym wietrze. Tak bardzo różniła się od siostry, a jednocześnie były do siebie tak podobne!
-Co się stało, skarbie?- zapytała, wstając z ławki.
Jennifer, nic nie wyjaśniając, złapała matkę za rękę i pociągnęła ją w stronę krzewów. Nie mając innego wyjścia, Alice podążyła za swoją córką. Kiedy już znalazły się za różami, oczom kobiety ukazała się klęcząca na ziemi Fia. Ze skupieniem przyglądała się jednej z gałązek, nie zwracając uwagi na czarne włosy, które opadały jej na twarz. Jennifer natychmiast dołączyła do niej i gestem przywołała matkę. Kobieta nachyliła się nad gałązką i ujrzała powód, dla którego jej bliźniaczki wpatrywały się w tę gałązkę z niemal nabożną czcią. Z przymocowanego do niej kokonu, powoli zaczynał wyglądać motyl. Twarz Alice na nowo rozjaśnił uśmiech. W milczeniu czekały aż motyl oswobodzi się z kokonu. Kiedy w końcu się go pozbył, machnął na próbę skrzydłami raz, drugi, jakby przyzwyczajał się do swojej nowej postaci. Po chwili odleciał, odprowadzany wzrokiem dziewczynek i ich matki.
Alice ucałowała w czoło najpierw Jenn, później Fię i wyprostowała się, by wrócić na ławkę i pozwolić córkom na dalszą zabawę. Kiedy wyszła zza krzewów, spojrzała w stronę wiekowego drzewa, w którego cieniu stała jedna z ławek. Jej mąż, Gabriel, szeptał właśnie o czymś ze swoją ciotką. Alice natychmiast spochmurniała na widok Caroline, lecz szybko przywołała na twarz uśmiech i ruszyła w ich stronę.
-Jak dobrze cię widzieć, Caroline.- powiedziała, uśmiechając się przyjaźnie.
Nie to, że nie lubiła Strażniczki. Po prostu, nie mogła się oprzeć wrażeniu, że ta kobieta posuwa się o krok za daleko, wciąż próbując mówić jej jak ma wychowywać dzieci. Wiedziała, że Caroline nie robi tego w złej wierze. Chciała przecież dobrze.
-Ciebie również, Alice.- skinęła jej głową.
W całym ogrodzie rozległ się melodyjny śmiech i wszyscy skierowali oczy w kierunku, z którego dobiegał. Dziewczynki właśnie przebiegały między rabatami ulubionych piwonii matki, bawiąc się w berka. Alice westchnęła zrezygnowana.
-Znowu połamią mi kwiaty.- poskarżyła się, ale na jej twarz wypłynął uśmiech.
-Dajecie im zdecydowanie zbyt wiele swobody.- mruknęła Caroline.
-Ciociu, nie zaczynaj…- Gabriel posłał błagalne spojrzenie Strażniczce.
-Caroline, to tylko dzieci. W przyszłości będą nosiły na barkach brzemię ogromnej odpowiedzialności, lecz nie zamierzam z tego powodu odbierać im dzieciństwa.- oznajmiła ze spokojem Alice.
Caroline odszukała wzrokiem biegające wśród drzew bliźniaczki.
-Jedna z nich, Alice. Nie zapominaj o tym. Tylko na jednej spocznie ta odpowiedzialność.- głos staruszki przypominał bezlitośnie wbijający się w serce sztylet.
Oczy Alice zaszły łzami. Dlaczego ona do cholery musiała jej to przypominać?! Gabriel wstał i delikatnie objął żonę, chcąc ją uspokoić.
-Spójrz na nie. Czyż nie są szczęśliwe? Jak mogłaś chcieć, bym zdecydowała się je rozdzielić? Jak mogłaś mi, ich matce, kazać wybierać, z której zrezygnuję?- spytała drżącym głosem.
Staruszka westchnęła i spuściła wzrok
-Ich szczęście szybko przeminie, Alice. Już wkrótce zobaczysz, że to było najlepsze wyjście.- wyszeptała i zamilkła, gdyż w tej chwili podbiegły do nich Fia i Jennifer, zaczynając opowieść o swoich nowych odkryciach.

<***>

-Co z nią?- zapytał Gabriel, podrywając się z fotela.
Alice pokręciła głową ze smutkiem.
