Prolog

Czy kiedykolwiek kochałam? Nie wiem. Umarłam sześćdziesiąt lat temu. Zażyłam truciznę i… Puf! Moje istnienie pękło, niczym bańka mydlana. Czy żałuję? Nie. Moje życie było koszmarem. Niekończącym się złym snem. Czy się bałam? Nie. Wiedziałam, że po śmierci nie spotka mnie nic gorszego niż, to, co spotkało mnie za życia. Czy choć przez chwilę pomyślałam wtedy o moich bliskich? Nie. Dlaczego? Bo ich nie miałam. Byli ślepi i głusi na moją krzywdę. Umarłam w samotności, a jedynym co mnie wtedy cieszyło było to, że w domu nie było mego męża. Był z inną. Znowu. Gdyby tylko wiedział co zamierzam, nie pozwoliłby mi na to. Nie pozbawiłby się zabawki, jaką dla niego byłam. Traktował mnie, jak lalkę. Me cierpienie nie obchodziło go w najmniejszym stopniu. Mało tego. Uwielbiał mnie ranić, kochał patrzeć, jak cierpię. Byłam mu potrzebna tylko na wyjścia, tylko wtedy, gdy chciał udać dobrego, kochającego małżonka. Skoro tak cierpiałam, to dlaczego nie odeszłam? Bałam się. Znalazłby mnie, a wtedy… Nawet nie chcę myśleć o tym, co by mi zrobił. Pomimo tylu lat me rany wciąż krwawią. Wciąż odczuwam ból. Teraz, stojąc nad swoim grobem zastanawiam się, czy choć przez sekundę znaczyłam dla niego coś więcej. Chyba jednak nie. Westchnęłam cicho. Wiatr rozwiał moje włosy, plącząc je ze sobą. Zatopiłam wzrok w złotych literach na nagrobku. Jak w transie, powtarzałam w myślach wygrawerowane zdanie: „Śpij w pokoju.”… żebym tylko mogła…

-Już czas.- usłyszałam za sobą ściszony głos Olivera.

Odwróciłam się do niego, a ten uśmiechnął się pokrzepiająco. Jak zwykle próbował poprawić mi humor, choć zawsze z mizernym skutkiem. Odpowiedziałam mu wdzięcznym uśmiechem. Spojrzałam ostatni raz na pomnik i jedną z wielu ścieżek poszłam w tylko sobie znanym kierunku. A więc już czas… James Willson, mój mąż, który dożył późnej starości, dziś umrze. Przez całe sześćdziesiąt lat czekałam na ten moment. Czeka cię piekło, Jamesie Willsonie. pomyślałam, rozpływając się w powietrzu.

<***>

Witam!

Przedstawiam Prolog mego nowego opowiadania pt. "Pokuta". Mam nadzieję, że się wam spodoba:)

Zadedykowany jest Ayi, Suzu, Budyniowi, Kiran Lilith. Gdyby nie wy, dziewczyny pewnie dalej chowałabym moje opowiadania do szuflady. Wasze komentarze motywują mnie do dalszego pisania i za to wam dziękuję.Co do "Szeptu", to niedługo powinien ukazać się rozdział V (najdłuższy, jaki napisałam w całym moim życiu).