Rozdział III

Wydawało się, że ten korytarz nie ma końca. Zorientowała się, że prowadził pod ziemię. Przez całą drogę ani ona, ani demon się nie odezwały. Wreszcie czarnooka zatrzymała się. Ich oczom ukazał się zamek. Aice od razu wydał się niegościnny. Szare mury, gdzieniegdzie obrośnięte cierniem przyprawiały ją o dreszcze. Powietrze wprost parzyło jej gardło, a każdy wdech okazywał się jeszcze gorszym niż poprzedni. Po szkarłatnym niebie przewijały się pomarańczowe chmury, ale nie zapowiadało się na to, że sprowadzą one ukojenie w postaci deszczu.

-Idziemy.- oznajmiła Hurmiz, nie racząc nawet spojrzeć na przyszłą Niszczycielkę.

Skinęła głową i wiedziona przez demona ruszyła w stronę mostu zwodzonego. Jałowa ziemia, która zapewne nigdy nic nie urodziła parzyła jej stopy. Nie przywiązując większej uwagi do tego, jak wiele bólu zadawało jej to miejsce, wpatrzyła się w jedno z okien zamku. Właściwie, to było jedyne okno, w którym można było dostrzec nikłe światło.

-To komnata Lady Virginii.- rzekła brunetka, gdy zorientowała się, co przykuło uwagę dziewczyny.

Widząc pytający wzrok Aiki westchnęła ciężko.

-Siedzi w tej komnacie od niepamiętnych  czasów i czesze przed lustrem włosy, a gdy nadchodzi północ, wbiega tam jej narzeczony i wbija jej sztylet pod żebra, posądzając ją o zdradę. I tak każdego dnia.- wyjaśniła.

Zielonooka znów spojrzała w okno.

-Czy… ona to czuje? Czuje jak on noc, w noc ją morduje?- szepnęła, a żal ścisnął ją w gardle.

-Oczywiście, Każdego dnia o tej samej porze jej ukochany przeszywa ją sztyletem na wskroś.-westchnęła znudzona-A co? Żal ci jej?- uśmiechnęła się okrutnie.

Zacisnęła wolną dłoń w pięść. Teraz żałuję, że nie pozwoliłam mamie jej zniszczyć. pomyślała, patrząc na Hurmiz. Jej oczy ciskały gromy, co widocznie spodobało się demonowi.

-Mam przeczucie, że szybko zrobimy z ciebie bezwzględną morderczynię.- roześmiała się.

Miała ochotę ją rozszarpać, ale natychmiast uspokoiła się. Rozluźniła dłoń i posłała brunetce ostatnie chłodne spojrzenie. Weszła na most, a gdy spojrzała w dół mimowolnie wzdrygnęła się. Fosa była napełniona jakąś smolistą substancją, której, wnioskując po gorącej parze unoszącej się nad nią, temperatura  była naprawdę wysoka. Usłyszała płacz kobiety. Rozejrzała się dookoła i w pierwszym oknie po lewej stronie zauważyła blondynkę. Wydawała jej się jakaś… przygaszona? Tak to można ująć. Nie była wyraźną postacią, ale Aika mogła dostrzec, że ma na sobie błękitną sukienkę poplamioną krwią.

-Pewnie zastanawiasz się, kim jest ta biedna, zapłakana kobieta.- odezwała się drwiącym tonem czarnooka.

Gdy dziewczyna odwróciła wzrok, by popatrzyć na swoją rozmówczynię, ujrzała na jej twarzy demoniczny uśmiech.

-Otóż ta „biedaczka” niecały tydzień po porodzie  zabiła swoje dziecko nożem kuchennym, po czym zwłoki maleństwa wyrzuciła do rzeki. Później sama dźgnęła się tym nożem. Dalej jej współczujesz?- powiedziała nie zmieniając tonu.

Szesnastolatka z przerażenia otworzyła szeroko oczy.

-Zamordowała własne dziecko?- spytała z niedowierzaniem.