-Twierdzi, że to kwestia kilku dni, w najlepszym wypadku tygodni.
Mężczyzna westchnął ciężko, wbijając zrozpaczone spojrzenie gdzieś w przestrzeń. Jego ciotka, Caroline Cage, umierała. Potwór, którego strzegła przez wiele lat, ta bestia, której ciężar musiała dźwigać, wysysała z niej resztki życia. A gdy jego ciotka odda ostatni oddech, ten stwór przeniesie się na jedną z jego ośmioletnich córek.
-Gdzie dziewczynki?- uniósł głowę, spoglądając wprost w błękitne oczy Alice.
-U siebie.- odpowiedziała niemal niedosłyszalnie -Gabriel, ja nie chcę… ja nie pozwolę, by one do niej poszły.- kilka łez spłynęło po bladej twarzy kobiety.
-Myślisz, że ja tego chcę? Serce mi pęka na samą myśl o tym, ale nie mamy wyboru, Alice… po prostu nie mamy wyboru.
Ból malujący się na twarzy kobiety, wprost rozdzierał duszę Gabriela. Przygarnął ją do siebie. Zawsze była tak krucha, tak delikatna… nie mógł pozwolić na to, by rozpacz ją zniszczyła.
-One są ze sobą tak mocno związane… A teraz… teraz…- zaszlochała, wtulając się w jego koszulę.
Gładził ją delikatnie po plecach, szepcząc jej uspokajające słowa.
-Płaczesz, mamusiu?
Oboje odwrócili się w stronę wejścia. W drzwiach stała Fia i ze zmartwioną miną wpatrywała się w Alice. Kobieta natychmiast otarła łzy i przywołała na twarz uśmiech.
-Nie, skarbie.
Fia przeniosła spojrzenie na ojca. Ten wydał jej się tak samo przygnębiony jak matka. Podeszła do nich i z powagą zapytała:
-Czy to przez ciocię Caroline?
Alice z przerażeniem spojrzała na Gabriela, który widząc pytanie w jej oczach, pokręcił głową. Nie powiedzieli córkom ani słowa o zbliżającej się śmierci Caroline. Nie chcieli, by cokolwiek z tego, co dotyczy bazyliszka dotarło do uszu dziewczynek, nim nadejdzie czas, by jedna z nich została Strażniczką. Chcieli, by jak najdłużej cieszyły się normalnym dzieciństwem.
-Skąd ci to przyszło do głowy, kochanie?- spytał Gabriel, biorąc na ręce córkę.
Oplótłszy rączkami jego szyję, spojrzała mu w oczy i ze smutkiem powiedziała:
-Ciocia umiera. Ale mówiła, że mamy się tym nie martwić.- dodała, widząc miny rodziców.
-A kiedy rozmawiałaś z ciocią?- odezwała się ostrożnie Alice.
-Chwilę temu.
-Jenn też?
Dziewczynka kiwnęła głową, po czym oznajmiła, że Jennifer wciąż jest w sypialni cioci. To wystarczyło, by oboje ruszyli w kierunku pokoju Caroline. Gabriel szedł przodem, wciąż trzymając Fię na rękach, natomiast Alice  dwa kroki za nim. Bez uprzedzenia, weszli do środka.
Jennifer siedziała na skraju łóżka, trzymając ciocię za rękę. W chwili, gdy w pomieszczeniu pojawili się rodzice dziewczynki wraz z jej siostrą, Caroline uniosła głowę i spojrzała na nich spod półprzymkniętych powiek.
-Wybaczcie mi.- szepnęła, układając usta w namiastkę uśmiechu.
Jasnowłosa dziewczynka popatrzyła na rodziców ze łzami w oczach. Fia natychmiast uwolniła się z objęć ojca i podbiegła do siostry, by ją przytulić.
-Czy… czy ty…- zaczęła Alice, nie mogąc przestać się jąkać.
Każde uderzenie serca odczuwała coraz boleśniej. Jego powolne i nierówne bicie powoli zaczynało przyprawiać ją o zawroty głowy.
-Hai, powiedziałam im wszystko. Spełniłam swój obowiązek.- skinęła głową.
