Rozdział IX

Krwią niewinnej dziewicy zbroczona sukienka,  na skroni wianek spleciony z róż.  Na ciemnej scenie pojawia się dziewczyna. Pląsa radośnie, okrutny taniec zaczyna. W jej oczach obłęd, na ustach uśmiech się błąka, lecz w sercu zieje pustka, której nikt nie uzupełni. Z każdym obrotem szepcze imię jednej z dusz. Tych, których nikt nie powinien wzywać, ona łagodnie woła do siebie. Po jej jasnej skórze prześlizgują się cienie.  To widma, które powinny spoczywać na dnie Piekła, lecz ona uśmiecha się do nich jak do przerażonych dzieci. Tak łagodnie, tak ciepło…

-Chodźcie do mnie me dzieci! Nie bójcie się, zaopiekuję się wami, przysięgam wam to…- szepcze wabiąc wciąż rozbiegane dusze.

Wiruje na parkiecie rozkoszując się bliskością czystego zła, które ją otacza. Rozkłada ręce jak na powitanie , lecz zamiast objąć dawno niewidzianą osobę pozwala, by widma uniosły ją nad ziemią. Pustkę wokół przepełnia jej dźwięczny śmiech. Tak słodki, tak miły dla ucha, tak znajomy…  Kruczoczarne włosy rozwiewa podmuch wiatru, a piękne, zielone oczy zamykają się. Już czas.

-Przybądźcie na mój rozkaz, niegodni boskiego spoczynku! Jestem córką mego ojca, a wy mymi sługami! Niech się stanie wola moja! Niech umarli powstaną! Niech żywi w grobach się złożą! Niech zapanuje chaos!

Z piersi Ayi wyrwał się krótki krzyk. Zacisnęła pięści zamykając oczy.

<***>

-Śpi?- spytała cicho strzepując łzy z rzęs-Jak?..

Jonathan pokazał jej buteleczkę.

-Twoja matka… była naprawdę bardzo utalentowaną Pogromczynią. Ta mikstura… tylko ona potrafiła ją uwarzyć. Stan, w który wprowadza przypomina śmierć kliniczną. Mógłbym ją obudzić, gdyby nie ta rana… Widzisz? Ani kropli krwi. Kula była zatruta, a żeby ją przebudzić nie może być ranna.

-Nic z tego nie rozumiem…- szepnęła gładząc delikatnie policzek matki-Dlaczego? Przecież… możesz wyjąć kulę a wtedy…

-Nie, Aika.- przerwał jej kręcąc przecząco głową-Jej nie da się wyjąć. Gdybym tylko spróbował, zabrnęłaby dalej aż przebiłaby serce.

Jonathan patrzył na nią ze współczuciem. Aika Kiyokuro, niezwykła Niszczycielka, której przyjście na świat wieszczka zapowiedziała tysiące lat temu. Ta, która stanie u boku Szatana. Ta, której mocy pragnęli niemalże wszyscy. Ta, o której wyrażali się z wielkim uwielbieniem… Mała, biedna, przestraszona dziewczynka. Tak właśnie ją widział. Maleńka, krucha istotka, która w brutalny sposób została pozbawiona matczynej opieki.

-Nie obudzi się?- szepnęła zaciskając powieki, spod których obficie wypływały łzy.

Podszedł do niej i objął ją delikatnie. Nie protestowała. Wtuliła się w niego, zaciskając dłonie na jego koszuli. Jej płacz przepełniony był takim żalem, taką pretensją, taką nienawiścią do tego świata, że pod jego wpływem zmiękłoby nawet najtwardsze z serc. Mała, biedna, przestraszona dziewczynka… uspokajająco głaskał ją po głowie.

-To zależy tylko od niej. Jeśli zechce, może się obudzić w każdej chwili…- powiedział łagodnie.

-Czym sobie na to zasłużyłam? Dlaczego zostawiła mnie samą? Nie mam nikogo poza nią… nikogo, rozumiesz?- wyłkała mocniej zaciskając pięści.

-Rozumiem.

Nic więcej nie powiedział. Nie potrzebowała słów, wiedział o tym doskonale. Potrzebowała, by ktoś przy niej był. Nie wiedział ile czasu minęło zanim względnie się wyciszyła. Podniósł się i pomógł jej dojść do kanapy. Poprosił, by nigdzie nie odchodziła, choć wątpił, by była zdolna w tej chwili do czegokolwiek  poza wpatrywaniem się w przestrzeń, a sam podszedł do Mari. Podniósł ją i zaniósł na górę. Ułożył ją ostrożnie na łóżku.

-Powiedz mi, co ja mam zrobić?- zapytał gładząc ją po policzku.

Przyglądał się jej uważnie. Może liczył, że zaraz otworzy oczy? Albo, że z ułożonych w uśmiech ust wypłynie odpowiedź?