-Moja droga, to Piekło. Tutaj nie trafia się bez przyczyny. Lady Virginia zdradziła narzeczonego, tym samym łamiąc przykazanie „Nie cudzołóż”, a on ją za to ukarał i złamał przykazanie „Nie zabijaj”. Hitomi zamordowała córeczkę, za co będzie pokutować przez wieki. Widzisz? Nie masz im czego współczuć, więc przestań ich żałować, bo szkoda twoich nerwów.- wytłumaczyła nieco łagodniej.

Matko Boska, za co? jęknęła w myślach. Szły teraz krętymi, kamiennymi schodami w dół. Aika domyśliła się, że schodzą do lochu. Bez słowa przechodziły krętymi korytarzami. Kiedy Hurmiz doprowadziła ją do jednego z wielu wilgotnych pomieszczeń Aikę opanowało przerażenie. Co będzie, jeśli już nigdy się stąd nie wydostanie? Co będzie, jeśli resztę życia będzie zmuszona spędzić wśród tych pokutujących dusz? Uspokój się… Hurmiz przyrzekła, a to zobowiązuje ją do uwolnienia cię, gdy będzie już po wszystkim.- wyszeptał. Opanowała nieludzko szybkie bicie serca i wzięła głęboki, bolesny oddech. Weź się w garść dziewczyno! Co będzie, to będzie, grunt, że wrócę do domu. pomyślała, wypuszczając powietrze z płuc. Podniosła oczy do góry, kiedy do pomieszczenia wszedł wysoki mężczyzna. Miał jadowicie zielone oczy i blond włosy. Uśmiechnął się do brunetki, ale już po chwili zwrócił swe spojrzenie ku Aice. Wpatrywał się w nią intensywnie. Zdecydowanie zbyt intensywnie i zbyt długo.

-To jest…- zaczął, nie przedstawiwszy się.

-Aika Kiyokuro. Nasza przyszła Niszczycielka.- rzekła, widocznie dumna z siebie.

-Ależ ty jesteś podobna do matki.- uśmiechnął się do niej i podszedł jeszcze bliżej.

Automatycznie cofnęła się, bacznie obserwując każdy jego ruch. Hurmiz zaśmiała się i złapała ją za rękę.

-Nie bój się. Nic ci nie zrobi… to jest, jeszcze nic ci nie zrobi.- powiedziała spokojnie.

Zaufaj jej…- wyszeptał. Przymknęła na sekundę oczy, by po chwili znowu obserwować dwa demony. Łatwo ci powiedzieć… zaufaj demonowi… to tak, jakby tonący chwytał się brzytwy… zwróciła się do niego w myślach Bo właśnie tak jest… jeśli nie chwycisz się tej brzytwy, zginiesz…- odpowiedział.

-Chyba nie mam wyboru.- odetchnęła ciężko, a ciemnooka pociągnęła ją w stronę blondyna.

Ściągnął jej bluzę i uważnie analizował każdy centymetr jej skóry.

-Na ramieniu.- podpowiedziała Hurmiz.

Skinął głową i w skupieniu przejechał dłonią po prawym ramieniu. Ukazał się ten sam znak, co wcześniej.

-Nie mamy wiele czasu.- zamknął oczy i wyszeptał parę słów w jakimś obcym języku. Zapewne po łacinie.

Do pokoju weszły dwie kobiety. Jedna z nich była niebieskooką szatynką, jednak kolor jej włosów był nieco jaśniejszy niż Aiki. Druga miała orzechowe oczy i blond włosy.

-Przygotujcie ją do ceremonii.- rozkazał.

Skinęły głowami i podeszły do szesnastolatki.

-Niech spadnie jej chociaż włos z głowy, a osobiście dopilnuję, żebyście za to zapłaciły.- syknęła w ich stronę brunetka.

Wykonały ten sam gest co wcześniej.

-Idź z nimi. Niedługo się zobaczymy.- położyła dłoń na ramieniu zielonookiej.

Westchnęła ciężko i poszła za nowoprzybyłymi demonami. Zaprowadziły ją do jakiejś niewielkiej celi. Usiadła na kamiennej ławie i przyglądała się temu, co robią. Jedna z nich wyciągnęła z wiklinowego kosza jakąś starannie złożoną, białą tkaninę. Położyła ją ostrożnie na kolanach dziewczyny.