Alice czuła się, jakby zaraz miała eksplodować. Jak ta stara wiedźma śmiała zniszczyć dzieciństwo jej ukochanym córkom?! W duszy kobiety grały teraz tak sprzeczne emocje, iż nie wiedziała, co począć. Obudziła się w niej nienawiść do Caroline, ale naprzeciw tej nienawiści wychodziło współczucie. Caroline była starą kobietą na łożu śmierci, która przez wszystkie swoje dni borykała się z wielką odpowiedzialnością. Alice rozumiała, że Caroline nie miała wyjścia, ale… mimo wszystko, Fia i Jennifer były córkami jej bratanka, a ona bez cienia wyrzutów sumienia, zniszczyła je. Dwie perfekcyjnie pasujące do siebie połówki już nigdy się nie połączą. Teraz będzie je dzieliła odwieczna bestia, która stanie się jednością z którąś z nich.
-Wybaczcie mi…- powtórzyła, patrząc na Alice i Gabriela, po czym przeniosła spojrzenie na bliźniaczki- Jennifer, Fia… tak strasznie mi przykro…- wyszeptała w stronę dziewczynek, które wciąż siedziały objęte na skraju łóżka.
Alice nie wierzyła w jej żal. Pokręciła głową i bez słowa wyszła z pokoju.
-Idźcie za matką.- polecił Gabriel córkom.
Ciągle pochlipując, wykonały rozkaz. Gabriel podszedł do ciotki.
-Dziwnie widzieć cię przykutą do łóżka.- stwierdził i ścisnął jej dłoń w swojej.
-Już niedługo, Gabrielu.- skinęła głową- Ale nie zejdę ze świata spokojna, jeśli mi nie wybaczycie.
-Nie mnie cię oceniać. To był twój obowiązek i jeśli sumienie cię nie dręczy, to ja ci wybaczam.- powiedział cicho, ze spokojem- Ale Alice… ona ma w sobie ogromne pokłady miłosierdzia i współczucia, lecz tego ci nie wybaczy. Potem będzie żałowała, ale teraz nie jest zdolna do przebaczenia.
Caroline uśmiechnęła się słabo. Takiej odpowiedzi się spodziewała.
-Czy wiesz już…- zaczął po chwili namysłu.
-Jennifer. Jest starsza.- odpowiedziała krótko, nie czekając aż skończy pytanie.    
Skinął jej głową, po czym puścił praktycznie pozbawioną sił dłoń Caroline i odwrócił się, by odejść.
-Żegnaj ciociu, nie mam żalu.- rzekł i zniknął za drzwiami.
Caroline Cage pozostała sama. Sama wśród przesyconego oddechem śmierci pomieszczenia, sama z oczami, które obserwowały ją z cienia na jej lewym ramieniu.

Dwa tygodnie później, Caroline wiedziała, że już czas. Wezwała do siebie bliźniaczki.
Dziewczynki bardzo przeżywały ten czas. Niemal się nie odzywały, wciąż tylko płakały albo szeptały o czymś między sobą. Przez dwa tygodnie nie oddalały się od siebie ani na centymetr.
Alice była na skraju załamania nerwowego. Nie spała, nie jadła, nie mogła usiedzieć w miejscu. Nie mogła i nie chciała sobie poradzić z tym, że teraz oto, tak jak przepowiedziała w dniu ich narodzin Caroline, jedna stanie się Strażniczką, a drugą pochłonie nienawiść.
Gabriel starał się jak mógł, by choć odrobinę poprawić stan żony, lecz nie widział żadnych efektów. Czuł, że jeśli to się będzie przeciągać, straci ją.
Strażniczka leżała na swym łóżku, spoglądając na Fię i Jennifer, które stały przed nią, trzymając się za ręce. Fia co chwilę zerkała na matkę, która stała w drzwiach razem z Gabrielem. Jej twarz miała tak beznamiętny wyraz, że gdyby nie łzy spływające ciurkiem po jej policzkach, młodsza z bliźniaczek pomyślałaby, iż Alice wszystko jest obojętne. Fia spróbowała posłać jej pokrzepiający uśmiech, lecz zamiast ją pocieszyć tylko ją zdołowała, ponieważ w jej uśmiechu czaił się smutek.
Jennifer ani razu się nie obejrzała. Wyraźnie wyczekiwała chwili, w której ciało Caroline przestanie być klatką, a uwięziony bazyliszek wybierze jedną z nich na nową Strażniczkę. Alice z bólem patrzyła na obie córki. Ona nie musiała czekać na śmierć Caroline. Ona już wiedziała, która z nich będzie Strażniczką.
