Rozdział V

-Dobrze… a teraz otwórzcie podręczniki na stronie 117…- polecił znudzony nauczyciel.

Po raz tysięczny Aika ziewnęła, kładąc się na ławce. Bla, bla, bla, ziew, bla, bla… minęło dziesięć minut, a sensei uśpił już dawno ponad połowę klasy. pomyślała, spoglądając na historyka, który już dawno powinien przejść na emeryturę.

-Nuuuudaaaa…- mruknęła pod nosem Rika, bazgrząc na kartce coś, co bynajmniej nie było notatką.

-Myśl pozytywnie, to już druga lekcja.- szepnęła.

Kiedy drzwi klasy zaczęły się uchylać dziewczęta jak na zawołanie wyprostowały się. Do środka weszła dyrektorka. Podeszła do nauczyciela i wszeptała mu coś na ucho. Mężczyzna tylko skinął głową, a kobieta wyszła, nie zamykając za sobą drzwi. Zdezorientowana szatynka spojrzała na swoją przyjaciółkę, która wzruszyła ramionami.

-Choć tu, dziecko.- rozkazał historyk, zapraszając gestem do środka kogoś, kto stał za drzwiami.

Do sali weszła niewiele wyższa od Aiki brunetka. Cicho zamknęła drzwi i nieśmiało wyszła na środek.

-Przedstaw się.- podpowiedział widząc, że dziewczyna nie bardzo wie od czego zacząć.

-Ohayo, nazywam się Aya Hiou.- podniosła szare oczy na wszystkich zgromadzonych.

-Ohayo!- odpowiedzieli chórem.

-Usiądź koło kogo chcesz i przejdźmy do lekcji.

Hiou, Hiou, Hiou… coś mi mówi to nazwisko… bębniła palcami w blat ławki, zastanawiając się, gdzie wcześniej spotkała się z tym nazwiskiem Hiou… Maaya Hiou. wyprostowała się, niczym struna  i spojrzała na Ayę. No tak. Nie było mowy o tym, że się pomyliła. Ta kobieta, z którą wczoraj rozmawiała Mari musi być spokrewniona z nową. Obejrzała się za siebie. Jedynie, gdzie mogłaby usiąść, to obok Charlesa. Tak, tam jest dla niej odpowiednie miejsce. Odwróciła się, a kiedy szarooka przechodziła obok, złapała ją za rękaw mundurka i pociągnęła tak, by dziewczyna mogła ją usłyszeć.

-Widzisz tego chłopaka w przedostatniej ławce? Podejdź do niego i powiedz, że Rika i Aika kazały ci tu usiąść.- wyszeptała.

Brunetka spojrzała na nią niepewnie, na co ta tylko westchnęła.

-Nie bój się. Charles jest jedną z niewielu osób, które nie uprzykrzą ci życia.- wyjaśniła, a Hiou skinęła głową.

-Arigato.- bezgłośnie poruszyła ustami i poszła dalej.

-Co jej powiedziałaś?- spytała blondynka.

-Żeby usiadła z Charlesem.- odpowiedziała-To tylko chwilowe rozwiązanie.- uspokoiła widząc minę Riki.

-Ok, na twoją odpowiedzialność.- wzruszyła ramionami.

-A tak swoją drogą, to twoje źródła informacji są mało wiarygodne. Nowy?-  uśmiechnęła się z przekąsem.

-Cicho!- warknęła i udała, że koncentruje się na lekcji.

Szatynka z dezaprobatą pokręciła głową i zerknęła za siebie. O zgrozo! Czy jej się wydaje, czy ta nowa naprawdę robi notatki?! Westchnęła ciężko, wznosząc oczy ku niebu i opierając głowę na ręku, odpłynęła myślami gdzieś, gdzie nie mógł dosięgnąć jej głos znudzonego życiem historyka.

<***>

Mari spojrzała w niebo, pokryte w tej chwili ciemnymi chmurami. Przymknęła oczy. Miała już tego wszystkiego dość.  Chwyciła walizkę, a gdy nadjechał pociąg, wsiadła do niego, tym samym rujnując marzenia jej rodziców. „Nie zawiedź nas, Mari”, powtarzane w kółko przez jej ojca i „Nie przynieś nam wstydu” , wymawiane oschle przez matkę sprawiły, że nie liczyło się dla niej w życiu nic, poza zachciankami rodziców. Miała zostać neurochirurgiem, miała objąć wysokie stanowisko w jednej z klinik ojca i co? Gdy tylko dostała w spadku dom po dziadkach, postanowiła uciec ze złotej klatki, którą była willa jej rodziców. Musiała zostać Pogromczynią. Po prostu, musiała. Została wybrana przez Niebiosa i nic na to nie mogła poradzić. Zatopiła wzrok w zróżnicowanym krajobrazie za oknem.

-Wygląda na to, że jednak nie będziecie ze mnie dumni.- starła pojedynczą łzę, która popłynęła po jej policzku.

