Rozdział XV

-Aikaaa!- wrzasnęła Rika i z rozbiegu rzuciła się na szyję przyjaciółki- Gdzieś ty się podziewała?! Czemu nie dawałaś znaku życia?! Ty wiesz jak ja się martwiłam?!- krzyczała coraz mocniej ściskając szyję dziewczyny.

-Rika-chan… ja… nie mogę… oddychać!-  wydyszała, próbując oderwać jej ręce od swojej szyi.

-Och! Gomen!- jęknęła, uwalniając Aikę od swoich objęć.

Rika odsunęła się i wlepiła przenikliwe spojrzenie w przyjaciółkę.

-Nani?- spytała, gdyż nie mogła już dłużej znieść wzroku blondynki.

-Ai-chan, co ci jest?- zapytała cicho.

W jej błękitnych niczym bezchmurne niebo oczach można było ujrzeć troskę.

-A co ma być?- odpowiedziała pytaniem i uciekła spojrzeniem w bok.

-Ai-chan, przecież nie jestem ślepa. Coś się z tobą dzieje i to od dłuższego czasu.- powiedziała łagodnie, próbując zajrzeć szatynce w oczy- Aika, proszę…

Aika westchnęła ciężko. Co miała zrobić? Powiedzieć jej prawdę? Na pewno nie! Nie chciała jej oszukiwać, gdyż, jakby nie patrzyć, były przyjaciółkami, ale już wcześniej zdecydowała, że nie zdradzi swojego sekretu, dlatego, trzymając się wersji przedstawionej przez Jonathana, powiedziała:

-Byłam bardzo chora, Rika-chan, ale czuję się już lepiej, dlatego nie masz się o co martwić.- uśmiechnęła się fałszywie beztrosko.

-Na pewno już ci lepiej?

W odpowiedzi energicznie pokiwała głową, wzięła swoją towarzyszkę pod ramię i ruszyły w kierunku klasy.

-W ogóle działo się tu coś, jak mnie nie było?- spytała, by odciągnąć dziewczynę od wszelkich rozmyślań na swój temat.

Twarz blondynki zmieniła się niemal natychmiast. Zniknęła z niej troska i Rika z błyskiem w oku zaczęła przekazywać najświeższe plotki i potwierdzone informacje (choć tych było znacznie mniej niż plotek) swojej przyjaciółce. Niszczycielka co chwila kiwała głową albo przerywała dziewczynie, dopytując o jakieś szczegóły, chociaż tak naprawdę nie interesowało jej to w najmniejszym stopniu. W głębi ducha cieszyła się tylko, że udało jej się zmienić temat. Nagle Aika stanęła jak wryta. Wyczuła coś czego nie powinna wyczuć. Aurę, która była jednocześnie znajoma i obca. Spojrzała w tamtym kierunku.

-A to kto?- zapytała, marszcząc brwi.

-A nie mówiłam, że będzie nowy?- powiedziała, prezentując swój najpiękniejszy uśmiech.

Nieopodal nich, oparty o ścianę, stał wysoki chłopak o kasztanowych włosach.

-Tyle, że jest nowy, to sama zauważyłam. Pytam, kto to?- skrzywiła się lekko.

-Nie wiem. To jego pierwszy dzień, ale dziewczyny już z nim rozmawiały. Nie pamiętam jak się nazywa… ale będzie z nami w klasie, fajnie, co nie?- zaświergotała z uśmiechem, mocniej ściskając ramię przyjaciółki.

-Ta… fajnie.- burknęła i pociągnęła dziewczynę na ławkę.

Zamyślona oparła łokcie na kolanach, a głowę położyła na dłoniach. Ten chłopak nie był normalny. Jego aura… wyczuwała w niej potęgę i wiedziała, że już spotkała się z niemal identyczną aurą. Ale gdzie i kiedy? W jej myśli wdarł się dźwięk dzwonka. Wszyscy weszli do klasy.

-Nie jesteście na przerwie! Na miejsca!- zawołał nauczyciel.

Wszyscy rozeszli się do swoich ławek. Jedynie ten nowy chłopak stał obok nauczyciela.

-Tak… przedstaw się.

-Ohayo, nazywam się Haruo Sora. Cieszę się, że mogę was poznać.- powiedział i uśmiechnął się rozbrajająco.

Szlag! zaklęła w duchu. Czuła, że coś z nim nie tak i nie myliła się! Te włosy, te oczy, ta aura… nawet gdyby chciał, nie wyparłby się matki. Wzięła głęboki oddech, by opanować emocje.

-Wszystko w porządku?- spytała szeptem siedząca obok Aya.

-Nie, nie jest w porządku.- odpowiedziała, zaciskając pięści.

-Pogadamy później, dobrze?

Aika skinęła głową.

-Nie traćmy więcej czasu, znajdź sobie jakieś miejsce i zaczynamy lekcję.- mruknął sensei, wyraźnie niezadowolony z powodu przybycia nowego ucznia- Strasznie dużo zamieszania z tymi przenosinami...- burknął pod nosem, zbierając swoje notatki.

Haruo ruszył z miejsca, a przechodząc koło Aiki, rzucił jej czarujący uśmiech. Trzymajcie mnie, bo zaraz wyjdę z siebie i stanę obok! pomyślała, jednak zamiast posłać mu nienawistne spojrzenie, wbiła wzrok w tablicę. Nerwowo bębniąc palcami w blat ławki, starała się słuchać tego, co mówił nauczyciel, choć dość marnie jej to wychodziło. Co chwila czuła na sobie zaniepokojone spojrzenie Ayi. Postanowiła, że opowie jej o wszystkim później, jak już wyjaśni, co robi tu Sora.

Gdy dzwonek ogłosił koniec lekcji, Aika wyszła na korytarz. Usiadła na ławce pod klasą i westchnęła ciężko.

-Co tak wzdychasz?- zapytała Rika.

Aika podniosła znużone spojrzenie na przyjaciółkę, która usiadła obok niej i jeszcze raz westchnęła. Wymruczała coś o tym, że jest zmęczona i wbiła wzrok w przestrzeń. Nie bardzo wiedziała, co powinna zrobić z tym wszystkim. W głębi serca żałowała, że chciała odzyskać swoje ludzkie życie, bo dzielenie uwagi między szkołę, a sprawy związane z byciem Niszczycielką, wcale nie było łatwe, o czym miała okazję przekonać się już na lekcji, gdy nauczyciel upomniał ją, że buja w obłokach, zamiast pracować.