Caroline z trudem podniosła się odrobinę i zdjęła z szyi medalion. Jak już dziewczynki zdążyły się dowiedzieć, krył on w sobie duszę jednej ze Strażniczek, która postanowiła ochronić swoje następczynie przed niebezpieczeństwami czyhającymi na nie na każdym kroku.
-Śmierć już na mnie czeka, lecz nim opuszczę ten padół, muszę uwolnić mojego więźnia. Jesteście córkami rodu Cage. Jednej z was powierzam bazyliszka, bestię, której nasz ród strzeże od pokoleń. Jedna z was przejmie nad nim władzę. Tylko jedna z was będzie w stanie okiełznać bazyliszka.- powiedziała słabym głosem.
Zamknęła medalion w lewej dłoni i wyciągnęła ją w kierunku bliźniaczek. Cień na jej skórze poruszył się, chcą już opuścić dotychczasową klatkę. Fia i Jennifer wyciągnęły dłonie w kierunku Caroline. 
Alice i Gabriel wyszli z pokoju. Nie mogli przebywać w nim w chwili wyboru Strażniczki. Niecierpliwie czekali na to, by znów móc ujrzeć córki.  Po chwili usłyszeli zrozpaczony krzyk. Chcieli natychmiast wejść do pokoju, ale nim zdążyli otworzyć drzwi, z pomieszczenia wypadła Jennifer i, odpychając ich od siebie, pobiegła wzdłuż korytarza.
-Idź za nią.- szepnęła do Gabriela, który bez wahania podążył za córką.
Alice powoli weszła do pokoju. Caroline była martwa. Jej bezwładne ciało leżało na wznak na łóżku, jednak Alice tylko na nie zerknęła.
-Fia?
Skulona na podłodze Fia zalewała się łzami, skrywając twarz w dłoniach. Alice zagryzła wargę. Nie mogła się rozpłakać. Nie teraz. Uklęknęła przy Fii.
-Skarbie, spójrz na mnie.- poleciła szeptem, obejmując delikatnie córkę.
Dziewczynka podniosła na nią lśniące od łez bursztynowe oczy. Cały czas drżała, nie mogąc się uspokoić. Alice szeptała jej na ucho kojące słowa, gładząc jej ciemne włosy, ale to nie pomagało. Kobieta spojrzała na lewą rękę dziewczynki, którą w całości pokrywał cień potwora. Nienawidziła tej bestii całym sercem.
-Mamo, ja go nie chcę!- zaszlochała Fia.
-Wiem. Jednak nic nie możemy na to poradzić. Musimy to zaakceptować.- oznajmiła, spoglądając głęboko w oczy dziewczynki.
-Ale przecież… to Jenn miała być Strażniczką, nie ja! Ona tak bardzo tego chciała, a…
-Ciii… nic nie mów, Fia.- przytuliła ją do siebie.
Głaskała ją po głowie tak długo, aż względnie się uspokoiła, a wtedy wyprowadziła ją z pokoju.  Zapewniała ją, że wszystko będzie dobrze, choć zadawała sobie sprawę z tego, że są to kłamstwa. Caroline nigdy się nie myliła.

<***>

Czas płynął, a bliźniaczki stawały się sobie coraz bardziej obce. Nie były już tymi samymi dziewczynkami, które nie odstępowały od siebie na krok.
Fia z czasem pogodziła się z tym, że została Strażniczką. Nie chciała tego, ale cóż mogła poradzić? Po prostu to zaakceptowała. W przeciwieństwie do swej bliźniaczki. Jennifer wciąż miała żal do Fii. Nienawidziła siostry za to, że dostała coś, co przecież należało się jej i choć początkowo jedynie unikała Fii, starała się trzymać ją na dystans, to z wiekiem coraz bardziej nienawidziła siostry. Jak sama twierdziła, dusiła się, gdy była blisko niej.
Alice zawsze myślała, że z radością będzie obserwować swe córki, jednak myliła się. Bolało ją patrzenie na Fię, która cierpliwie znosiła wszystkie przepełnione jadem słowa i spojrzenia Jennifer. Ten sam ból odczuwała, patrząc na starszą córkę. Już od dawna jej nie poznawała, nienawiść do siostry zmieniła ją całkowicie i Alice wiedziała, że w dniu śmierci Caroline, umarła również Jennifer.