-Zaopiekować się nią.- cichy głos rozległ się za jego plecami.

Odwrócił się. W lusterku stojącym na szafce ujrzał twarz Mari. Podniósł się  i podszedł do niego, lecz w jednej chwili postać Kiyokuro rozpłynęła się.

-Ona cię teraz potrzebuje.- szepnęła.

Spojrzał w stronę, z której dochodził jej głos. Jej duch odbijał się w wiszącym na ścianie lustrze .

-Ona potrzebuje matki.- odpowiedział pokonując odległość, która ich dzieliła.

-Co jej po takiej matce? To wszystko mnie przerosło. Jestem wrakiem, rozumiesz? Wrakiem człowieka, cieniem dawnej siebie… mnie nie ma…- cienka stróżka łez popłynęła po jej policzku.

-Mari, posłuchaj mnie…

-Nie!- krzyknęła i w tej samej chwili lustro pękło, a dusza Mari zniknęła.

<***>

Już nic nie będzie tak jak dawniej… pomyślała zamykając oczy. Jej serce krwawiło. Została sama na tym świecie, więc jaki sens teraz miało jej życie? Otóż właśnie, nie miało sensu. Ale czy mogła winić matkę za to, że ją zostawiła? To wszystko moja wina… gdybym była normalna… gdyby to coś co we mnie jest nie istniało… zapłakała cicho. Nie obwiniaj się…- wyszeptał.  Ale to prawda! Kto chciałby mieć Niszczycielkę za córkę?! chyba jeszcze nigdy nie czuła się tak strasznie.  Miała wrażenie, że wyczerpała już cały zapas łez. Otworzyła oczy i wbiła nieobecne spojrzenie w przestrzeń.   

-Aika?

-Łzy mi się skończyły.- poskarżyła się łamiącym głosem.

Stanął przy niej i podał jej maleńką buteleczkę, po czym usiadł obok.

-Co to?- spytała cicho.

-Nie pytaj, wypij.- polecił.

Odkorkowała buteleczkę i na raz wypiła znajdującą się w niej ciecz. Słodki płyn rozgrzał jej gardło i przytępił zwykle wyostrzone zmysły.

-Co teraz zrobisz?- zapytał spokojnie zaglądając jej w oczy.

Wzruszyła ramionami.

-Nie wiem. Najrozsądniej byłoby się zabić. To, co zrobiła mama… to wszystko moja wina… Gdybym nie była tym, kim jestem…- zaczęła, a łzy, które wydawały jej się wyczerpać znowu zaczęły zbierać się w kącikach oczu.

-Ani słowa więcej. Posłuchaj, ona cię kocha. Rozumiesz to? Kocha cię bezwarunkowo. Nie ważne kim jesteś, zawsze będziesz jej córką, a ona nigdy nie przestanie cię kochać. Gdyby wiedziała, że winisz się za to, co zrobiła, pękłoby jej serce.- powiedział niemalże szeptem odwracając wzrok.

Mała, biedna, przestraszona dziewczynka…

Przymknęła oczy pozwalając uciec łzom i uśmiechnęła się gorzko.

-To co ja mam zrobić?- pytała bezradnie.

Nie znosiła tego stanu. Czuła się bezsilna, nic nieznacząca, krucha… wydawało jej się, że wystarczy krzywe spojrzenie, by w jednej chwili rozsypała się niczym stłuczony kryształ. Miała ochotę schować się w najciemniejszym z kątów i już nigdy więcej z niego nie wychodzić.

-Najlepiej pozbierać się. Mari nie umarła. Ona śpi i kiedyś się obudzi. Chcesz, by po przebudzeniu dowiedziała się, że jej córka popełniła samobójstwo? Myślisz, że co wtedy zrobi?

-Wszyscy… zbyt wiele ode mnie wymagacie…- szepnęła obejmując się ramionami.

Nikt nie pytał jej o zdanie. Wszyscy z góry założyli, że sobie poradzi… ciekawe dlaczego nikt nie wziął pod uwagę, że ma raptem szesnaście lat. Była tym wszystkim zmęczona. Nie było komu jej wesprzeć i po raz pierwszy w życiu poczuła się jak wątły kwiat pozostawiony na wietrze. Jeśli ktoś jej nie wesprze, złamie się.

-Wiem. Tylko, że nie można inaczej.- spojrzał na nią i szybko tego pożałował.

Pożałował tego, bo w jednej chwili zapragnął ochronić tę małą, biedną dziewczynkę. Nie tylko dlatego, że prosiła go o to Mari. Chciał się nią zaopiekować, bo nagle zdał sobie sprawę z tego jak puste jest jego życie. Nigdy nie troszczył się o nikogo. Nikogo poza Mari. Ale ona go odrzuciła w skutek czego stał się tym, kim się stał. Nie miał sumienia. Był demonem i obiecał sobie, że pozbawi duszy Aikę. Obiecał sobie już nigdy więcej nie martwić się o nikogo. Obiecał sobie z całego serca znienawidzić dziecko Akiry. Jednak czy mógł ją znienawidzić, gdy była tak bardzo podobna do swojej matki? Wyciągnął dłoń i starł łzę z jej policzka. Tyle niespełnionych obietnic…

-Nie płacz, pomogę ci.