Nagle usłyszała głośny, dziewczęcy śmiech i odwróciła głowę w tamtą stronę. Kilka kroków od niej stał, otoczony wianuszkiem nowych wielbicielek (w tym Koken Tenkosh, której widok doprowadzał jej przyjaciółkę do szału), Sora.

-Popatrz tylko, jak można się tak nie szanować? Patrz jak ona go kokietuje, normalnie mi się niedobrze robi.- skrzywiła się z niesmakiem.

-Jej sprawa.- wzruszyła ramionami Niszczycielka. Koken Tenkosh i jej brak skrupułów nie obchodziły jej ani odrobinkę.

-Ale to jej i tak nic nie da, bo on na ciebie leci.- oznajmiła z najpiękniejszym na świecie uśmiechem.

Dziewczyna gwałtownie wyprostowała się i wbiła zdziwione spojrzenie w dziewczynę.

-Co ty gadasz?!

Rika uśmiechnęła się jak do naiwnego dziecka.

-Myślisz, że nie widzę? Niby rozmawia z nimi, ale ukradkiem co chwila zerka na ciebie.

-Przywidziało ci się.- mruknęła, lekceważąc uwagę blondynki.

-No co ty! Widziałam!

Aika prychnęła i odwróciła wzrok od dziewczyny, ale kiedy usłyszała jej chichotanie, znowu na nią spojrzała.

-Co?!

W błękitnych oczach Mori tańczyły radosne iskierki, a z jej twarzy nie schodził uśmiech.

-Ach, nic!

Aika spiorunowała ją spojrzeniem, ale Rika nic sobie z tego nie robiła. Przez wszystkie lata ich przyjaźni zdążyła przywyknąć do wzroku bazyliszka, którym traktowała ją Aika.

-Mów!- warknęła, jednak Rika rozchichotała się na dobre i tylko pokręciła głową.

-Po prostu wyobraziłam sobie jaką bylibyście piękną parą! Kyaaa!- pisnęła z zachwytem. 

-Ty masz coś z głową?- spytała, pukając się w czoło.

-Oj, no weź! Fajnie by było! Chodzilibyśmy na podwójne randki, później bylibyście świadkami na ślubie moim i Charlesa, a my na waszym, a potem nasze dzieci by się przyjaźniły i chodziły razem do klasy, tylko musimy się jakoś umówić, żeby były w tym samym wieku…

-Chyba cię fantazja poniosła.- przerwała dziewczynie, która, spotykając się z brakiem entuzjazmu, natychmiast zgasła.

Aika pokręciła z niedowierzaniem głową. Z kim ja się zadaję? przeszło jej przez myśl, ale nic nie powiedziała. Podparła brodę ręką i opuściła głowę, przez co włosy opadł na jej twarz.

-Ai-chan…- szepnęła.

Kiyokuro nie zareagowała. Nie zamierzała słuchać tych farmazonów.

-Ai-chan, on tu idzie…- powtórzyła cichutko.

Niszczycielka podniosła głowę i ujrzała zmierzającego w ich stronę Sora.      

-Ohayo.- przywitał się, a uśmiech nie schodził mu z ust.

W milczeniu skinęła głową. Starała się ukryć wściekłość, która na nowo obudziła się w jej sercu.

-Mogę prosić?- skłonił się delikatnie, wyciągając rękę w jej stronę.

Popatrzyła z niechęcią na jego dłoń, ale czując wbijający jej się w bok łokieć Riki, podała mu swoją. Pomógł jej wstać, po czym poprowadził ją korytarzem w stronę wyjścia ze szkoły.

-Wiesz kim jestem, prawda?- spytał, gdy znaleźli się na dworze.

Odetchnęła głęboko i usiadła na kamiennej, bogato rzeźbionej balustradzie.

-Jesteś synem Miho Sora. Nie wiem tylko co tu robisz, bo wątpię, by nagle zrodziło się w tobie pragnienie poszerzenia swojej wiedzy.- powiedziała ze spokojem, którego nie czuła.

Chłopak rozejrzał się wokół, by upewnić się, że na pewno nikogo nie ma w pobliżu, po czym przeniósł spojrzenie na Aikę.

-Tu akurat masz rację, wiedza jest ostatnią rzeczą, która interesuje mnie w tej szkole.

-W takim razie, co jest pierwszą?

-Nie domyślasz się?- zniewalający uśmiech znów pojawił się na jego twarzy.   

-Nie, nie domyślam się. Dla własnego dobra, skończ z tymi podchodami i mów jasno, bo nie jestem w nastroju.- warknęła.

Niezrażony wrogim nastawieniem dziewczyny, usiadł obok niej i spojrzał jej w oczy.

-Wiesz dlaczego tu jestem. Moja matka złożyła ci propozycję.

-A ja ją odrzuciłam. Masz jakiś problem z zaakceptowaniem tego?- wysyczała.

-Szczerze mówiąc, to tak.

Gdyby wzrokiem można było zabić, Haruo Sora już dawno padłby trupem.

-I co zamierzasz z tym zrobić?- zapytała, wymuszając spokojny ton.

-Sprawię, że zmienisz zdanie.- oznajmił.

-Życzę powodzenia.- prychnęła i wstała- Zapomniałabym, powiedz matce, że muszę z nią pilnie porozmawiać.- rzuciła przez ramię, po czym weszła do szkoły.

<***>

Aika stanęła przed główną bramą, czekając na Ayę. Wcześniej pożegnała się z Riką i obiecała jej, że jak już całkowicie dojdzie do siebie, poświęci jej więcej czasu. 

-Przepraszam, że musiałaś czekać.- powiedziała, podbiegając do Aiki.

-Nic nie szkodzi, Hiou-san.- zapewniła i obie wyszły na drogę.

Kiedy już znalazły się kawałek od szkoły, Aya, ściszając głos, spytała:

-Co się dzieje?

Aika streściła jej wszystko, co się stało od ich ostatniej rozmowy. Wiedziała, iż tej dziewczynie można powiedzieć dosłownie o wszystkim i była pewna, że zostanie to między nimi.