Wzięła głęboki, drżący oddech. Zawsze chciała się uwolnić. Przez całe swoje dziewiętnastoletnie życie chciała, niczym ptak, wzbić się w powietrze, zostawić nienaganne maniery i wszystko co tyczyło się bycia córką państwa Kiyokuro daleko w dole. A teraz, kiedy ostatecznie zamknęła za sobą drzwi i rozpoczęła nowe życie, nie miała pojęcia czy tego tak naprawdę pragnęła. Rozum podpowiadał jej, że to był największy błąd, jaki popełniła w życiu, ale serce wiedziało, że tak musi być. Wiedziało, że to jej przeznaczenie.

<***>

-To nie jest dobry pomysł.- pokręciła głową Aika.

-Ale czemu?!- pisnęła cienko blondynka.

-Bo nie.

-Ale ty zawsze jesteś na „nie”!- spojrzała na nią błagalnie.

-I zawsze mam rację.- skrzyżowała ręce na piersiach.

-Charles, powiedz jej coś!- poprosiła, choć i ta desperacka próba spełzła na niczym.

-Rika, ona ma monopol na rację.- westchnął.

-Czyli robimy tak, jak mówiłam.- stwierdziła, a reszta i tak pokiwała głowami-Świetnie. Ja siadam z Hiou-san, a ty z Charlesem.

Aya Hiou wyglądała jej na osobę spokojną, zrównoważoną i może nieco nieśmiałą. Dlatego właśnie nie chciała pozwolić na to, by usiadła w jednej ławce z Riką. Błękitnookiej było wszędzie pełno, a buzia jej się wprost nie zamykała, więc gdyby osoba pokroju Hiou spędziła z nią więcej czasu doznałaby trwałego urazu psychicznego. A bynajmniej tak twierdziła Aika.

-No, to teraz musisz jej o tym powiedzieć.- odezwał się Charles.

-To najmniejszy problem.- oznajmiła, kładąc policzek na dłoni.

Czuła się dziwnie. Wciąż jeszcze nie mogła pojąć tych zmian, które w niej zaszły. Bała się, że straci nad sobą kontrolę i że wtedy komuś może się stać krzywda. Dopóki trzymasz tę moc na uwięzi wszystko będzie dobrze… powtarzała sobie w duchu, choć tak naprawdę w to nie wierzyła. Kiedy rozległ się dźwięk dzwonka, wszyscy weszli do klas. Szatynka usiadła na swoim miejscu i czekała tylko, aż na horyzoncie pojawi się szarooka. Po chwili zauważyła ją w tłumie. Pociągnęła ją za rękaw, a ta niemalże natychmiast się zatrzymała.

-Mam dobrą wiadomość. Siedzisz ze mną, Hiou-san.- poinformowała, na co brunetka skinęła głową i przysiadł się do niej.

-Dlaczego to robisz?- spytała podejrzliwie.

-Co takiego?

-Dlaczego mi pomagasz?

-Znasz Mari Kiyokuro?- odpowiedziała pytaniem.

-Co ma do tego koleżanka mamy?- wyszeptała, gdyż w klasie pojawiła się już sensei.

A więc nie pomyliłam się… to jej matka.

-Ja nazywam się Aika Kiyokuro.

Nowa zamrugała kilka razy, z niedowierzaniem patrząc na zielonooką.

-Kiyokuro- san, dlaczego ja cię jeszcze słyszę?- odezwała się matematyczka.

-Gomen-nasai, sensei.- powiedziała nieszczerze.

-A ty jesteś…- skierowała wzrok na Ayę.

-Aya Hiou, sensei.- rzekła skruszona.

-Oj, nie wiem jakiego grzechu się dopuściłaś, że za pokutę siedzisz z Kiyokuro-san, ale nie wyjdzie ci to na dobre.- pokręciła głową-Bez urazy.- rzuciła ze sztucznym uśmiechem w stronę Aiki.

Szatynka odpowiedziała jej identycznym uśmiechem. Byleby przetrwać tą lekcję, później będzie już z górki… westchnęła w myślach, zastanawiając się czym zawiniła, że z czterech nauczycieli matematyki uczących w tej szkole, przypadła jej akurat ona. Bawiąc się wysnutym z koka kosmykiem włosów, udawała, że interesuje się lekcją.