-Pomożesz mi? Jak?- spytała patrząc na niego.

Jej powieki z sekundy na sekundę stawały się coraz cięższe. Ciepło wcześniej wypitej mikstury powoli układało do snu jej przemęczony umysł i koiło zszarpane nerwy.

-Wszystko w swoim czasie. Oyasumi.- powiedział cicho patrząc jak mimowolnie oddaje się w objęcia snu.

<***>

Stanęła przed bramą cmentarną. Gdy tylko się obudziła poczuła potrzebę odwiedzenia tego miejsca. Która była godzina? Nie miała pojęcia. Spojrzała na niebo oceniając ilość czasu, który pozostał jej do wschodu słońca. Była jesień, więc dzień powinien wstać za jakieś cztery, może pięć godzin. Cmentarz był zamknięty, lecz czym była kłódka dla dhampira? Wystarczyła tylko chęć. Jedna myśl o tym, że chciałaby się znaleźć po drugiej stronie i voilà! Pogładziła delikatnie płatki białych gerber i skręciła w jedną z wąskich dróżek. Mimo, że była tu raptem kilka razy znała drogę na pamięć. Ścieżką prosto, potem w lewo, w prawo i znowu w prawo. Doszła do końca rzędu i zatrzymała się na początku kolejnego. Wzdychając cicho spojrzała na nagrobek. Podzieliła kwiaty i ułożyła je w wazonach. Zamknęła oczy pogrążając się w modlitwie. Szesnaście lat temu jej wujek, Sho Katayama oddał życie w obronie swojej brzemiennej siostry. Aya nie wiedziała o nim zbyt wiele, gdyż jej matka nie lubiła o nim rozmawiać. Była bardzo zżyta z bratem i obwiniała się o jego śmierć. Otworzyła oczy i delikatnie poprawiła kwiaty.

-Nie za późno na odwiedziny?- aż podskoczyła, gdy usłyszała czyjś głos.

Obejrzała się za siebie. Kiedy napotkała spojrzenie bliżej niezidentyfikowanego koloru oczu, chłopak uśmiechnął się.

-Nie rozmawiam z obcymi.- westchnęła i odwróciła się w stronę pomnika No, chyba, że „obcy” jest stróżem na cmentarzu.

Niezrażony tymi słowami podszedł bliżej. Stanął obok niej starając się zajrzeć jej w oczy, które tak starannie chowała za wachlarzem rzęs.

-Nazywam się Hiroshi Teramoto. A teraz, kiedy już nie jestem obcy, może wyjawisz mi, jak ci na imię?

Podmuch zimnego wiatru zerwał z drzew liście i poniósł je w dal. Aya jak zaczarowana patrzyła na szarpane masami powietrza konary, które przechylały się to w jedną, to w drugą stronę jakby rytm narzucała im jakaś spokojna melodia. Zastanawiała się przez chwilę czy przedstawienie się jest aby na pewno dobrym pomysłem, po czym spojrzała na niego przelotnie, oceniając jakie ma szanse na ucieczkę. Bez ujawniania swoich mocy nie ma żadnych szans.

-Aya.- odpowiedziała cicho.

-Aya…- powtórzył w zamyśleniu-Nie zdradzisz mi nazwiska?- spytał nieco niepocieszony.

-Mniej wiesz, spokojniej śpisz.- mruknęła.

Odwróciła się powoli i wbijając ręce w kieszenie płaszcza ruszyła w kierunku bramy. Miała skrytą nadzieję, że uda jej się gdzieś ukryć i teleportować. Usłyszała kroki. Westchnęła ciężko Bajecznie… lezie za mną jakiś psychol z cmentarza i Bóg jeden wie co przyjdzie mu do głowy jeśli się nie ujawnię… z niezadowoleniem pokręciła głową. Teraz będzie musiała użyć mocy i wymazać mu pamięć. Już miała się obrócić, lecz coś było nie tak. Jej wyczulony słuch zarejestrował kroki więcej niż jednej osoby, a do nozdrzy doszła ohydna woń rozkładającego się ciała.

-Grrryyy?!- rozległo się pytająco z jej prawej strony.

-Shimatta!- syknęła odwracając się w kierunku żywego trupa.