<***>

Jennifer szybkim krokiem szła przez las. Nie mogła już dłużej wytrzymać w domu. Nie mogła już dłużej patrzeć na Fię. Ta mała, podstępna żmija zrobiła z siebie męczennicę, dzięki czemu rodzice stali po jej stronie. W walce z nią, Jennifer została sama. Dlaczego nikt nie widzi, że to nie ja jestem ta zła? Dlaczego wszyscy jej bronią? Przecież to ona ukradła moją moc! A teraz jeszcze gra wielce pokrzywdzoną! myślała ze wściekłością i nawet nie zauważyła, iż wyszła na środek drogi, wprost pod kopyta pędzącego konia. Krzyknęła przerażona, lecz w samą porę koń zatrzymał się tuż przed nią.
-Nic ci nie jest?- spytał mężczyzna, zeskakując z konia.
Jennifer natychmiast opanowała strach i pozwoliła, by zawładnęła nią wściekłość.
-Czy pan postradał zmysły?! Najpierw pędzi pan na złamanie karku, a teraz pyta, czy nic mi nie jest?!- wysyczała, bez cienia lęku podchodząc do niego.
Mężczyzna otworzył usta, by coś powiedzieć, jednak Jennifer gestem go uciszyła. Nie była w humorze, a on o mały włos jej nie zabił i nie obchodziło jej teraz to, że to ona niespodziewanie wyszła na drogę, a jej słowa w stosunku do starszego, przynajmniej na oko, o osiem lat mężczyzny, świadczą o jej okropnym charakterze i braku wychowania.
-Ma pan świadomość tego, jak to się mogło skończyć?!
Teraz oczekiwała odpowiedzi, jednak on wcale nie zamierzał odpowiadać. Wpatrywał się za to w jej oczy z zachwytem i ciekawością. Każda dziewczyna w jej wieku rzuciłaby się pewnie do ucieczki, ale ona, zamiast uciekać, podeszła jeszcze bliżej, rozzłoszczona już do granic możliwości.
-I w co się pan tak wpatruje?!- spytała, mrożąc go przepełnionym jadem spojrzeniem.
Uśmiechnął się. Widząc to, Jennifer zapobiegawczo odsunęła się na parę kroków. A może jednak powinna była postąpić jak każda dziewczyna w jej wieku?
-Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy.- zapewnił szybko, jakby przestraszył się, że zaraz mu ucieknie- Po prostu… masz naprawdę niesamowite oczy.- oznajmił.
Zatrzymała się i spojrzała na niego pytająco. Co też może być niesamowitego w jej oczach? Nigdy ich nie lubiła. Identyczne miał ojciec. Identyczne miała Fia.
-Jest w nich tyle nienawiści, tyle bólu… jak tragiczna historia musi się kryć za tym spojrzeniem?- uśmiechał się, nie odrywając od niej wzroku.
Jennifer zastanowiła się przez chwilę. Nie wydawało jej się by miał złe intencje, a poza tym… miała wrażenie, że może mu ufać. Dlatego postanowiła mu opowiedzieć tę tragiczną historię.

Od dłuższego czasu siedzieli na niewielkiej polance. Już po paru minutach okazało się, że nieznajomy jest doskonałym słuchaczem, więc dziewczyna opowiedziała mu o wszystkim, co zdarzyło się w jej czternastoletnim życiu. Wysłuchał jej cierpliwie, wciąż wpatrując się w jej oczy, co w pierwszych chwilach nieco ją krępowało, ale szybko się z tym oswoiła.
-Doskonale cię rozumiem.- zapewnił.
-Naprawdę?- pytała z niedowierzaniem.
Nikt jej nie rozumiał. Nikt nie był w stanie zrozumieć jej uczuć, więc kiedy mężczyzna skinął głową, w jej sercu zatliła się nadzieja. Czyżby znalazła sojusznika?
-Naprawdę… Moje biedactwo! Jak bardzo samotna musiałaś się czuć przez ten czas!- powiedział ze współczuciem, kładąc dłoń na jej policzku.
Wcześniej Jenn odpychała od siebie tę myśl, ale faktycznie. Czuła się bardzo samotna. Najpierw zdradziła ją siostra, a potem również rodzice. Wszyscy ją opuścili. Została na polu walki bez żadnego sprzymierzeńca. Poczuła łzy spływające po policzkach. Łzy wściekłości, bezsilności, samotności.