-Przykro mi z powodu twojej mamy.- szepnęła Aya, gdy dowiedziała się, co takiego przytrafiło się Mari.

-Mi też. Brakuje mi jej, ale… nie wiem nawet jak to nazwać…- uśmiechnęła się niewesoło- Po prostu myślałam, że będzie gorzej. Że nie będę potrafiła bez niej żyć, że nie wytrzymam bez niej ani sekundy… A ja jeszcze nawet nie weszłam do jej pokoju, by ją zobaczyć.

-Może to przez tę przemianę? Instynkt niszczy twoją duszę, a Niszczyciele, jakby nie patrzyć, z reguły nie są zbyt rodzinni…- odwróciła głowę w drugą stronę, by nie patrzyć w oczy Kiyokuro.

Aika wbiła wzrok w dal. Czy to wszystko przez przemianę? Czy to „coś”, co w niej siedzi jest za to odpowiedzialne? Nie była tego pewna. Na pewno po części się bała. Bała się spojrzeć na pozornie martwe ciało matki, chociaż nie znała przyczyny tego strachu. Ale to nie było wszystko i Niszczycielka doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

-Nie zrzucałabym całej winy na Instynkt…- pokręciła głową i potarła skroń- Jakbym miała mało problemów, jeszcze przypałętał się ten idiota…

-Mówisz o Sora?

-Aha. Jak już ci mówiłam, jego matka złożyła mi „bardzo korzystną” propozycję, a ja ją grzecznie odrzuciłam. Ale do niego to nie dociera!

-Ciszej.- upomniała ją- I co w związku z tym zamierza zrobić?

-Zapytałam go o to samo. I jak myślisz? Stwierdził, że sprawi, iż zmienię zdanie! Wyobrażasz to sobie?- spytała zbulwersowana.

-Nie uwierzysz, ale tak, wyobrażam to sobie.- oznajmiła ponurym tonem.

Na chwilę zamilkły. Aika po to, by się uspokoić, a Aya, by przetrawić wszystkie informacje, których dostarczyła jej Niszczycielka. 

-A co u ciebie?- zapytała Aika.

Aya wzruszyła ramionami. Z zakłopotaniem wybąkała coś, że u niej wszystko w porządku i odwróciła wzrok. Szatynka westchnęła już chyba po raz tysięczny tego dnia.

-Nie umiesz kłamać. Co się dzieje?

-Nic, naprawdę.- mruknęła, unikając wzroku dziewczyny.

-Uważaj, bo uwierzę.

Aya spojrzała na nią i biorąc głęboki oddech, oznajmiła:

-Ja chyba mam dość.- szatynka spojrzała na nią pytająco, a widząc to, Aya kontynuowała- Widzisz, nie tobie jednej złożono cudowną propozycję zamążpójścia… Chociaż nie. Ty w przeciwieństwie do mnie miałaś prawo odmówić. Starszyzna obiecała moją rękę Yoshiro Shirahime. Kiedyś… on strasznie mnie skrzywdził. Okazał się być zupełnie inną osobą, niż wydawał się na początku i wolę zginąć, niż zostać jego żoną. Jednak gdzie bym nie uciekła, za każdym razem mnie znajdzie, teraz też… Już tyle razy chciałam to wszystko zakończyć, ale zawsze rezygnowałam ze względu na rodziców. Oni by tego nie przeżyli…

Aika ze współczuciem spojrzała na dhampirkę. Nie miała pojęcia, że ta dziewczyna aż tak cierpi.         

-Rodzice… wiesz, myślałam tak samo. Kiedy dowiedziałam się czym jestem, chciałam to skończyć, jednak bałam się, że matka się załamie. I co? Ja musiałam zacisnąć zęby i wytrzymać, a ona, gdy wszystko powoli zaczynało ją przerastać, po prostu mnie zostawiła.

Aż dziwne, że wcześniej na to nie wpadłam, przeszło jej przez myśl.

-Kiyokuro-san, nie mów tak…- wyszeptała z przerażeniem w oczach.

-Kiedy to prawda.- Aika uśmiechnęła się bez cienia wesołości.

Aya zamilkła. Nie wiedziała, co mogłaby odpowiedzieć szatynce w tej sytuacji. W duszy czuła, że Mari z pewnością nie chciała zranić córki, ale w pewnym stopniu rozumiała Aikę. Niszczycielka, czy też nie, wciąż jest jeszcze bardzo młoda, a została wyrwana ze świata, który przez całe swoje życie uważała za „normalny”. Teraz, gdy musi się odnaleźć w tym całym bajzlu, jakim jest rzeczywistość, została sama. Nie ma matki, której mogłaby się pożalić, spytać o radę… A jeśli chodzi o Mari… może i istnieje dla niej jakieś wytłumaczenie, ale, pomimo usilnych starań, Aya nie mogła żadnego wymyślić. No, może poza tym, że każdy ma granice wytrzymałości. I w przypadku Mari te granice zostały przekroczone.

Po chwili ich oczom ukazała się furtka przed domem Kiyokuro. Aya w duchu odetchnęła z ulgą. Naprawdę nie przychodziło jej do głowy co mogłaby powiedzieć Aice, a nie chciała udzielić jej odpowiedzi, której potem by żałowała. Obie zatrzymały się przed furtką. Aika spojrzała na brunetkę. Widać było, że coś ją gryzło.

-Hiou-san, chcesz mi coś powiedzieć?- zapytała, nie spuszczając dziewczyny z oczu.

Szarooka wbiła wzrok w podłoże. Przez moment chciała wspomnieć jej o Hiroshim, ale nie wiedziała jak to wszystko ująć. Nie chciała, by szatynka zrozumiała ją jakoś na opak,

-Hai…- podniosła oczy na swoją towarzyszkę- Ale może następnym razem, dobrze? Muszę to sobie przemyśleć.

-Jak chcesz, mata ashita.- pożegnała się i poszła w swoją stronę, nie czekając na odpowiedź.