Nieboszczyk w resztkach garnituru i kapeluszu rzucił się w jej stronę. Jak na przygniłą bryłę mięsa poruszał się dość sprawnie. Wyciągnęła przed siebie dłoń, a wystające z ziemi korzenie skutecznie go unieruchomiły. Rozejrzała się dookoła. Albo chłopak uciekł, albo został przystawką. Mniejsza z chłopakiem! Ile się tego paskudztwa nazbierało! jeszcze raz rzuciła okiem, doliczając się dwunastu zombie. Przywołała w wyobraźni obraz lodowych sztyletów. Wzniosła ręce ku górze, a z nieba posypał się grad zamarzniętych ostrzy. Tworząc nad sobą tarczę przyglądała się jak martwe ciała padają jedno po drugim, by po chwili zmienić się w popiół. Szybkim spojrzeniem zlustrowała otoczenie.

-Grrryyy!- warknął rozwścieczony zombie, który w dalszym ciągu próbował się uwolnić od korzeni.

-Ty jeszcze tutaj?- mruknęła wyciągając w jego stronę dłoń.

Jej palce zapłonęły jasnym blaskiem.

-Nie!- krzyknął ktoś łapiąc ją za rękę.

Zaskoczona spojrzała na niego.

-Co do…- wydusiła z siebie, ale niedawno poznany chłopak wpadł jej w słowo:

-Wypuść go.

-Pogięło cię?!- krzyknęła wyrywając dłoń.

-Proszę.

Kuso… o co chodzi?! Czy on w ogóle wie o co prosi?! pomyślała gasząc ogień, który wciąż muskał jej skórę.

-Zdajesz sobie sprawę z tego, że jak go wypuszczę pożre cię?- spytała z obrzydzeniem kiwając głową w stronę zombie.

Nie wiedzieć czemu, uśmiechnął się i skinął. Pokręciła z dezaprobatą głową Zaczepia dziewczyny na cmentarzu, zadaje się z zombie… mama musi być z niego dumna.

-Po prostu go wypuść.- poprosił, a pewność w jego spojrzeniu sprawiła, że Aya pstryknęła palcami uwalniając żywego trupa.

Przygniły gentelman w kapeluszu stał w miejscu tępym wzrokiem wpatrując się w bruneta. Aya cofnęła się o krok przygotowując się do ataku.

-Mashita, ukłoń się pani.- rozkazał, a nieboszczyk w jednej chwili wykonał jego polecenie.

Brunetka przymknęła oczy walcząc z mdłościami. O ile unicestwienie ożywionego nie sprawiało jej problemu, o tyle nie mogła znieść widoku kłaniającego się z „uśmiechem” zombie. Usłyszała śmiech chłopaka, który wyciągnął rękę w stronę swojego „przyjaciela”. Zielone światło wydostające się z piersi trupa  powoli zaczęło zwijać się w kłębek, a sam zmarły dosłownie niknął w oczach. Gdy spojrzała na niego miała ochotę uciec. Cofała się powoli, by nie zwrócić na siebie jego uwagi. Dopóki jest zajęty pochłanianiem tej energii… Właściwie, to jak to zrobił? Jak, do cholery?! Przecież… przecież… potknęła się o wystający z ziemi korzeń i padła na ziemię. Z dezaprobatą pokręcił głową i wyciągnął dłoń, by pomóc jej wstać.

-Nie dotykaj mnie!- zerwała się na równe nogi i odskoczyła jakby jego dotyk mógł ją poparzyć.

-Dlaczego wszystkie reagujecie tak samo?- mruknął wznosząc oczy ku górze.

-Kim ty jesteś?- spytała na wszelki wypadek odchodząc jeszcze kilka kroków.

-A nie uciekniesz jak ci powiem?

Nie, no co ty? Jasne, że nie. Możesz być wilkołakiem, Pogromcą, demonem czy jakimś innym dziwactwem, a ja sobie postoję i poczekam aż nakarmisz mną zombie.  pomyślała zerkając w stronę mogiły, z której dochodziły jakieś podejrzane dźwięki. Mimo wszystko postanowiła jednak, że dowie się, kim jest. W końcu, jak ma ocenić swoje szanse na przeżycie, skoro nie zna mocy przeciwnika?

-Załóżmy, że nie- powiedziała ostrożnie.

-A nie będziesz próbowała mnie zabić?

-Iie.

Wielokrotnie nabierał powietrze, chcąc coś powiedzieć, lecz za każdym razem porzucał ten zamiar.

-Jestem nekromantą.- wykrztusił wreszcie.

Aya wlepiła w niego zdziwione spojrzenie. Czego jak czego, ale tego, że natknie się w tym miasteczku na nekromantę się nie spodziewała. Chwilowo zapominając o swojej nieśmiałej naturze przyjrzała mu się dokładni (a zwłaszcza jego tęczówkom, w których morska zieleń mieszała się z błękitem) i bez wcześniejszej konsultacji z rozumem palnęła:

-A nie wyglądasz.

-A czego się spodziewałaś? Czarnego habitu, łysiny i obłędu w oczach?- prychnął urażony.