-Nie płacz.- szepnął z kojącym uśmiechem, czułym gestem ścierając łzy z jej twarzy- Przysięgam, że już nigdy nie będziesz sama.
Zamrugała kilka razy dla poprawienia widoczności. Kłamał? Nie… tego była pewna. Mówił prawdę. Ale… jak miała nie czuć się samotna, gdy zewsząd otaczali ją sami wrogowie?
-O nic więcej nie będziesz musiała się martwić. Ja pomogę ci się zemścić, odbierzesz to, co ci się należy. Tylko…
Szlag! Zawsze jest jakiś haczyk! Nadzieja, która pojawiła się w Jennifer, powoli zaczynała gasnąć.
-Tylko co?- spytała, patrząc na niego ze spokojem.
-Musiałabyś zostać moją żoną.- odpowiedział, a delikatny uśmiech nie schodził mu z ust.
Jennifer w pierwszej chwili zamurowało. Żoną?! Czy to nie lekka przesada?! Spojrzała na niebo. Kiedy wychodziła z domu, było przed południem, a teraz błękit nieba przeistaczał się w granat. Spędziła z tym mężczyzną ledwie kilka godzin i nawet nie wiedziała jak się nazywa, a on chciał, by została jego żoną. Czy on sobie z niej kpił?
-Nawet mi się pan nie przedstawił.- powiedziała, a w jej głosie, o dziwo, nie dało się usłyszeć żadnych emocji.
-O, przepraszam, mój błąd. Nazywam się Shin Kazuma.- powiedział, czarując ją spojrzeniem.
Przez twarz Jennifer przebiegł cień uśmiechu. Większość nastolatek na jej miejscu już dawno by zemdlała, ale na niej nie robiło to najmniejszego wrażenia. Fakt, był przystojny. Miał ciemne włosy, a nieco przydługa grzywka opadała na jego brązowe oczy, dodając mu uroku. Lecz nie to było najważniejsze. Jennifer zdawała sobie sprawę z tego, że  ma tylko czternaście lat i właściwie nie wiadomo, dlaczego ten oto osobnik chce się z nią żenić, ale po chwili zastanowienia doszła do wniosku, że to wcale nie jest aż taki zły pomysł. W końcu oferował jej zemstę i odebranie tego, co od początku powinno do niej należeć za stosunkowo niewielką cenę.
-Jennifer Cage.- przedstawiła się.
Kazuma najwyraźniej czekał, aż udzieli mu odpowiedzi, ale Jennifer wcale się nie śpieszyło.
-Mam tylko jedno pytanie.- odezwała się po ciągnących się w nieskończoność minutach milczenia.
-Tak?
-Dlaczego mi to pan proponuje?
Uśmiechnął się znowu i wzruszył ramionami jakby zapytała go o coś oczywistego.
-Dlatego, że chciałbym bezustannie móc patrzeć ci w oczy.- oznajmił.
Jennifer zamrugała parę razy.
-Żartuje pan sobie?- prychnęła.
Mężczyzna stanowczo pokręcił głową i Jennifer wiedziała, że nie kłamie. Co jak co, ale kłamstwo rozpoznawała na kilometry. Tak samo, jak czuła swoją bliźniaczkę.
-No dobrze.- wzruszyła ramionami.
Shin Kazuma podniósł się z miejsca i pomógł wstać Jennifer.
-Nie będziesz żałowała swojej decyzji.- obiecał, po czym ucałował ją w czoło.
Taką mam nadzieję. pomyślała i uśmiechnęła się na samą myśl o zemście. Nie wierzyła w miłość, więc małżeństwo również nie miało dla niej wartości. A zemsta, ukaranie tych, którzy ją skrzywdzili… to było bezcenne.
Jennifer wyczuła zbliżając się Fię. Natychmiast poinformowała o tym Kazumę. Mężczyzna zaproponował, że zabierze ją od razu do siebie, ale Jennifer odmówiła. Może to i było głupie, ale... nie mogła od tak sobie wyjechać. Musiała ostatni raz zobaczyć rodziców i... Fię. Chciała zobaczyć ludzi, którzy dali jej życie, chciała ostatni raz ujrzeć rodzinę, z którą niegdyś była naprawdę mocno związana... chciała zobaczyć osobę, przez którą zerwała tę więź. Kazuma zgodził się na to i odjechał, uprzednio ustalając z Jennifer dzień, w którym uwolni ją od bliźniaczki.