Aika rzuciła torbę na sofę i sama opadła obok niej. Odetchnęła głęboko, kładąc głowę na oparciu sofy i zamykając oczy. Delikatne pulsowanie w okolicach skroni powoli przeradzało się w ból, ale zignorowała to. Nie ma czasu na rozczulanie się nad sobą. Jej myśli zaprzątała teraz Mari. Czy faktycznie nie przyczyniła się do tego, że matka opuściła ciało? Czy miała prawo w ogóle doszukiwać się gdziekolwiek winy Mari?

-Kiyokuro-san?- powiedziała cicho Strażniczka.

Aika otworzyła oczy i przekręciła głowę tak, by móc spojrzeć na stojącą przy schodach Fię.

-O co chodzi?- spytała.

Dziewczyna wyglądała na nieco zakłopotaną. Spuściła wzrok. Widocznie nie bardzo wiedziała jak ma się odezwać. W jednej chwili Aika przypomniała sobie, o co prosiła ją wieczorem brunetka.

-Ach, gomen, całkiem zapomniałam.- przeprosiła i podniosła się- Chcesz wracać do domu, tak?

Fia skinęła głową.

-To ja może przygotuję ci obiad, a dopiero potem cię odprowadzę, dobrze?

Ruszyła w kierunku kuchni, ignorując wszelkie protesty dziewczyny, która, widząc, że nic nie zdziała, posłusznie poszła za nią. Aika wskazała jej miejsce za stołem i zabrała się za gotowanie.

-Tak się zastanawiałam, dlaczego nie chodzisz tutaj do szkoły?- zagadnęła po chwili-Oczywiście, jeśli nie chcesz, nie musisz odpowiadać.- dodała szybko.

Fia uśmiechnęła się słabo.

-To nie żadna tajemnica. Uczę się w domu. Rodzice nie chcieli mnie puścić do szkoły przez wzgląd na Jennifer.

Aika skinęła głową.

-Rozumiem… A powiedz mi, jakim cudem ona…- wymachując nożem w powietrzu, szukała odpowiedniego słowa- Jest teraz tym, kim jest? Ci wszyscy ludzie, którzy cię ścigali, znaczy się, o ile to w ogóle byli ludzie, skąd oni się wzięli?

-Wyszła za mąż. To słudzy jej męża.- oznajmiła jak gdyby nigdy nic Fia.

-Żartujesz sobie, prawda?- zamrugała z niedowierzaniem- Ile ona w ogóle ma lat?!

-Szesnaście. Tyle co ja, przecież to moja bliźniaczka.- posłała szatynce blady uśmiech.

Niszczycielka pokręciła głową.

-Do czego to doszło?- szepnęła, nie odrywając się od roboty.

-To jeszcze nic. Szwagier jest wampirem, a Jennifer wyszła za niego… ze dwa lata temu?- zastanowiła się- Także jest od niej starszy jakieś sześćdziesiąt lat, chociaż wygląda jakby miał maksymalnie dwadzieścia.

Kiyokuro popatrzyła badawczo na Fię. Co się stało, że tak nagle postanowiła się otworzyć? Uśmiechnęła się pod nosem i skończyła przygotowywać potrawę. Postawiła ją przed Fią i podała jej pałeczki. Dziewczyna zabrała się za pałaszowanie na szybko przygotowanego obiadu, a Aika w tym czasie zaczęła zmywać. Po chwili Fia podziękowała za posiłek. Kiedy w kuchni na nowo zapanował porządek, Kiyokuro pobiegła na górę, by się przebrać.

-Możemy iść.- oznajmiła, schodząc po schodach.

Podała Fii płaszczyk i zamknęła drzwi, gdy wyszły na werandę. Strażniczka nerwowo rozejrzała się dookoła.

-Spokojnie. Nic ci nie grozi.- Aika posłała jej delikatny uśmiech.

Zeszły na leśną ścieżkę. Fia wskazywała drogę, nie oddalając się od Niszczycielki. Szły powoli w głąb lasu, gawędząc o jakichś mało znaczących sprawach. Mimo chłodnego wiatru, było dość ciepło, a niebo nad nimi pokrywały chmury, chociaż nie zapowiadało się na deszcz. Aika od jakiegoś czasu wyczuwała czyjąś obecność i co jakiś czas słyszała trzask suchych gałęzi.

-Tylko się nie rozglądaj.- poprosiła Fię- Ktoś za nami idzie.

Fia skoncentrowała się, by wyczuć aurę swojej siostry lub któregoś z jej ludzi. Chwilkę później pokręciła głową.

-To nie Jennifer.- powiedziała cicho.

Wciąż, jak gdyby nigdy nic, szły powoli ścieżką, nie dając po sobie poznać, że cokolwiek zauważyły. Czyżby to ktoś mnie śledził? zastanawiała się Aika Pogromcy…- wyszeptał Whisper. Aika uśmiechnęła się pod nosem.

-Bez nerwów, im nie chodzi o ciebie.- mruknęła i posłała Strażniczce uśmiech- Nie zwracaj na nich uwagi.

-Na pewno?- spytała dla pewności.

Kiyokuro pokiwała głową i wróciły do rozmowy, choć w głosie Cage można było usłyszeć nutę niepokoju. Skręciły w wąską dróżkę, a po kilkudziesięciu metrach ukazał im się zarys dworku. Aika zmarszczyła brwi. Znała ten las od urodzenia. I nie przypominała sobie, żeby kiedykolwiek widziała tę budowlę. Chociaż… tak samo było z domem Hiou-san… przeszło jej przez myśl. Parę minut później już stały przed bramą.

-Już, jesteśmy na miejscu.- oznajmiła Fia, uśmiechając się z ulgą.

Otworzyła bramę i skierowały się w stronę drzwi. Weszły po schodkach i zapukały. Słychać było szybkie kroki, zbliżające się do drzwi. Fia spojrzała wdzięcznie na Kiyokuro i posłała jej uśmiech.

-Mam nadzieję, że będziesz mnie czasem odwiedzać.- przytuliła delikatnie dziewczynę- Jeszcze raz, dziękuję za wszystko.

-Będę, tylko oczekuję tego samego od ciebie.- uśmiechnęła się do niej.

Aika odsunęła się od dziewczyny i obejrzała za siebie. Wiedziała, że czekają, aż wróci. Drzwi dworku otworzyły się i stanęła w nich niewysoka kobieta, która, ujrzawszy Fię, natychmiast rzuciła się jej na szyję.