-Hai.- odpowiedziała bez ogródek, po czym odwróciła się, by ukryć pokrywający jej policzki rumieniec i bez pożegnania ruszyła w stronę bramy Idiotka! Myślenie nie boli, weź to czasem pod uwagę! zganiła się w myślach.

-A ty dokąd?- spytał zdziwiony.

-Tata nie pozwala mi zadawać się z nekromantami.- mruknęła pod nosem chcąc czym prędzej zniknąć z oczu brunetowi.

-Ale szwendać się nocą po cmentarzu to ci tata pozwala?

Co ty sobie wyobrażasz, ty hieno cmentarna! pomyślała z irytacją i gdy upewniła się, że rumieniec opuścił jej twarz zawróciła.

-Po pierwsze, nie twój biznes. Po drugie, odczep się ode mnie raz na zawsze, a po trzecie, nakarm zombie, bo chyba są głodne.- syknęła i mimowolnie zerknęła w stronę wydającej dość niepokojące dźwięki mogiły.

-Masz rację, są głodne. Zostaniesz na kolację?- zapytał i uśmiechnął się do niej.

-Lecz się, psycholu.- parsknęła obracając się na pięcie.

-Ach, jakże pozory potrafią mylić!- westchnął głośno z rozczarowaniem w głosie.

Oparła się o jedno z drzew i spojrzała ze znudzeniem na chłopaka.

-Właśnie szedłem zobaczyć jak się miewają moi podopieczni- zrobił przerwę w swym przemówieniu, by upewnić się, że szarooka go słucha-Patrzę, a tu stoi sobie dziewczyna. Myślę sobie, ładna, wygląda na miłą i w miarę rozsądną, może trochę nieśmiałą, spokojną, podejdę i zagadam. Mówi, że nie rozmawia z obcymi, no ale nic. Myślę sobie, ok., może nie za miła, ale przynajmniej rozsądna i z byle kim nie gada. Przedstawiam się, a ta mi mówi, że ma na imię Aya. Ok., Aya. Bardzo ładnie, ale miło by było znać nazwisko. I wiesz co ona wtedy zrobiła?! Odwróciła się i poszła sobie! Ty to sobie wyobrażasz?!- pytał żywo gestykulując-Potem chciała zniszczyć moje ulubione zombie, uciekała ode mnie jakbym jej kota z tasakiem ganiał, na koniec mi mówi, że nie wyglądam jak nekromanta, znowu próbuje uciec usprawiedliwiając się zakazem tatusia, a jak zapraszam ją na kolację nazywa mnie psycholem. I cała magia dobrego pierwszego wrażenia prysła.

-Skończyłeś?- spytała nie zaszczycając go nawet spojrzeniem.

-Właściwie to tak… chociaż nie. To pójdziesz ze mną na kolację?

-Właściwie to tak… chociaż nie.- posłała mu złośliwy uśmiech i obrała kurs na bramę.

-Nande?- spytał z miną skrzywdzonego pięciolatka.

-Bo nie! Nie znam cię i jakoś nie palę się żeby cię poznawać.- warknęła mrożąc go spojrzeniem.

-Ty może się nie palisz, ale twoje policzki i owszem.- wyszczerzył zęby w uśmiechu.

-Pajac.- burknęła i odwróciła się składając sobie solenną obietnicę, że już się nie zatrzyma.

Nie musiała się oglądać żeby wiedzieć, że za nią idzie. Przyspieszył kroku i zrównał się z nią.

-Nie odpuścisz?- spytała spokojnie.

-Iie.- uśmiechnął się czarująco-Służę ramieniem.

Z dezaprobatą pokręciła głową i przyjęła jego ramię, nie zbliżając się ani milimetra więcej niż to było konieczne.

<***>

To był kolejny z tych dziwnych snów. Biegła ile sił w nogach. Pogoń była już coraz bliżej. Znała ten las. Chciała skręcić w prawo i pobiec w stronę miasta, lecz nie mogła. Spojrzała na ręce, ale nie należały one do niej. Mimo, że widziała wszystko tymi oczyma, to nie było jej ciało, nie miała nad nim władzy. Ogromna głowa stwora wytatuowana na lewej ręce poruszyła się. Wydawało się, że wąż spełza z jej ręki i tonie w gęstej mgle otulającej wszystko dookoła. Usłyszała świst. Strzała utkwiła w jej prawej łopatce. Zagryzła wargę i starając się ignorować ból pobiegła dalej. Potknęła się. Klnąc podniosła się i nie zwracając uwagi na bolącą kostkę kontynuowała ucieczkę. Rozejrzała się wokół i nie wiedzieć czemu, nieco uspokoiła słysząc syczenie olbrzymiego gada. Powoli traciła czucie w prawej ręce, ale paraliż nie ograniczył się tylko do niej. Zachłannie odbierał jej kontrolę nad prawą stroną ciała. Musiała natychmiast wyciągnąć strzałę. Inaczej nie będzie mogła uciekać. Byli coraz bliżej. Słyszała krzyki i tętent końskich kopyt. To na nic. Otoczyli ją. Ostatnią jej nadzieją jest wąż.