-Załóż to. My za chwilę wrócimy.- powiedziała blondynka i obydwie wyszły, zatrzaskując za sobą ogromne, drewniane drzwi.

Przymknęła powieki. Nie wiedziała co z nią zrobią, ale miała przeczucie, że będzie to raczej mało przyjemne. Zeskoczyła z ławy i tak, jak jej kazano założyła na siebie biały, zwiewny materiał, który okazał się być nieziemsko piękną suknią. Była idealna. Skromna, ale nie do przesady. Pozbawiona zbędnych ozdób, z kontr fałdą z przodu, na ramiączkach. Aika zastanawiała się, jak będzie wyglądać ta cała ceremonia, gdy do pomieszczenia weszły te same kobiety co wcześniej. Jedna z nich trzymała w dłoniach kilka słoiczków. Ustawiła je równo w rzędzie, po czym kazała szesnastolatce usiąść. Ta bez słowa zrobiła to. Podczas, gdy niebieskooka zajmowała się tajemniczymi słoikami, blondynka podeszła do przyszłej Niszczycielki i rozpuściła jej włosy. Przeczesała je dokładne i z tyłu spięła dwa pasemka ze sobą. Po chwili już obydwie nacierały jej skórę różnymi olejkami, przez co całe pomieszczenie wypełnił słodki zapach ziół i kwiatów. Czuła się coraz gorzej. O ile oddychanie wcześniej sprawiało jej ból, to teraz w ogóle nie mogła złapać powietrza.

-Niedługo poczujesz ulgę.- obiecała szatynka, a druga potwierdziła jej słowa skinieniem głowy.

Mam nadzieję… pomyślała, starając się ignorować, to, że ziemia parzyła jej bose stopy. Po wszystkich zabiegach, które musiała przejść, demony wyprowadziły ją do ogromnej sali. Nie zdążyła się po niej nawet rozejrzeć, gdy nagle straciła przytomność.

<***>

Otworzyła oczy i zlustrowała pomieszczenie bystrym spojrzeniem. Leżała na marmurowym ołtarzu. Dookoła było zapalone mnóstwo świec. Miała już na głos zapytać, co się tu dzieje, ale nie zdążyła, gdyż masywne drzwi sali otworzyły się, a do środka wszedł ten sam demon, który rozkazał przygotować ją do ceremonii. Miał na sobie czarną szatę, z czerwonymi elementami. Za nim pojawiła się Hurmiz, identycznie ubrana. Gdy znaleźli się przy niej pobladła. Brunetka odłożyła na brzeg marmurowej płyty poduszkę, na której ułożony był sztylet. Dopiero zorientowała się, że obok stoi również niewielka miseczka i słój, w którym znajdował się wąż. Rzuciła przerażone spojrzenie czarnookiej, ale ona tylko skinęła głową.

-Nie bój się. To nie potrwa długo.- szepnęła i pogładziła dłonią jej policzek, sprawiając, że znów straciła kontakt ze światem rzeczywistym i pogrążyła się w krainie snów.

-Aby stać się nieśmiertelną, musisz najpierw stać się umarłą…- odbił się echem głos blondyna.

Chwycił sztylet i wbił go w serce Aiki. Do rany napływała krew, zabarwiając śnieżnobiały materiał na czerwono.

<***>

Otaczała ją biel. Siedziała skulona w samym środku tej nicości.

-Hej! Słyszysz mnie? Wstawaj!- usłyszała swój własny głos.

Rozejrzała się dookoła. Nikogo nie zauważyła. Podniosła się, a zza jej pleców wyłoniła się postać dziewczyny. Identyczny wzrost, tej samej długości brązowe włosy… Kiedy się odwróciła Aika zamarła.

-Zanim zapytasz, tak, jestem tobą.- powiedziała widząc, że dziewczyna otwiera usta.

-Ale… jakim cudem...?- zaczęła zdezorientowana.

Druga ona wyszczerzyła zęby i zakręciła się wokół własnej osi.

-Tkwię w twoim umyślę od dawien dawna, moja droga…- westchnęła cicho-To ja zachowuję spokój, kiedy tobą targają emocje.- dodała, żeby zburzyć wszelkie wątpliwości oryginalnej Aiki.