-Fia, dziecko drogie, gdzieś ty była?!- odsunęła ją od siebie i uważnie zmierzyła ją od góry do dołu, po czym znowu ją przytuliła-Dzięki Bogu, nic ci nie jest…- odetchnęła z nieopisaną ulgą.

Dopiero zauważyła Aikę i obdarzyła ją zaniepokojonym spojrzeniem. Kiedy Fia ujrzała przestraszony wzrok kobiety, uśmiechnęła się do niej.

-Wszystko dobrze, mamo.- zapewniła uspokajającym tonem.

Za matką Strażniczki pojawił się mężczyzna o oczach identycznie bursztynowych, jak oczy Fii. Aika po chwili namysłu stwierdziła, że powinna się przedstawić, dlatego podeszła bliżej.

-Miło mi, nazywam się Aika Kiyokuro.- oznajmiła, kłaniając się przy tym lekko.

-Mamo, tato, gdyby nie ona, już dawno byłabym jednym z pionków Jennifer.- powiedziała ściszonym głosem Fia.

Kobieta z niedowierzaniem spojrzała najpierw na swoją córkę, a potem na Kiyokuro.

-Powiedz, jak mamy ci się odwdzięczyć?- spytał ojciec dziewczyny.

Niszczycielka posłała im uśmiech.

-Na przyszłość proszę lepiej dobierać służbę.- powiedziała i odwróciła się- Do widzenia- rzuciła przez ramię i pomachała dziewczynie, po czym ruszyła w drogę powrotną.

Podążała tą samą ścieżką. Dalej czuła na sobie spojrzenia Pogromców. Westchnęła ciężko i w dalszym ciągu, nie zwracając na nich uwagi, szła w swoją stronę. 

<***>

Aya stanęła przed drzwiami domu nekromanty. Podniosła dłoń, by zapukać, lecz niemal natychmiast ją opuściła. Co ona miała mu powiedzieć? Po prostu mu podziękuję… pomyślała i znowu podniosła dłoń, jednak w ostatniej chwili się zawahała. Jak on to odbierze? Opuściła rękę. Spojrzała na drzwi i zacisnęła pięści. Nieważne jak to odbierze, jestem mu to winna i koniec! i zbierając w sobie całą odwagę, zapukała. Nikt nie otwierał. Może to i lepiej… odetchnęła z ulgą i odwróciła się,  by odejść. Nie zrobiła dwóch kroków, gdy usłyszała skrzypnięcie otwieranych drzwi. I nagle cała odwaga, którą niedawno w sobie zebrała, gdzieś uleciała… Obróciła się powoli. Oparty o futrynę Hiroshi wpatrywał się w nią ze spokojem.

-Ja…- zaczęła, lecz natychmiast zamilkła- Kuso! To nie tak miało być!- zaklęła cichutko pod nosem.

-Wejdziesz?- zaproponował, nieudolnie próbując ukryć uśmiech- W końcu nie po to trzy razy zabierałaś się za pukanie, żeby teraz stać na werandzie.

Aya spuściła głowę z nadzieją, że włosy przynajmniej częściowo zakryją rumieniec oblewający jej policzki. W milczeniu minęła nekromantę i weszła do domu. Hiroshi pomógł jej zdjąć płaszcz i poprowadził ją do salonu.

-To ja może zrobię herbatę?- zaproponował.

Dziewczyna skinęła głową i Teramoto zniknął jej z pola widzenia. Matko, jaka ja jestem głupia! wyrzucała sobie w myślach. Weź się w garść, dziewczyno! Teraz już nie ma odwrotu… Wzięła głęboki oddech. Po chwili wrócił Hiroshi. Postawił przed nią tacę z herbatą i usiadł obok niej. Dziewczyna wbiła wzrok w położone na kolanach dłonie. Kilka razy nabierała powietrza, jakby chciała coś powiedzieć, lecz natychmiast rezygnowała.

-Ja… nie mam pojęcia od czego zacząć.- przyznała po chwili- Gomen, nie wiem co sobie wyobrażałam, niepotrzebnie tu przychodziłam.- zerwała się z miejsca i ruszyła w kierunku wyjścia.

Ledwie zdążyła wbiec na korytarz, kiedy Hiroshi w ułamku sekundy znalazł się tuż przy niej i delikatnie objął ją w pasie

-Zaczekaj.- szepnął jej na ucho i jakimś sposobem odwrócił ją do siebie.

Z zaskoczeniem spojrzała na niego. W niesamowitych tęczówkach poza łagodnością dostrzegała coś, czego nie potrafiła zidentyfikować. Speszona odwróciła wzrok.

-Hiroshi… puść mnie.- poprosiła cicho.

-Nie mogę cię puścić.

Kiedy podniosła oczy, ujrzała na jego twarzy subtelny uśmiech

-Dlaczego…?

-Dlaczego?- powtórzył i pogładził jej policzek.

Z jednej strony, patrząc w jego oczy nie miała ochoty się stamtąd ruszać, lecz z drugiej strony, każda cząstka jej umysłu aż rwała się do ucieczki. Właśnie wtedy, kiedy była rozdarta między sercem, a rozumem, Hiroshi nachylił się i złożył na jej ustach pocałunek. To był tylko moment, kilka sekund, lecz Ayi te kilka sekund wydawało się wiecznością. Wiecznością, w której, ku swojemu przerażeniu, chciała utkwić już na zawsze.

-Dlatego, że nie chcę, byś mi uciekła.

Wzięła oddech i chciała coś powiedzieć, lecz natychmiast zamknęła usta. Wcześniej nie mogła znaleźć odpowiednich słów, a teraz jej myśli wirowały w tak szaleńczym tańcu, że uchwycenie się choć jednej z nich było wprost niemożliwe.

-Dlaczego mi to zrobiłeś?- spytała łamiącym się głosem- Dlaczego musiałeś zniszczyć to, w co święcie wierzyłam przez całe swoje życie?

Niczego nie pragnęła bardziej, niż spokoju. Chciała w ciszy, w samotności spędzić swe nieśmiertelne życie, w którym dzień niczym nie różniłby się od poprzedniego dnia. I tak pewnie by się stało, gdyby nie ten nekromanta, który bez pytania zburzył jej wizję idealnego życia.