<***>

Zawsze, gdy odwiedzała dziadków, ulice tętniły życiem, lecz tego dnia obrzeża miasteczka wydawały się jej dziwnie puste. Nieśpiesznie doszła do domu. Posesja nie była co prawda jakaś przesadnie duża, ale prezentowała się nienagannie. Przed budynkiem znajdował się duży ogród, w którym rosło kilka wiśni i krzewów ozdobnych. Niezliczona ilość kwiatów, których nazw nie pamiętała rozkwitała właśnie, czyniąc ten skrawek zieleni niezwykle kolorowym. Wyciągnęła z kieszeni płaszcza pęk kluczy, po czym wybrała odpowiedni i przekręciła go w zamku. Drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Postawiła bagaże w korytarzu i weszła do salonu. Zdziwiła się, widząc meble, na których nie zdążył zebrać się kurz. Wszystko wyglądało, jakby właściciele wyszli tylko na chwilę, choć w istocie jej dziadek zmarł dwa lata temu, a babcia niecały miesiąc temu. Wróciła na korytarz po walizkę i zaniosła ją do swojego pokoju. Usiadła wygodnie na łóżku i rozejrzała się dookoła. Nic się tu nie zmieniło. Ściany w kolorze starego różu, na których w paru miejscach widniały stare fotografie, drewniane łóżko, obok którego stała szafka nocna, biurko z tego samego tworzywa, nad którym wisiał pejzaż w pastelowych barwach, niewielki regał z pięknie oprawionymi książkami. Wszystko to wyglądało tak samo, jak wtedy, gdy pierwszy raz odwiedziła dziadków. Miała wtedy osiem lat. Podniosła z szafki oprawione w ramkę zdjęcie. Widnieli na nim jej dziadkowie i ona sama, w wieku około dziesięciu lat. Pamiętała doskonale te wakacje. Ojciec z matką pojechali wtedy do Mediolanu, przekonać się, jak prosperuje ich nowa klinika, a ją zostawiono u rodziców ojca, mimo, że matka była temu jak najbardziej przeciwna. Zawsze uważała, że babcia ma na nią zły wpływ. Westchnęła cicho. Właściwie Kazumi Kiyokuro nie mogła znieść nikogo, kto śmiał powiedzieć Mari coś, co było sprzeczne z zasadami, które wpajała córce.

-Kto tu jest?- usłyszała nieznajomy głos.

Podniosła się i poszła w kierunku schodów. Na korytarzu stała kobieta, na oko sześćdziesięcioletnia. Spojrzała przestraszona w stronę Mari.

-Dzień dobry.- odezwała się, widząc, że kobieta jest zbyt zszokowana, by się odezwać.

Zamrugała parę razy i zlustrowała dziewczynę bystrym spojrzeniem.

-Nazywam się Mari Kiyokuro. Jestem wnuczką poprzednich właścicieli.- kontynuowała i podeszła do kobiety.

-Miło mi.- wykrztusiła wreszcie-Przepraszam, jesteś strasznie podobna do babci i… no cóż, przestraszyłam się.- wyznała, speszona.

-Nic nie szkodzi.- uśmiechnęła się delikatnie No ładnie… wzięła mnie za ducha mojej babci.

-Nawet się nie przedstawiłam, jestem Naomi Watanabe, twoja nowa sąsiadka.-uścisnęła jej dłoń-Prawdę mówiąc, chciałam tylko podlać kwiaty, ale widzę, że nie będę już potrzebna.- podała jej klucz.

-Dziękuję.- skinęła głową.

Zamieniły jeszcze parę słów i pożegnały się. Mari rozpakowała się i przygotowała do wyjścia. Miała dziś do załatwienia jeszcze jedną, ważną rzecz.

<***>

-Załatw to szybko i bezboleśnie.- poprosiła Rika, wyciągając przed siebie dłoń.

Aika westchnęła ciężko i chwyciła rękę blondynki.

-Nie rozumiem, dlaczego nie pójdziesz z tym do pielęgniarki?- spytała, polewając ranę wodą utlenioną.

-Źle jej z oczu patrzy.- przyglądała się, jak woda zmienia się w białą pianę, na zdartej skórze.

-Ty to masz zdolności. Przewrócić się na prostej drodze.- założyła gazik i delikatnie bandażowała dłoń.

-No… nie na całkiem prostej drodze. Tenkosh podstawiła mi nogę. Zemszczę się za to.- mruknęła niezadowolona.

-Pomogę ci… proponuję spalenie na stosie.- zawiązała bandaż by się nie zsunął-Gotowe.

-Arigato. A co do twojej propozycji… bardzo kusząca.- uśmiechnęła się, chwytając torbę i wchodząc po schodach.

Powoli doszły do klasy.

-Czy ja dobrze widzę?- spytała zdziwiona Rika.

Na końcu korytarza Koken Tenkosh rozmawiała z Hiou. Wyćwiczony uśmiech nie schodził z ust blondynki o ciemnoniebieskich oczach, a Aya wydawała się być przerażona postawą dziewczyny. Szarooka pokręciła przecząco głową i pośpiesznie odeszła od siedemnastolatki. Zdezorientowana wbiła wzrok w plecy brunetki, która skierowała się w stronę klasy. Gdy dostrzegła Rikę uśmiechnęła się do niej podle i pomachała jej, na co ta odpowiedziała równie złośliwym uśmiechem.

-Kiedyś. Ją. Skrzywdzę.- wycedziła przez zęby.

Żeby wzrokiem można było zabić, to już dawno byś ją skrzywdziła… uśmiechnęła się pod nosem.

-Ciekawe czego chciała od Hiou-san.- zastanawiała się.