Zniszcz ich… inaczej oni zniszczą ją…- szepnął, a Aika zerwała się z łóżka. Biegnij… zabij ich…- polecił. Wybiegła z pokoju i wsunąwszy nogi w pierwsze lepsze buty pognała przed siebie. Gęsta mgła skutecznie ograniczała jej widoczność.

-Cholera.- zaklęła i zdając się na instynkt, ruszyła przed siebie.

To nie był zwykły sen. Dziewczyna, której oczyma widziała las naprawdę zaraz umrze. Jeśli się nie pospieszy, jeśli nie unicestwi tych, którzy ją ścigali… przyspieszyła. Starała sobie przypomnieć coś szczególnego ze snu, co pomogłoby jej zlokalizować obecne położenie dziewczyny. Mgłę przeszył dziewczęcy krzyk. Zaklęła i pognała w tamtym kierunku. Oby nie było za późno…

<***>

Oparła się o drzewo wyrównując oddech. Oderwała kawałek rękawa i zagryzła na nim zęby. Sięgnęła lewą ręką do strzały i wyciągnęła ją, tłumiąc krzyk. Przykucnęła pod pniem, starając się rozetrzeć prawą rękę. Zarośla i mgła chroniły ją przed wzrokiem innych. Lecz co jej to da jeśli jest z nimi Jennifer? Znajdzie ją prędzej czy później, a wtedy to będzie koniec. Ostatnia nadzieja w bazyliszku. pomyślała zaciskając powieki. Poczuła zimną stal na swojej szyi, a wtedy z jej piersi wyrwał się krzyk.

-Ciii, żadnego dźwięku, moja droga.- szepnął doskonale jej znany głos- Ściągniesz go tu, a tego bym nie chciała.- uśmiechnęła się do niej.

Mgła dookoła powoli ustępowała. Dziewczyna z mieczem zagwizdała głośno.

-Czego chcesz?- spytała bacznie przyglądając się ostrzu.

-Ty wiesz czego chcę. Twojej mocy.- oznajmiła delikatnie gładząc jej skórę klingą.

-Zostaw ją.

-Kto śmie mi przeszkadzać!- syknęła odwracając się.

Aika nie zwracając uwagi na wycelowane w nią dwa tuziny łuków podeszła bliżej. Nie czuła strachu. Czuła się potężna.

-Nazywam się Aika Kiyokuro.- oznajmiła beznamiętnym głosem.

Szesnastolatka dopiero teraz przyjrzała jej się dokładnie. Delikatne, szlachetne rysy twarzy z obydwu stron otaczały gęste, białe loki między którymi można było ujrzeć jedno kruczoczarne pasemko. Mimo iż panowała noc dobrze widziała jej duże bursztynowe oczy, które przesłaniał wachlarz czarnych rzęs.

-Kiyokuro..?- spytała nie odsuwając ani na milimetr ostrza od szyi czarnowłosej.

Skinęła głową.

Białowłosa wzięła głęboki wdech.

-To cię nie dotyczy. Odejdź stąd, a nic ci się nie stanie.- powiedziała spokojnie.

-Dlaczego w ogóle cokolwiek miałoby mi się stać?

Zrobiła jeszcze kilka kroków w stronę białowłosej. To, co odczuwała Aika było wręcz nie do opisania.  Miała wrażenie, że gdyby tylko tego zapragnęła zmiotłaby  dziewczynę z powierzchni ziemi. Nie zwlekaj, zabij ją…- rozległo się w jej głowie.

-Jeszcze się pytasz?- uśmiechnęła się chłodno-Rozejrzyj się. Wystarczy jedno słowo, a dwadzieścia cztery strzały utkwią w twoim ciele zabierając twoją duszyczkę prosto do Piekła.

Kiyokuro odpowiedziała jej ponurym uśmiechem. Wiedziała, że czego by nie mówiła ta dziewczyna i tak nie ośmielili by się jej zabić. Wiedziała, że baliby się zemsty Lucyfera. Nie wiedziała skąd, po prostu, wiedziała.

-Masz mnie za głupią? Gdybyś chciała mnie zabić już dawno byś to zrobiła. Ale nie. Boisz się.- podeszła jeszcze bliżej.

Dziewczyna przycisnęła ostrze do szyi czarnowłosej.

-Jeszcze krok, a poderżnę jej gardło.- zagroziła.

Blefuje… już, zabij ją… zabij ich wszystkich, tak uratujesz Strażniczkę…- szeptał Whisper.