-Dlatego, że przez ten cały czas się oszukiwałaś. Spokój nie jest tym, na co zasługujesz. Ty zasługujesz na szczęście.- wyszeptał z subtelnym uśmiechem.

-Skąd możesz wiedzieć na co zasługuję? Nie znasz mnie.- ściszyła głos i odwróciła wzrok.

-Nie znam? Jesteś jedynaczką, ale nigdy nad tym nie ubolewałaś. Oczy odziedziczyłaś po ojcu, chociaż mają zupełnie inny wyraz. Życie nie obeszło się z tobą łagodnie i cierpienie, którego doświadczyłaś, odbija się właśnie w twych oczach. Nie lubisz hałasu i źle znosisz tłok. Jesteś nieśmiała, ale nie masz cierpliwości, przez co szybko wpadasz w złość. Kochasz czytać i- delikatnie uniósł jej rękę, by ukazać ślad niebieskiej farby na przedramieniu- uwielbiasz malować. Nie chcesz, by ktokolwiek się o ciebie martwił, dlatego często cierpisz w samotności. Dalej uważasz, że cię nie znam?

Wbiła w niego niedowierzające spojrzenie. Skąd on to wszystko wiedział? Jakim cudem? Zamrugała parę razy i delikatnie przekrzywiając głowę, powiedziała z powagą:

-Widzę tu tylko trzy możliwości. Albo jesteś szalony, albo cholernie genialny i spostrzegawczy, albo jesteś psychopatą, seryjnym mordercą z cmentarza, a ja jestem twoją następną ofiarą.

-Rozgryzłaś mnie.- roześmiał się i poprowadził ją do salonu.

-Nie powiedziałeś mi, która z opcji jest prawdziwa.

-I ci tego nie powiem. Sama musisz zgadnąć.- szepnął jej na ucho.

Uśmiechnęła się do niego. Choć wcześniej miała do niego o to pretensje, teraz była mu wdzięczna za to, że zniszczył jej błędne pojęcie wieczności idealnej. Już nie chciała spokoju. Teraz pragnęła szczęścia i zamierzała sobie to szczęście wywalczyć.

<***>

W szczerym polu, dobre pięć kilometrów za miastem, stała ogromna posiadłość. Aika rozejrzała się wokół. Pojedyncza sucha wierzba, w którą za każdym razem podczas burzy uderzał piorun, a poza tym nic. Puste, szarobrunatne pola i równie opustoszałe łąki.

-Wprost imponujące widoki.- prychnęła i ruszyła w kierunku wejścia.

Podniosła ciężką kołatkę w kształcie kobry i zapukała trzy razy. Po chwili drzwi otworzyły się i stanęła w nich odziana w strój pokojówki dziewczyna.

-W czym mogę pomóc?- spytała cicho.

-Ja do pani Sora.

-Zaraz zapytam, czy panią przyjmie…- powiedziała nieśmiało.

Aika przewróciła oczyma i zanim dziewczyna zamknęła drzwi, wsunęła w nie rękę. Odepchnęła je z trudem i weszła do środka.

- Proszę się nie kłopotać, sama zapytam.- mruknęła i skupiwszy się na aurze Miho, skierowała się na pierwsze piętro.

-A-ależ proszę pani!- zawołała przerażona pokojówka.

Ignorując wszelkie protesty dziewczyny, otworzyła pierwsze drzwi po prawej. Siedzącą za mahoniowym biurkiem Miho gwałtownie podniosła głowę i wbiła zaskoczone spojrzenie w Aikę.

-Witam. Pani Sora, czy ma pani czas, by mnie przyjąć?- spytała z fałszywym uśmiechem.

Miho skinęła głową i odprawiła służącą, wciąż nie mogąc wyjść z szoku.

-Wnioskuję z pani reakcji, że syn nie poinformował pani o mojej wizycie.

Kobieta westchnęła ciężko, powoli kręcąc głową, odkaszlnęła i wskazując dłonią krzesło naprzeciw zapytała:

-Przyszłaś w sprawie Haruo, zgadza się?

Kiyokuro z wdziękiem opadła na krzesło i skinęła głową.

-W takim razie słucham, co tym razem zrobił?

Szatynka posłała jej zdziwione spojrzenie. Spodziewała się, że Haruo pojawił się w szkole na rozkaz Miho.

-Czyli pani o niczym nie wie?

-Iie.

Aika wzięła głęboki oddech, by opanować emocje i przedstawiła całą sytuację swej niedoszłej teściowej.

-Ja go kiedyś zabiję…- wzniosła oczy ku górze, jakby oczekiwała, że cudownym sposobem spłynie na nią cierpliwość- Haruo!- zawołała donośnym głosem i  podeszła do okna.

Po chwili drzwi gabinetu otworzył się i stanął w nich Haruo. Na sekundę zamarł, jakby zastanawiał się nad możliwością odwrotu, ale było już zbyt późno. Matka stanowczym tonem nakazała mu podejść.

-Moje dziecko, skarbie ty mój najdroższy…- zaczęła z czułością w głosie- Możesz mi wyjaśnić, coś ty znowu wymyślił?!

Chłopak wzruszył ramionami.

-Sama doskonale wiesz, że bardzo źle znoszę odrzucenie.- mruknął nieśmiało z uroczym uśmiechem.

-To akurat fakt, źle znosi odrzucenie.- zwróciła się do Kiyokuro.

-Ale to już nie mój problem, pani Sora.- Aika posłała jej przepraszający uśmiech.

Kobieta potarła czoło, zastanawiając się nad rozwiązaniem  i usiadła na brzegu swojego biurka.

-A nie możecie załatwić tego między sobą?- spytała z nadzieją, że pozbędzie się problemu.

-Iie. Próbowałam. Do pani syna nie dociera, że nie życzę sobie, by się do mnie zbliżał.

Haruo ostrożnie podszedł jeszcze bliżej tak, by mieć dobry widok na dziewczynę. Obdarzył ją najbardziej zniewalającym uśmiechem na jaki go było stać i zapytał:

-Kiyokuro-san, powiedz, czy jest szansa, byś zmieniła zdanie?

Aika z udawaną przykrością pokręciła głową.