-Nie wiem, ale zareagowała prawidłowo.- odpowiedziała błękitnooka-Nie wiem jak ty, ale ja idę zapytać.- oznajmiła i przyspieszyła kroku.

Szatynka wywróciła oczyma i zrównała się z Riką. Koken drażniła ją jak mało kto i szczerze mówiąc nie chciała mieć z nią nic wspólnego, ale teraz chciała wiedzieć czego naopowiadała Ayi.

-Hiou-san?- odezwała się blondynka.

Szarooka podniosła głowę znad książki.

-Tak?

-Nie chcemy być wścibskie, ale…- zaczęła Aika.

-Czego chciała Tenkosh?- wtrąciła Rika, opadając ciężko na ławkę, obok nowej.

-Właściwie, to nic szczególnego. Chciała zapytać, czy nie chciałabym…

-Zostać jej przyjaciółką?- dokończyła szatynka.

-Dokładnie tak, Kiyokuro-san.- skinęła głową.

-A ty jej odmówiłaś.- stwierdziła błękitnooka.

-Tak. Nie wiem, może źle ją oceniam, ale… nie podoba mi się ta dziewczyna.- oznajmiła krzywiąc się lekko.

-Bardzo dobrze ją oceniłaś. Tenkosh to zło, panienka lekkich obyczajów i wszystko co najgorsze na tym świecie. Szuka nowych przyjaciółek, a tak naprawdę wysługuje się później nimi, jak osobistą służbą.

Aika potwierdziła jej słowa skinieniem głowy.

-To czyste zło. Uważaj na nią.- dodała.

Chociaż… czy teraz nie jestem gorsza od niej? Jestem mordercą. To coś, co we mnie siedzi chce krwi. Czuję to. Chce kogoś zabić… pomyślała, zaciskając pięści. Uspokój się. Nie pozwól, by zawładnęło nad tobą to pragnienie…- wyszeptał.

-Mam rację, Aika?- wyrwał ją z zamyślenia głos przyjaciółki.

-Ach, tak. Oczywiście, że masz rację.- powiedziała nieco za szybko.

-Znowu nie słuchałaś?- westchnęła.

-Gomen, Rika-chan.- powiedziała skruszona.

Rika pokręciła z dezaprobatą głową i rozwinęła monolog pod tytułem „Stuprocentowe zło- Koken Tenkosh”. Przez ten cały czas, gdy blondynka argumentowała swoje poglądy, Hiou nie oderwała wzroku od zielonookiej. Jeszcze trochę i przewierci mnie tym spojrzeniem na wylot. pomyślała i lekko się wzdrygnęła.

-Będę się od niej trzymała z daleka, arigato.- kiwnęła głową, odwracając wzrok od Aiki.

Rozszedł się dźwięk dzwonka. Wszyscy niechętnie ruszyli w kierunku sal lekcyjnych.

-Kiyokuro-san, będę musiała z tobą poważnie porozmawiać.- szepnęła jej na ucho brunetka.

<***>

-Szef już na panią czeka.- oznajmiła jakaś kobieta, w wieku około trzydziestu pięciu lat.

Podziękowała jej skinieniem głowy i weszła do gabinetu. Rodem z kryminału. pomyślała, patrząc na żaluzje w oknach, drewniane regały, świecące pustkami, brunatne ściany i ciężkie biurko, przy którym na wygodnym fotelu siedział mężczyzna w wieku około czterdziestu pięciu lat.

-Kiyokuro-san, jak mniemam?- zapytał, podnosząc na nią znużone spojrzenie.

-Zgadza się.- kiwnęła głową.

-Czekaliśmy na ciebie. Rzadko zdarza się, że Niebiosa wybierają nowego Pogromcę.- wskazał dłonią krzesło po przeciwnej stronie.

Usiadła, poprawiają płaszcz. Spokojnym ruchem wygładziła zakładki i popatrzyła na niego.

-Rozumiem również, że przez wyjątkowość mojego przypadku nie mogę odmówić.

-Dokładnie.- odpowiedział bez ogródek-Z tego co słyszałem martwiłaś się o studia. Oficjalnie w społeczność Pogromców zostaniesz włączona dopiero po zakończeniu edukacji. Do tego czasu będziesz przechodziła trening.- wyjaśnił, odkładając plik dokumentów na róg biurka.

-Rozumiem. A co ze…- zaczęła …specjalizacją?

-Religioznawstwo.- odpowiedział, zanim zadała pytanie.

Bajecznie… pomyślała i zakończyła rozmowę z nowym szefem, po czym wróciła do domu.

<***>

-Wprost cudownie.- mruknęła Rika-Mógł nam zadać więcej, przecież my nie mamy prawa posiadać choć odrobinę czasu na życie towarzyskie, a jak zadał cztery strony ćwiczeń, to może jeszcze jakieś pięć minut zostanie, a to by było niedopuszczalne!- gestykulowała z zapałem, wściekła na nauczyciela.