-Nie zrobisz tego.- wypuściła z płuc powietrze i spojrzała prosto w jej pełne nienawiści oczy-Dogadajmy się.

Roześmiała się niewesoło i popatrzyła na swoją ofiarę.

-Jak myślisz, Fia? Co może mi zaoferować kochanka Lucyfera?

Kiyokuro zacisnęła pięści biorąc głęboki drżący oddech. Miała ochotę rozszarpać tę dziewczynę na strzępy. Tak, żeby już żaden chirurg jej nie poskładał. Przymknęła oczy chcąc się uspokoić.

-Po pierwsze, nie jestem jego kochanką. Po drugie, jeśli zostawisz dziewczynę, daruję wam życie.- uśmiechnęła  się sztucznie.

Jasnowłosa stanęła za brunetką. Nie zdejmując ostrza z jej szyi przytuliła się do jej policzka i szepnęła:

-I co teraz? Chcesz z nią iść, Fia?

-Jennifer, to nie ma sensu.- odpowiedziała nie odrywając wzroku od miecza.

Aika obserwowała uważnie dziewczynę, która popatrzyła na swoją ofiarę z nienawiścią i syknęła jej do ucha:

-Mylisz się. Wszystko co robię ma sens. Chcę twojej mocy. Wszyscy, którzy wyrządzili mi krzywdę zapłacą za to. I to najwyższą cenę. Zniszczę ich i nie przeszkodzi mi w tym nawet Niszczycielka Lucyfera.

-Jesteś tego aż tak pewna?- mruknęła ze znudzeniem Aika.

Nie doczekała się odpowiedzi. Dziewczyna obejrzała się za siebie i w jednej chwili Kiyokuro usłyszała świst. Strzała przecinająca powietrze utknęła głęboko między żebrami zielonookiej. Ani drgnęła. Zacisnęła dłoń na drewnianej strzale i jednym pociągnięciem wyszarpnęła z ciała grot. Spojrzała na niego i westchnęła.

-To wszystko?- spytała łamiąc w palcach strzałę.

Nie czuła bólu. Tylko delikatne mrowienie świadczące o zasklepianiu się rany. Jennifer patrzyła na nią ze zdumieniem. Zdezorientowana przenosiła wzrok z twarzy młodej Niszczycielki na zagojoną ranę i z powrotem. Brunetka wykorzystała ten moment nieuwagi.

-Królu węży! Podążaj za mym głosem, ocal mnie!- krzyknęła.

-Głupia, coś ty narobiła?!- warknęła Jennifer.

-Przykro mi, Jenn.- odpowiedziała.

Nie czekając dłużej, Aika rzuciła się na białowłosą, odciągając ją od Fii. Wyrwała z jej dłoni miecz i odrzuciła go. Jennifer uderzyła ją w twarz tym samym rozdrapując skórę na jej policzku. Kiyokuro zacisnęła ręce na jej przegubach przyciskając ją do ziemi. Rana zagoiła się.

-A chciałam się dogadać.

-Teraz to nie ma znaczenia. I tak wszyscy zginiemy.- wysyczała szamocząc się.

Bezskutecznie próbowała wyrwać się Aice. Kiyokuro czuła w swych żyłach moc. Ta moc chciała krwi. Chciała krwi jasnowłosej i Niszczycielka nie mogła nic na to poradzić. Albo ona, albo ty…- szepnął.

Zamknęła oczy. Instynkt żywił się śmiercią, a ona musiała go nakarmić. Usłyszała syczenie. Jakby ogromny wąż szykował się do ataku. Słyszała krzyki, lecz nie otwierała oczu. Mocniej zacisnęła dłonie na rękach dziewczyny, która zaprzestała wszelkich prób uwolnienia się. Nie jestem mordercą… Wzięła głęboki oddech i otworzyła oczy. Przerażenie w oczach Jennifer mieszało się z nienawiścią. Kiyokuro delikatnie zwolniła uścisk. Poczuła okropny ból w okolicach serca. Jej organizm protestował. Nie możesz jej puścić… zabij ją- rozkazał nerwowo.

-Nie…- szepnęła i odsunęła się od białowłosej-Uciekaj. Biegnij ile sił w nogach i nie oglądaj się.- wydyszała zaciskając dłoń na prawym ramieniu.

Nie trzeba było powtarzać jej dwa razy. Chwyciła miecz i pobiegła w głąb lasu.

Wstrzymała oddech  tłamsząc w sobie krzyk. Musiała zignorować ból. Podniosła oczy na brunetkę, która wpatrywała się w przestrzeń za nią.

-Nie odwracaj się. Nie możesz spojrzeć w oczy bazyliszkowi.- szepnęła Fia.

Niszczycielka usłyszała tuż przy swoim uchu syk węża. Nawet nie drgnęła. Wąż powoli zaczął owijać się wokół jej ciała.