-Skoro to nic nie da, to dlaczego masz z tym taki problem? Ja popróbuję i przynajmniej będę miał czyste sumienie, że zrobiłem, co w mojej mocy, a tobie to ani trochę nie zaszkodzi.

-Jak ty nic nie rozumiesz…- oparłszy brodę na pięści, westchnęła ciężko- To jest dla mnie po prostu kłopotliwe. Myślisz, że nie mam innych zmartwień na głowie? Jeśli tak, to się grubo mylisz. Rozumiem, że odmawiając, uraziłam twoją dumę, ale na litość boską! Dlaczego chcesz mnie dręczyć?! Co ja ci zrobiłam?! Chcesz się ze mną żenić?! Przecież nawet mnie nie znasz, zastanów się nad tym!- wykrzyczała, energicznie gestykulując.

Miho nie odezwała się. Postanowiła, że nie będzie się wtrącać. Natomiast Haruo ze spokojem parzył na wybuch złości Aiki tak, jak patrzy się na gniew małego dziecka, co dodatkowo ją rozzłościło.

-Nic mi nie zrobiłaś. A chcę się z tobą żenić, bo mi się podobasz.

Szatynka gwałtownie wstała z krzesła i w okamgnieniu doskoczyła do chłopaka.

-Stop!- zawołała Miho, zeskakując z biurka- Jeśli chcesz mu przegryźć tętnicę, to nie ma sprawy, ale na Boga! Nie tutaj, ten dywan był naprawdę drogi!- zwróciła się do dziewczyny.

Aika wzięła głęboki oddech, by nieco ochłonąć, a gdy już nie miała ochoty udusić go gołymi rękoma wysyczała:

-Jeszcze raz spróbuj nadwyrężyć moją cierpliwość, a przysięgam, wrócę tu. I urządzę wam taki Meksyk z Kambodżą, że kamień na kamieniu nie zostanie!- okręciła się na pięcie i wyszła, trzaskając drzwiami.

-Jest niesamowita.- westchnął rozmarzony.

-Haruo, daj jej spokój.

-Hę? Nande?!- spytał naburmuszony.

-Dlatego, że zawsze trzeba wiedzieć, kiedy się wycofać.- oznajmiła spokojnie i wyszła z gabinetu.

Haruo wlepił wzrok w drzwi, za którymi zniknęły obie Niszczycielki. Uśmiechnął się sam do siebie.

-Zmieni zdanie. Jeszcze wam to udowodnię…  

<***>

Kiedy wracała od Sora, poczuła, że traci grunt pod nogami i raptem znalazła się w Piekle, a dokładniej w jednej z komnat Lucyfera. Władca Piekła stał na środku pomieszczenia, tuż obok bogato zdobionego krzesła. Wskazał jej owe krzesło, a ona bez słowa usiadła. Nie pytała, po co ją wezwał, bo doskonale to wiedziała. W końcu obiecał, że pomoże jej zapanować nad mocą…

-Zamknij oczy.- polecił Lucyfer.

Bez słowa sprzeciwu zrobiła, co jej kazał.

-Weź głęboki oddech, jesteś zbyt spięta.- stwierdził.

Kiedy położył dłonie na jej ramionach, wzdrygnęła się. Nie potrafiła się rozluźnić, nie kiedy był tak blisko. Mogła grać, udawać opanowaną i pewną siebie Niszczycielkę, ale rozluźnić się? O nie!

-Spokojnie, nie ugryzę cię.- szepnął jej wprost do ucha.

Nie byłabym tego aż taka pewna… pomyślała, czując jego oddech na swojej szyi, jednak nie dała się sprowokować. Wzięła wdech i powoli wypuściła powietrze, a całe napięcie zeszło z niej jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

-Oddychaj powoli, nie myśl o niczym, pozbądź się wszystkich uczuć.- powiedział i powoli zsunął dłonie z jej ramion.

Wydawało jej się, że między jednym, a drugim uderzeniem jej serca są całe wieki. Jej oddech stał się płytki, powolny, a myśli po raz pierwszy od dawna przestały bezładnie wirować w głowie. Opuściły ją wszystkie emocje i jedynym, co zajmowało teraz jej uwagę, był cichy, hipnotyzujący głos Lucyfera.

-By zapanować nad tą mocą, musisz ją najpierw w sobie odnaleźć.

-Nie rozumiem… jak mam ją w sobie odnaleźć? Przecież już się przebudziła…- wyszeptała.

-To nie to samo. Musisz znaleźć jej źródło, poszukać jej w swojej duszy...

Aika mocniej zacisnęła powieki. Pomyślała o mocy. O wstęgach barwy świeżej krwi, wydostających się z jej skóry. O potędze, którą czuła w żyłach. O bólu, który jej sprawiała. O śmierci, której nieustannie dopominała się ta moc… I wreszcie ukazała jej się. Maleńka iskierka, która ledwie tliła się wśród czerni…

-Idź za nią. Nie pozwól jej zgasnąć.

Całą swoją uwagę skupiła na tej iskierce. Podążała za nią, a wątłe światełko, które biło od niej na początku, powoli się nasilało. Stawało się coraz silniejsze, coraz wyraźniejsze… aż w końcu maleńka iskierka rozbłysła jasnym płomieniem i Aika ujrzała… czy też raczej usłyszała źródło tej mocy, a było nim nieprzerwanie wybijające powolny, spokojny rytm serce. Na jej twarzy zamajaczył uśmiech. Otworzyła oczy i spojrzała wprost na stojącego przed nią Lucyfera.

-Znalazłam ją.- oznajmiła i mimowolnie uniosła jeden kącik ust ku górze.

<***>

Szatynka weszła po schodach i stanęła na wprost drzwi. Wzięła głęboki oddech, by dodać sobie odwagi i nacisnęła klamkę. Drzwi jak zwykle ustąpiły, delikatnie skrzypiąc. Przekroczyła próg, czując przyspieszające tętno. Sypialnię Mari okrywał półmrok. Aika powoli podeszła do łóżka. Subtelnie uśmiechnięta twarz Mari wcale nie wskazywała na to, iż w tym ciele nie ma duszy. Dziewczyna zacisnęła dłonie na ramie łóżka. Ten uśmiech sprawiał, że w jej sercu otwierała się rana. Jednak nie czuła się winna.

-Cześć, mamo.- szepnęła ochryple.