-Nie narzekaj… mogło być gorzej.- zapewniła Aika, dochodząc do bramy.

-Taak… z pewnością.- prychnęła-No, to pa.- uścisnęła przyjaciółkę i każda ruszyła w swoją stronę.

-Kiyokuro-san.- usłyszała za sobą spokojny głos Ayi Hiou.

Stanęła w miejscu, czekając na szarooką, która dość szybko do niej podeszła. Spojrzała jej w oczy.

-Kim ty właściwie jesteś?- ściszyła głos niemal do szeptu.

Już po mnie! pomyślała, głośno przełykając ślinę. Pierwsze co przyszło jej do głowy, to zerwać się do ucieczki.

-Nawet nie próbuj uciekać.- westchnęła.

Kim ja jestem? Kim ty jesteś?! przygryzła wargę, szukając jakiegoś sposobu, by wybrnąć z tej sytuacji. Jej możesz zaufać…- szepnął. Wzięła głęboki oddech, starając się jednocześnie uspokoić serce, które najwidoczniej miało zamiar wyskoczyć jej z piersi.

-Nie tutaj.- powiedziała i ruszyła przed siebie, nie oglądając się na brunetkę.

Gdy zbliżały się do obrzeży miasteczka, Aika skręciła w leśną drogę. Przeszła spory kawałek, skręcając to w lewą, to w prawą ścieżkę, aż w końcu zatrzymała się nad stawem.

-A więc… co i po co chcesz wiedzieć?- spytała patrząc bezpośrednio w oczy Hiou.

-Już mówiłam. Chcę wiedzieć, kim jesteś.- przysiadła na dużym kamieniu, czekając na odpowiedź Aiki.

Wypuściła z płuc powietrze.

-Niszczycielką.- wyszeptała.

Aya zmarszczyła brwi, intensywnie nad czymś myśląc.

-To… niemożliwe. Przecież… żeby być Niszczycielem, trzeba być dzieckiem jednego z rodów Niszczycielskich, a ty…

Szatynka uśmiechnęła się krzywo.

-Byłam człowiekiem. Zostałam przemieniona.- wyjaśniła z goryczą w głosie.

-Człowiek został przemieniony w Niszczyciela… to nie miało prawa się stać.- zamyślona, zatopiła wzrok w tafli wody.

-I co? Jeśli nie mam prawa istnieć, co zamierzasz zrobić?- cofnęła się parę kroków od szarookiej.

Ta jakby dopiero co ocknęła się z transu, spojrzała na nią zdziwiona.

-Spokojnie, jestem ostatnią, która miałaby prawo decydować o twoim istnieniu.- uśmiechnęła się gorzko.

O co tu chodzi, do cholery?! Kim ty jesteś, czego chcesz?! zacisnęła pięści. Brunetka wstała i podeszła do stawu. Kucnęła na brzegu, muskając wodę palcami.

-Wiesz, co to dhampir?- spytała.

-Co takiego?

-Dhampir. Hybryda człowieka i wampira.- wyjaśniła, nie spoglądając nawet na rozmówczynię-Tym właśnie jestem. Dhampirką. Dzieckiem ze związku, który nie miał prawa powstać.- wstała, otrzepała delikatnie spódniczkę i zbliżyła się do Aiki.

Czy mi się wydaje, czy im więcej się dowiaduję, tym bardziej jestem przekonana, że przez tyle lat nie miałam bladego pojęcia o świecie, który mnie otacza? zastanawiała się. Nie wiedziała co ma zrobić. Hybryda… nie powinna w ogóle ujrzeć światła dziennego. Tak samo, jak ona. I co teraz powinna zrobić? Przytulić Hiou i powiedzieć, że strasznie jej przykro?

-Shimatta! Dlaczego to wszystko jest takie trudne?- spytała, nie oczekując odpowiedzi.

-Może dlatego, że gdyby było zbyt łatwo, to ten kto tym wszystkim kieruje nie miał by tak dobrej zabawy, jaką ma teraz.- westchnęła, odwracając się w stronę ścieżki-Chodźmy stąd.- poprosiła.

<***>

Minął miesiąc odkąd się wprowadziła. Okolica była jeszcze piękniejsza, niż ją zapamiętała z dzieciństwa. Do tej pory nie miała żadnej wiadomości od rodziców. Z pewnością chcieli dać jej do zrozumienia, że zawiedli się na niej. Usłyszała dzwonek do drzwi. Westchnęła ciężko, podnosząc się z fotela i odkładając książkę. Podeszła do drzwi i otworzyła je. Zamrugała parę razy, wciąż nie dowierzając własnym oczom.

-Mari Kiyokuro, może zaprosisz nas wreszcie do środka?- zapytała chłodno jej matka.