Nagle poczuła niewyobrażalny ból w okolicy serca. Spojrzała na swoją śnieżnobiałą sukienkę, która powoli zaczęła zmieniać barwę na czerwoną. Nie tylko sukienka się zmieniła. Wydawało jej się, że cała jasna przestrzeń pokrywa się szkarłatem. Jęknęła przerażona, padając na kolana. Kiedy podniosła głowę ujrzała uśmiech na twarzy, która mimo tego, że była identyczna, jak jej własna, nie należała do niej.

-Tyle lat… tyle lat czekałam na ten moment. Wreszcie zamknę cię w najdalszych zakamarkach twojego umysłu.- roześmiała się w głos.

Zacisnęła pięści i zamknęła oczy. Wydawało jej się, że ból rozszedł się po całym jej ciele. Mimo tego podniosła powieki i wstała.

-Nie ma takiej opcji… obiecałam komuś, że się nie zmienię i dotrzymam słowa.- powiedziała cicho, choć stanowczo.

-Myślisz, że masz jakiekolwiek szanse? To nie mi przebili serce, tylko tobie.- okrutny uśmiech nie schodził jej z ust.

<***>

Odkręcił słój i wyciągnął węża. W jednej chwili, za pomocą sztyletu pozbawił go głowy. Hurmiz wzięła miseczkę i nabrała do niej nieco ulatującej krwi. Resztą szkarłatnej cieczy splamili sukienkę Aiki. Czarnooka wlała ciemny płyn do ust szatynki.

-Połknij.- szepnęła, a dziewczyna wykonała jej polecenie.

Będąc demonem na tak wysokim stanowisku mogła nawet narzucać swą wolę zmarłym.  Blondyn skinął głową i tym samym sztyletem, którym pozbawił ją życia, nakreślił na jej ramieniu pentagram.

-Aiko Kiyokuro! Zakończyłaś życie, by dać początek Niszczycielce. Będziesz od teraz dzieckiem grzechu. Symbolem czegoś niemożliwego. Zmartwychwstania.- tymi słowami zakończył wstępny rytuał.

-Reszta zależy od ciebie.- powiedziała jej na ucho Hurmiz.

<***>

Uważaj…- ostrzegł, gdy „druga Aika” ją zaatakowała. W porę uskoczyła na bok. Mimo nieudanego ataku nie poddawała się i znowu natarła na Aikę. Każdy unik sprawiał jej trudność.   Jej „kopia” przewyższała ją lepszą znajomością sztuk walki. Następny cios powalił ją na ziemię.

-Taka słaba…- zaśmiała się w okrutny sposób-Wciąż nie wiem jak to możliwe, że to ty jesteś tą prawdziwą, a nie ja.

„Mamo, co by się nie stało, zawsze będę sobą.” krążyło jej po głowie, której nie wypełniało nic, poza przeczuciem, że zaraz zginie. Chyba jednak nie dotrzymam obietnicy… wybacz mi, mamo. szepnęła w myślach, a jej dłoń powędrowała na medalion. Nagle cała sceneria zmieniła się. Nie otaczała ich już ta przerażająca czerwień. Znalazły się nad przepaścią. Aika spojrzała na medalion, który… zmienił się. Srebrny łańcuszek i zawieszka zniknęły, a w jej dłoni pojawił się sztylet. Podnieś się…- wyszeptał, a ona wypełniła jego rozkaz.

-Co do…- zaczęła zdziwiona, kiedy prawdziwa Aika zaatakowała.

Uderz z prawej…- doradził. Tak też zrobiła, a jej przeciwniczka ledwo co uniknęła tego ciosu. Znajdowała się właśnie na krawędzi przepaści. Zepchnij ją…- rozkazał. Spojrzała na dziewczynę, która we wszystkim, oprócz charakteru przypominała ją. Na twarzy, na której jeszcze niedawno widniał podły uśmiech, teraz widać było jedynie przerażenie.

-Iie!- jęknęła żałośnie.

Zrób to, inaczej prędzej czy później przejmie nad tobą kontrolę. Nie zabijesz jej, tylko ją uśpisz…- szepnął. Przygryzła wargę. Jak mogłaby to zrobić? Pośpiesz się…- ponaglał.