Parę minut po zniknięciu mężczyzny, zza drzew wyłoniła się Fia.
-Rodzice się o ciebie martwią.- powiedziała cicho i spuściła wzrok.
Zawsze miała wyrzuty sumienia, że to ona została Strażniczką. Wiedziała, że nie może na to nic poradzić i że to nie ona dokonała takiego wyboru, ale mimo wszystko... czuła się winna, iż dostała coś, czego jej ukochana siostra tak bardzo pragnęła.
Jennifer rzuciła brunetce pełne pogardy spojrzenie i bez słowa ruszyła w drogę powrotną do domu.

 <***>

-Alice!
Kobieta, słysząc wołanie męża, natychmiast podniosła się z miejsca i ruszyła mu na spotkanie. Wpadła na niego w drzwiach i niewiele brakowało, a oboje wylądowaliby na podłodze. Alice przyjrzała się Gabrielowi. Coś musiało się stać. Inaczej jego twarz nie miałaby tak zmartwionego wyrazu.
-Co się stało?- zapytała, z uwagą wpatrując się w jego oczy.
-Jennifer zniknęła!
Nogi ugięły się pod nią i gdyby nie nie podtrzymujący ją Gabriel, z pewnością by upadła. Od kilku dni zachowanie córki było co najmniej dziwne. Nie mówiła wiele, nawet podarowała sobie pełne złośliwości i pogardy spojrzenia, które tak często posyłała siostrze. Wciąż tylko obserwowała, a Alice przeczuwała, że coś jest nie tak. Jak w transie, uwolniła się z objęć męża i ruszyła w stronę pokoju starszej córki. Niegdyś bliźniaczki nie wyobrażały sobie mieszkania w dwóch różnych pokojach, jednak tego samego dnia, w którym umarła Caroline, Jennifer przeniosła się do innego pomieszczenia.
Alice rozejrzała się wokół. W pokoju zostało niewiele rzeczy Jennifer. Opuściła powieki, modląc się w duchu, by to, co wydaje się oczywiste, nie okazało się prawdą. Kiedy otworzyła oczy, jej spojrzenie trafiło na leżącą na biurku kartkę. Powoli podeszła bliżej i wyciągnęła po nią drżącą dłoń.
-Ona odeszła.- szepnęła, wypuszczając z dłoni kartę, która okazała się być zaproszeniem na ślub.
Gorzkie łzy popłynęły po jej policzkach. Gabriel natychmiast objął ją, szepcząc uspokajające słowa. Nie mógł pozwolić na to, by jej serce pękło. Nawet jeśli sam odczuwał niewyobrażalny ból, musiał być spokojny. Dla niej. Jego uczucia były nieistotne.
W drzwiach stanęła Fia. Rozejrzała się po pokoju, a widząc płaczącą matkę i leżące na podłodze zaproszenie, szybko połączyła fakty. To była jej wina. To przez nią matka wylewała łzy. To przez nią Jennifer odeszła. Zawsze czuła się winna. Wyrzuty sumienia powoli zaczynały ją przytłaczać. Wielokrotnie zastanawiała się co by było, gdyby się nie narodziła. Za każdym razem przed oczyma stawała jej trzyosobowa rodzina. Tak mocno ze sobą związana, tak szczęśliwa... Zamknęła oczy i poczuła pod powiekami łzy. Odwróciła się i wyszła z pokoju, by w samotności móc obwiniać się o wszystkie nieszczęścia, które przydarzyły się jej rodzinie.

<***>
Witam!
Dodatek dedykuję Suzu! Dziękuję również, że nadrobiłaś ostatni komentarz, choć nie musiałaś, kochana jesteś! :*
Tak... ale byłabym niewdzięcznicą, gdybym nie podziękowała Ayi i Kiran! Dziewczyny, jesteście po prostu cudowne! Naprawdę zawsze cieszą mnie Wasze komentarze!
Następny rozdział postaram się wstawić za tydzień, ale nic nie obiecuję! Jest jeszcze niedokończony, zostały mi dwie scenki i nie mam pomysłu jak ubrać je w słowa, a nie chciałabym zepsuć całego rozdziału... no nic! Miejmy nadzieję, że uda mi się dokończyć!

Pozdrawiam- Andzik