Kazumi Kiyokuro była wręcz idealna. Wydawała się zawsze krucha i delikatna. Miała długie, blond włosy i szaroniebieskie oczy. Blada, gładka cera i sylwetka, to chyba jedyne, co po niej odziedziczyła. Nie miała poczucia humoru, była zawsze oschła i elegancka. Mari często porównywała przytulanie się do matki do obejmowania lodowca. Za jej drobną sylwetką stał ojciec, Shigeru Kiyokuro. Wpuściła rodziców do środka, zamykając za nimi drzwi. Zaprowadziła ich do salonu.

-Zrobię herbatę.- oznajmiła i wymsknęła się do kuchni.

Po co oni tu przyjechali? Chcieli zabrać ją do domu? Bo jeśli tak, to ona na pewno nie wróci. Ustawiła trzy filiżanki na tacy i wróciła do pokoju. Postawiła na stole tacę i wyprostowała się.

-Coś jeszcze?- spytała.

-Usiądź, Mari.- poleciła matka.

Zgodnie z jej wolą, usiadła. Położyła dłonie na kolanach, wygładzając materiał spódnicy.

-Razem z ojcem bardzo się o ciebie martwimy…- zaczęła swój wywód.

Nie! Serio? Bardzo ciekawe, że tak się o mnie martwicie, a żadne nie odezwało się do mnie w ciągu miesiąca… myślała, ale nie odważyła się powiedzieć tego głośno.

-Nie możesz mieszkać tu sama, bez rodziny, zdana tylko na siebie.- patrzyła na nią zmartwionym wzrokiem.

I tak zawsze byłam zdana na siebie.

-Mogę mamo. Nie martwcie się o mnie, poradzę sobie.- zapewniła i wymusiła coś, co miało przypominać beztroski uśmiech.

-Mari, nie oszukujmy się, tu chodzi o twoją przyszłość. Co z nauką, co z pracą?

-Studiuję, pracuję, radzę sobie, mamo.- wzruszyła niedostrzegalnie ramionami.

-Moim zdaniem powinnaś wrócić.- odezwał się Shigeru.

Tego było już zbyt wiele. Najpierw matka udaje, że jej na niej zależy, a teraz jeszcze ojciec chce zamknąć ją w tej klatce, z której uciekła.

-Po co? Znajomi pytają, co się stało z waszą córką? A może brakuje mnie wam do kompletu wzorowej rodziny, za którą uchodzicie?- jej kamienna twarz ukrywała wszelkie emocje, które nią targały.

-Mari Kiyokuro, jak śmiesz?!- syknęła Kazumi.

-Tak samo, jak ty śmiałaś pozbawić mnie marzeń.- odpowiedziała tym samym oschłym tonem, którym zwracała się do niej matka.

Widocznie ją to dotknęło.

-Shigeru, mógłbyś zaczekać w samochodzie?- zapytała ściszonym głosem.

Wstał i położył dłoń na ramieniu kobiety, wzrokiem pytając, czy aby na pewno tego chce. Skinęła głową, a on odszedł, rzucając Mari karcące spojrzenie.

-Za te wszystkie lata tak mi się odwdzięczasz?- szepnęła, gdyż głos uwiązł jej w gardle.

-Na litość Boską! Za lata czego?! Wmawiania mi, że muszę się dostosować do waszych zachcianek?! Wmawiania mi, że jedynym, czego powinnam pragnąć są studia na dobrej uczelni?! Wmawiania mi, że nie mam prawa do własnych marzeń?!- zerwała się z miejsca-Za to powinnam się odwdzięczyć?- spytała nieco spokojniej.

Kazumi z niedowierzaniem patrzyła na córkę. Broda zaczęła jej delikatnie drżeć, a po chwili już cała się trzęsła, zanosząc się płaczem. Widząc w tym stanie matkę, Mari zaczęły dręczyć wyrzuty sumienia. Pierwszy raz widziała ją płaczącą.

-Ja… nie chciałam…- wyszlochała.

Z żalu ścisnęło ją w gardle. Nie zamierzała sprawić jej aż takiej przykrości. Czy zawsze wszystko musi być nie po mojej myśli? usiadła obok i delikatnie objęła rodzicielkę, która wtuliła się w nią, jak w poduszkę.

-Ciii… nie płacz.- wyszeptała-Szkoda twoich łez, było, minęło.- dodała, gładząc ją delikatnie po plecach.

Wytarła łzy, spoglądając zaczerwienionymi oczyma na Mari. Dziewczyna sięgnęła po paczuszkę chusteczek i podała ją mamie. Szatynka wybaczyła jej wszystko. Począwszy od braku matczynego ciepła, poprzez zrobienie z niej swego rodzaju niewolnicy, która nie miała prawa do marzeń, skończywszy na braku jakichkolwiek prób skontaktowania się z nią w ciągu tego miesiąca. Nie potrafiła długo się gniewać. To było jej największą wadą. Matka z córką rozmawiały jeszcze przez długi czas, aż jasnowłosa stwierdziła, że powinna wracać. Odprowadziła ją na werandę, gdzie wylewnie się pożegnały. Kazumi wymusiła na córce obietnicę, że ta ich odwiedzi, po czym poszła do samochodu. Mari jeszcze im pomachała i wróciła do domu. Przez resztę dnia biła się ze swoimi myślami. Co by się stało, gdyby nie stchórzyła i wcześniej powiedziała całą prawdę matce? Cóż, tego już raczej się nigdy nie dowie.