-Proszę…- powiedziała cicho.

Odwróciła wzrok w drugą stronę.

 -Gomen… nawet jeśli jesteś częścią mnie… po prostu… muszę.- powiedziała niezbyt głośno, gdyż żal ściskał ją w gardle.

Natychmiast…- znowu się odezwał, lecz tym razem nie zignorowała jego polecenia i zepchnęła swoją „kopię” w przepaść. I to był koniec. Nic więcej już nie widziała.

<***>

Hurmiz przyglądała się uważnie martwej dziewczynie. Powinna już dawno się obudzić, jednak nic takiego się nie działo.

-Musiałeś coś pomylić. To trwa zbyt długo.- stwierdziła.

Twarz zielonookiego pociemniała.

-Nigdy nie mylę się w żadnego rodzaju obrzędach. Skąd możesz wiedzieć, że trwa to za długo, skoro ona jest pierwszą, przemienioną właśnie w ten sposób?- powiedział, okadzając jej ciało dymem z kadzidła żywicznego.

-Mam złe przeczucia.- mruknęła, czyszcząc sztylet ceremonialny.

Wtem Aika zakrztusiła się powietrzem. Czarnooka natychmiast podbiegła do niej i nachyliła się nad jej uchem.

-Śpij, Aika… śpij.- wyszeptała, a dziewczyna zasnęła.

-Widzisz?- spytał blondyn

-Tak… teraz pozostaje pytanie co z jej osobowością.- westchnęła, układając dłonie szatynki wzdłuż ciała.

-Na tym właśnie polega druga część ceremonii.- oświadczył.

Spojrzała na niego pytająco, jednak widząc, że jest zajęty maskowaniem pentagramu, odpuściła.

<***>

Mari siedziała na kanapie, w salonie.

-Dlaczego? Dlaczego zawsze zostaję sama?- spytała mężczyzny, który widniał na fotografii.

Odpowiedziała jej jednak cisza. Westchnęła ciężko, a pojedyncza łza potoczyła się leniwie po jej policzku.

-Najpierw ty, a teraz... teraz ona stanie się Niszczycielką.- szeptała, zatapiając wzrok w brązowookim szatynie.

Pewnie dręczyłaby się dalej rozmyślaniem na temat tego, czemu wciąż bliskie jej osoby odchodzą z tego świata, bądź zostają skazane na mękę na tym padole, gdyby nie pukanie do drzwi. Odłożyła zdjęcie, otarła łzy i przybrała zwykły, miły wyraz twarzy. Otworzyła drzwi i oniemiała. Stał w nich dobrze jej znany, wyglądający na jakieś czterdzieści pięć lat mężczyzna.

-Mari Kiyokuro, coś ty najlepszego zrobiła?- powiedział, zamiast jakiegokolwiek powitania.

<***>

-Mogę ją już wybudzić?- spytała nieco zniecierpliwiona brunetka.

-Myślę, że nie powinna już doznać szoku.- kiwnął głową, na co ona odetchnęła z ulgą.

Pogładziła szesnastolatkę po policzku.

-Obudź się, Aika.- szepnęła jej na ucho

Nieprzytomnie otworzyła oczy.

-Ocknij się.- rozkazała.

W jednej chwili oprzytomniała. Rozejrzała się dookoła, by ocenić sytuację. Blondyn właśnie odstawiał niewielki moździerz z jakimś balsamem na bok, a Hurmiz stała nad nią, bacznie jej się przyglądając. Dopiero teraz jej wzrok powędrował na suknię. Była cała we krwi, mimo to nie przeraził jej ten widok. Spojrzała na ramię, na którym widniał ten sam miecz, opleciony kolczastymi pędami, który widziała już dwa razy.

-Czas na drugą część ceremonii.- oznajmił, podchodząc bliżej.

-Czekaj! Co chcecie mi zrobić?- spojrzała podejrzliwie na dwa demony.

-To chyba oczywiste.- wzruszyła ramionami-Pozbawimy cię wszelkich ludzkich uczuć.

To wystarczyło, by zerwała się do pozycji siedzącej i sprawnie omijając obydwie istoty Ciemności, uciekła.