-Nie panikuj. Co by się nie stało, nie patrz mu w oczy.

Spójrz mu w oczy…- wyszeptał. Mam spojrzeć w oczy BAZYLISZKOWI?! Oszalałeś?! pomyślała zaciskając powieki. Spójrz mu w oczy… nie bój się…

Czuła jak bazyliszek oplata jej ciało ciasnymi zwojami. Zagryzła wargę i odwróciła głowę w stronę węża. Chłód szafirowych oczu zdawał się wywiercać w jej duszy pustkę. Jej serce zdawało się zamieniać w kawałek lodu. Zimną, nieczułą bryłę. Prawe ramię zaczęło promieniować tak paraliżującym bólem, że nawet najwięksi poeci nie ubraliby go w słowa. Daj ujście tej mocy… inaczej zniszczy cię, rozerwie twoją duszę od środka…- syknął cicho. Przymknęła powieki i wyciągnęła dłoń przed siebie. Bazyliszek gwałtownie zasyczał i odsunął od niej swą ogromną głowę.

-Cii… nie skrzywdzę cię…- wyszeptała otwierając oczy.

Wielki wąż przyglądał się jej uważnie. Wydawało jej się, że patrzy na nią nieufnie. Wyciągnęła rękę raz jeszcze. Gad ostrożnie jakby się bał, że jej dotyk go poparzy, przysunął się nieco bliżej. Lekko pogładziła błyszczące łuski. Bazyliszek zwolnił uścisk i pochylił głowę, na której Aika położyła dłoń. Szkarłatne zwoje mocy, które zdawały się wypływać z jej skóry, powoli oplatały ciało bestii. Nie protestował. Jego łuski nieśpiesznie wchłaniały moc, której Kiyokuro musiała się pozbyć. Czuła jak ból stopniowo opuszcza jej ramię. Z  sekundy na sekundę stawał się coraz lżejszy. Wystarczy…- zabrzmiał Whisper. Na jego polecenie odsunęła rękę od bazyliszka. Pochylił się niżej i wycofał znikając wśród drzew. Jeszcze przez chwilę zdezorientowana przyglądała się swojej ręce Co to… było… spytała w myślach. Moc… twoja moc…- odpowiedział. Nie miała czasu na zastanawianie się nad tym. Podeszła do opierającej się o drzewo dziewczyny.

-Dasz radę iść?- spytała nachylając się nad nią.

Skinęła głową.

Aika pomogła jej wstać i podtrzymując za ramię poprowadziła ją w stronę domu.

-Co ty mu zrobiłaś?- powiedziała cicho rozglądając się niepewnie wokół.

-Nie mam pojęcia.- pokręciła głową.

Nie pytała o nic więcej. Po jakimś czasie stanęły na skraju lasu.

-Poczekaj. Muszę go uwięzić. Inaczej skrzywdzi zbyt wiele osób.

Odwróciła się w stronę drzew. Las znowu pokryła gęsta mgła. Fia wyciągnęła dłoń w jej stronę i zamknęła oczy szepcząc niezrozumiałe dla nikogo prócz bazyliszka słowa. Aika patrzyła jak całą rękę brunetki powoli zaczyna pokrywać czarny cień. Dziewczyna wzięła głęboki oddech a postać na jej skórze znieruchomiała. Niszczycielka doprowadziła ją do drzwi domu. Nacisnęła klamkę i niemalże wpadła na Jonathana. Gdy tylko zobaczył brunetkę zamarł.

-Coś ty najlepszego narobiła?- wyszeptał.

-Nie patrz tak. Pomóż mi.

Chwycił Fię pod drugie ramię i wprowadził ją do środka. Wiedział, że Strażniczka sprowadzi na nią kłopoty, ale cóż mógł poradzić? Aika była uparta. Uparta tak samo jak Mari. Nikomu nie odmówiłaby pomocy. Nawet jeśli miałaby zapłacić za to własnym życiem. 

<***>

Witam!

Od dawna nie było nowego rozdziału, więc należałoby się solidnie wytłumaczyć... Po pierwsze, szkoła. Sprawdzian za sprawdzianem, odpowiedzi przy tablicy, niezapowiedziane kartkówki... zwariować można! Po drugie, brak weny. Strasznie często mi się zdarzał. A jak już miałam na coś pomysł, to nie potrafiłam go ubrać w słowa.

Coś jeszcze... Ach! Chciałam przeprosić Suzu! Miał być niewielki tatuaż, a wyszła z tego dziara na całe ramię (plus kawałek pleców)...

Rozdział dedykuję moim niezastąpionym czytelniczkom (Ayi, Suzu, Kiran) i mojej onesan (która pomimo moich wszystkich protestów i tak postawiła na swoim i postanowiła przeczytać moje opowiadanie).

Pozdrawiam i dziękuję za przeczytanie rozdziału- Andzik