<***>

-Od początku. Twój tata jest wampirem?- spytała Aika.

Szły właśnie w kierunku domu Ayi.

-Hai.- skinęła głową

 -I przemienił twoją mamę. Więc jakim cudem, skoro obydwoje są już wampirami, ty jesteś dhampirem?- dopytywała.

Już całkiem się pogubiła. Powoli zaczynała dochodzić do wniosku, że świat wampirów jest sto razy bardziej pokręcony, niż korytarze w Piekielnym Zamku.

-Nie. Mama została przemieniona dopiero po moich narodzinach. Rozumiesz?- wytłumaczyła cierpliwie, choć widać było, że nie lubi tego tematu.

-Tak.- Iie. Dlaczego wszystko musi być takie skomplikowane? pomyślała.

-A co z tobą? W jaki sposób… stałaś się tym, kim jesteś?- pytała nieśmiało.

-W dniu narodzin mama podpisała cyrograf. Miałam przeżyć pod warunkiem, że zostanę Niszczycielką. Jakiś czas temu zaczęły pojawiać się u mnie dziwne objawy…

-To znaczy?- wcięła się cicho.

-Na przykład, przechodząc z punktu A do punktu B, nie wiadomo jakim cudem znajdowałam się w punkcie C. Albo zasypiałam w pokoju, a budziłam się w lesie… obudzić się o trzeciej nad ranem, leżąc na pokrytej rosą trawie- nic przyjemnego. A to tylko niektóre.- wymieniła- No, a potem pojawiła się Hurmiz. Zgodnie z umową zjawiłam się w wyznaczonym miejscu, a ona pokazała mi Piekło. Dosłownie. Nieciekawe miejsce. Odprawili jakiś rytuał podczas którego mnie zabili, a potem wskrzesili i takim oto cudem jestem, kim jestem.- streściła swoją historię do minimum.

Ciekawe… znam dziewczynę raptem od paru godzin, a opowiadam jej o rzeczach, o których nie opowiedziałam nawet mojej najlepszej przyjaciółce… zastanawiała się, patrząc na zamyśloną twarz brunetki. Nawet nie zauważyła kiedy doszły.

-To tutaj.- oznajmiła Hiou.

Zielonooka spojrzała zdziwiona na spory dworek. Zastanawiało ją to, że chyba jeszcze nigdy go nie widziała, a znała tutejsze tereny jak własną kieszeń. Widać było, że budowla jest dość stara, choć zadbana. W licznych oknach widniały ciemne zasłony, nieprzepuszczające światła.

-Ten dom… zawsze tu stał?

-Tak. Jest strasznie stary.- skinęła głową, wchodząc po kilku stopniach.

-To jakim cudem…

-Magia. Widzi go ledwie parę osób. Reszta nie dostrzega nic, poza zwykłym kawałkiem łąki.- objaśniła, popychając drzwi do wewnątrz-Tadaima.- powiedziała niezbyt głośno.

-Może nikt nie słyszał.- odezwała się gdy nikt nie odpowiadał.

Aya pokręciła przecząco głową.

-Nie ma takiej możliwości. Widocznie nikogo nie ma.- westchnęła, wchodząc po schodach na górę.

-I co teraz?- spytała podążając krok w krok za nią.

-Najpierw się przebiorę.

Obydwie weszły do sporego pokoju. Był urządzony skromnie, ale ładnie. Kolor ścian Aika określiłaby jako Latte z mlekiem, natomiast mebli jako gorzką czekoladę. Pod ścianą stał duży regał, po brzegi wypełniony książkami. Na półkach znajdowały się pięknie oprawione tomy znanych autorów, a nad łóżkiem wisiał spory obraz, przedstawiający kwitnący migdałowiec.

-Przepraszam za bałagan.- zakłopotana przesłoniła oczy wachlarzem gęstych, czarnych rzęs.

Szatynka spojrzała na nią zdziwiona.

-Żartujesz? Tu jest tak czysto, że aż lśni.- stwierdziła fakt.

Aya wybrała z szafy jakieś ubrania i poszła się przebrać. Zielonooka podeszła do regału. Wampirologia, demonologia, angelologia, spirytyzm… ona ma chyba książkę na każdy temat. pomyślała, oglądając ciasno ustawione księgi. „Istoty Piekielne”, „Pogromcy”, „Dusze potępione”, „Zjawy”, „Opętania”…  jej palce muskały każdy z tomów, aż zatrzymały się na jednym „Niszczyciele, jako dzieci Światła i Ciemności” wyciągnęła książkę i przysiadła na brzegu łóżka. Otworzyła ją na spisie treści. „Narodziny”, „Fakty i mity”, „Cel istnienia”, „Rody Niszczycielskie- opis i historia powstania”

-Tam nic nie ma.- oznajmiła brunetka, zamykając drzwi.