Nie spodziewała się odpowiedzi. Nie liczyła na to, że Mari nagle powróci do swego ciała.

-Chciałam z tobą porozmawiać. Zdaję sobie sprawę z tego, że mi nie odpowiesz, ale… sama nie wiem. Może jak się wygadam zrobi mi się lżej…?- odwróciła wzrok od twarzy Mari.

Miała żal do matki. Tak wielki żal, że ból wypełniał jej całą klatkę piersiową, utrudniając oddychanie. Zaczerpnęła powietrza, lecz miała wrażenie, że jest ono pozbawione tlenu.

-Kochałam cię nad życie. Nie miałam nikogo oprócz ciebie, a ty nikogo oprócz mnie. Zawsze byłaś dla mnie wzorem, nieosiągalnym ideałem. Mówiłaś mi, że jestem dla ciebie najważniejsza, że zawsze mogę na ciebie liczyć i co? Zostawiłaś mnie teraz, kiedy najbardziej ciebie potrzebowałam.  Początkowo myślałam, że to przeze mnie. Bo kto chciałby mieć córkę Niszczycielkę? Ale teraz czuję… wiem, że jest inaczej. To wszystko tylko twoja wina.- oczy Aiki zaszły łzami, ale twarz Mari pozostawała niewzruszona.

Jej dłonie zacisnęły się mocniej na ramie łóżka. Uśmiech, który zastygł na ustach byłej Pogromczyni wydawał się jej córce okrutny. Pozwoliła spłynąć pojedynczym łzom po policzkach, a gdy tylko skapnęły na podłogę, przybrała beznamiętny wyraz twarzy.

-Długo nad tym myślałam. Nie podpisałaś paktu z Hurmiz dla mnie. Podpisałaś go, bo bałaś się, że zostaniesz sama na świecie, a gdy nic już nie było proste, najzwyczajniej w świecie uciekłaś. Jesteś tchórzem, mamo. Tchórzem i egoistką. Nie wiem, czy kiedykolwiek ci to wybaczę.- zakończyła.

Znajomy aż do bólu głos załkał niemal bezgłośnie. Aika odwróciła się. W wiszącym na ścianie pękniętym lustrze odbijała się zalana łzami twarz Mari. Niszczycielka spojrzała jej prosto w oczy. Gdyby bezcielesna dusza, taka, jaką była teraz kobieta, miała serce, z pewnością rozbiłoby się ono w drobny mak. Takie słowa ranią bardziej od miecza wykutego w ogniu Prometeusza. Zwłaszcza, jeśli słyszy się je z ust własnego dziecka, jedynej bliskiej osoby na świecie. Ale nie to było najgorsze. Najgorszy był fakt, że Aika miała rację. Była Pogromczyni wciąż szukała dla siebie usprawiedliwienia, by uciszyć nękające ją wyrzuty sumienia i choć wiedziała, że każde słowo dziewczyny było szczere, miała nadzieję, że ona wcale tak nie myśli. Że w jej oczach ujrzy skruchę. Cóż… nie bez powodu mówią, że nadzieja jest matką głupich, bo spojrzenie Aiki zmroziłoby nawet najgorętsze serce.

-Taka jest prawda, mamo. I nie mam wyrzutów sumienia, że ci o tym powiedziałam.- Niszczycielka zamilkła na ułamek sekundy, po czym dodała- Nie myśl tylko, że cię nie kocham. Jesteś moją matką i nic nie jest w sanie sprawić, że przestanę cię kochać.

Dziewczyna odwróciła się i odeszła, pozostawiając kobietę samej sobie.  

Aika usiadła na fotelu w salonie. Wbiła wzrok w przestrzeń i czekała. Wcześniej poszła do pokoju Mari, ponieważ myślała, że przyniesie jej to ulgę, że pozbędzie się tego dziwnego uczucia i nie pomyliła się. Wiedziała, że musiała w końcu to z siebie wyrzucić. Inaczej ten żal, który głęboko zakorzenił się w jej sercu, zniszczyłby ją. Miała świadomość tego, że zadała swej matce niewyobrażalnie bolesny cios, ale nie czuła się winna. Teraz czekała ją jeszcze jedna, prawdopodobnie nieprzyjemna rozmowa. Pokręciła głową i  wstała. Przeszła się po salonie, nie wiedząc co ze sobą począć. Zastanawiała się, dlaczego wciąż nie ma Jonathana.

-Pewnie stchórzył.- mruknęła pod nosem.

Wróciła na fotel i położyła się w poprzek niego. Przymknęła oczy i wsłuchała się w ciszę. Czy to normalne, że czuła się tak spokojna? Nie. Na pewno nie… Jeszcze niedawno nie zdobyłaby się na to, by wyznać matce, że uważa ją za egoistkę, a nawet jeśli, to pewnie od razu poszłaby błagać ją o wybaczenie. A teraz? Nawet jej to przez myśl nie przeszło. Łzy, które spływały po policzkach Mari nie wywołały w niej żalu. A przecież była to jej matka! Kobieta, która ją urodziła, wychowała… kobieta, której przysięgała, iż się nie zmieni…

-Mówi się trudno, są przysięgi, których nie sposób dotrzymać…- blady, chłodny uśmiech pojawił się na jej twarzy.

Z sekundy na sekundę czuła się coraz bardziej śpiąca. Przez chwilę przeszło jej przez głowę, by wrócić do swojego pokoju, ale nie miała siły by zmusić się do wstania. Nawet nie zorientowała się, w którym momencie spłynął na nią sen. 

<***>

Witam!

Dzisiejszy rozdział chciałabym zadedykować Ayi (tylko dla własnego dobra, nie czytaj tego w autobusie xD). Oczywiście pragnę też podziękować za wszystkie komentarze, jakie do tej pory pojawiły się na blogu. Jesteście kochane i naprawdę mnie mobilizujecie. ;*

Tak… co ja miałam? Aha, już wiem. Chciałam powiedzieć, że za tydzień pojawi się 2 „Pokuty”. Następny, XVI rozdział jeszcze piszę, ale mam już wstęp i teraz w szkole (nareszcie po egzaminach!) będę miała podobno trochę luzu, także postaram się względnie szybko napisać.

Pozdrawiam- Andzik