-Słucham?

-Tam nic nie ma. Ta księga dotyczy tylko… „tradycyjnych” Niszczycieli.- wyjaśniła.

Podeszła powoli do biurka i wyciągnęła z niego karteczkę. Szybko napisała coś na niej i odłożyła ją na brzeg blatu. Aika westchnęła i wsunęła książkę na swoje miejsce.

<***>

-Nic z tego nie rozumiem.- pokiwała przecząco głową.

Brunetka westchnęła.

-Nie przejmuj się. Tego nikt nie może pojąć.- wzruszyła ramionami, tłumacząc jej znowu, po której ze stron- Światłości czy Ciemności- opowiadają się wampiry.

Szły w kierunku domu Kiyokuro. Aya była wprost przekonana, że zastanie tam swoich rodziców.

-Coś jeszcze nie daje mi spokoju.- powiedziała, gdy szarooka skończyła swój wywód.

-A mianowicie?

-Nie oszukujmy się… nie wiemy o sobie zbyt wiele. Znamy się właściwie od paru godzin, a ja mówię ci o tym, o czym za żadne skarby świata nie powiedziałabym mojej przyjaciółce.- wyraz jej twarzy był nieodgadniony.

-Czasem jest tak, że spotykasz osobę, nie masz o niej bladego pojęcia, w ogóle widzisz ją pierwszy raz, a i tak coś ci mówi, że możesz powiedzieć jej niemal o wszystkim.- powiedziała, przymykając oczy-Masz wtedy absolutną pewność, że cię nigdy nie zawiedzie. Zawsze będzie twoim sprzymierzeńcem.- dodała niemalże szeptem i zamilkła.

Obydwie szły w ciszy, każda pogrążona we własnych myślach.  Pośpiesz się… dopóki nie jest za późno…- zabrzmiał głos. Niewiele myśląc, złapała Ayę za rękę i pociągnęła w stronę domu.

-Co się stało?- spytała zdezorientowana, utrzymując zawrotne tempo, które narzuciła Aika.

-Musimy się pośpieszyć, inaczej stanie się coś złego.- odpowiedziała, skracając drogę przez polanę.

W parę minut znalazły się na werandzie. Szatynka pchnęła drzwi i wbiegła do środka. Rozejrzała się szybko i ruszyła w stronę salonu. Kuso! Co tu się do cholery dzieje?! zaklęła w myślach, zaciskając pięści.

-Och, Aika, jak dobrze, że już jesteś- powiedział płynnie Jonathan-Właśnie mówiłem twojej mamie, jak dobrze radzisz sobie z instynktem, ale… chyba nie jest z ciebie dumna.- westchnął.

-Czego chcesz?- spytała, posyłając mu lodowate spojrzenie.

Mari podeszła do Hiou i szepnęła jej coś na ucho. Ta skinęła głową i wyszła.

-Miała cię sprowadzić Hurmiz, ale ze względu na to, że nie miała ochoty na spotkanie z twoją przesympatyczną mamą, przyszedłem ja.- odpowiedział spokojnie.

-Co ty sobie myślisz? Pojawiasz się w moim domu bez zaproszenia, widocznie szukasz kłopotów, mało tego, zabierasz moją córkę do Piekła, a jakoś sobie nie przypominam, żebyś mnie o tym uprzedził.- powiedziała zdenerwowana Mari.

Widocznie wcześniej powiedział coś, czego nie powinien, bo kobieta aż się trzęsła ze złości. Blondyn uśmiechnął się lekko.

-Nie złość się, moja droga. Złość piękności szkodzi, a żal by było takiej ładnej buźki.-bezceremonialnie chwycił Aikę za rękę-Musimy się pośpieszyć.- oznajmił i pociągnął ją za sobą.

Napotkawszy opór, pociągnął ją mocniej w swoją stronę tak, że chcąc nie chcąc musiała się za nim powlec. Mari patrzyła na to ze złością. Jej oczy płonęły nienawiścią, gdy spoglądała na Jonathana, lecz gdy przerzucała spojrzenie na córkę, jej twarz łagodniała, a w oczach można było dostrzec jedynie troskę. Chciała zatrzymać Aikę przy sobie, lecz nie mogła. To było dla jej dobra. Musiała tak postąpić, by nie przysparzać swojemu jedynemu dziecku większej ilości bólu, którego już i tak zazna w życiu niemało.  

<***>

Witam!

To już V rozdział "Whisper". Chciałabym zadedykować go Suzu. Dziękuję również moim czytelniczkom, które wytrwale czytają i komentują, to co od czasu do czasu uda mi napisać. Przeżywam kryzys. Mam nadmiar weny i nie wiem, jak ją spożytkować, więc kombinuję nad rozdziałem I "Pokuty". Kto wie... może jeszcze ukaże się w tym tygodniu?

Pozdrawiam- Andzik