<***>

-Rozumiem, że urodziłaś ją niedługo po stracie męża, ale to nie był powód, żeby podpisywać pakt!

-Pan tego nigdy nie zrozumie. Po śmierci Akiry wątpiłam, żeby mój świat kiedykolwiek  na nowo nabrał kolorów. W końcu uświadomiłam sobie, że niedługo urodzę dziecko. Że w tej maleńkiej istocie będzie również cząstka jego… Lekarze nie dawali jej żadnych szans. Gdyby nie ten pakt, nie miałabym jej nawet przez tych szesnaście lat…- powiedziała spokojnie, ze spuszczoną głową.

-Wiem, że bardzo to przeżyłaś…- zszedł nieco z tonu widząc, że kobieta zaraz się rozpłacze –Tylko, że Jonathan zrobi wszystko, by pozbawić ją duszy.

-Nie uda mu się…- odpowiedziała podnosząc wzrok na swojego gościa.

-Jesteś aż tak pewna?- spytał, patrząc na nią podejrzliwie.

Pokiwała głową.

-Jeśli jednak coś pójdzie nie tak, jak powinno, zgłoś się do mnie.- westchnął, a ta znowu skinęła głową.

Podniósł się i podszedł do drzwi.

-Do zobaczenia, szefie.- pożegnała się, na co ten skłonił się lekko i zniknął gdzieś za werandą.

<***>

Aika biegła dosłownie na oślep. Co to, to nie. Nie da z siebie zrobić nieczułego zabójcy. Wbiegała właśnie po schodach. Mijanych demonów wcale nie dziwił jej widok. Pewnie myśleli, że jest kolejną potępioną duszą. Wolała jednak sobie tym nie zawracać głowy w tej chwili. Gdzieś za sobą usłyszała przekleństw Hurmiz i dźwięk dość szybkich kroków. Przyspieszyła, jednak nie uciekła zbyt daleko. Natrafiła na przepaść. Shimatta! Wszędzie te przepaście… pomyślała, zerkając w dół. Na samym dnie gotowała się lawa. Zza zakrętu wybiegła brunetka, a zaraz za nią „mistrz ceremonii”

-I co ci to dało?- westchnęła znudzona.

Powiedz, że skoczysz…- podsunął jej szept.

-Jeszcze jeden krok, a skoczę.- zagroziła.

-Blefujesz, chociaż muszę przyznać, że nieźle ci to wychodzi.- odezwał się zielonooki.

-Jak chcesz, to skacz.- wzruszyła ramionami –Mi tam jest wszystko jedno.- dodała po chwili.

Przechyliła się lekko do tyłu, a tamta dwójka natychmiast rzuciła się, by ją złapać. Zanim do niej doszli, odsunęła się nieco od krawędzi.

-Czyli jednak nie jest ci takie wszystko jedno.- stwierdziła, przyglądając im się uważnie-Zrobimy tak: Nie tkniecie tej cząstki człowieczeństwa, która we mnie została, a ja nie będę się już więcej sprzeciwiać.- rzekła stanowczo, choć serce podchodziło jej do gardła.

-Dobrze, tylko odsuń się od tej przepaści.- powiedział spokojnie blondyn.

Podeszła parę kroków do nich i stanęła w miejscu.

-Idziemy.- powiedziała Hurmiz i złapała ją z rękę, ciągnąc w stronę lochów-Cholera jasna! Już dwa razy mnie do czegoś zmusiła. Nie podoba mi się to.- zwróciła się do demona.

-Co potwierdza naszą teorię o tym, że będzie świetną Niszczycielką.- odetchnął głęboko, oglądając się co i rusz na Aikę.

-Tak… ale do tego czasu, to ja oszaleję! Jak zacznę się zachowywać, jak Ałła Łabanowa, to się nie zdziw.- prychnęła.

-Trzeba będzie odesłać ją do matki.- westchnął, wskazując na szesnastolatkę.

-Wiem, chociaż, jakby tu została, byłoby lepiej.

-Dałaś słowo, że jak już mnie przemienicie, wrócę do domu.- wtrąciła szatynka.

-Już cię odsyłam… a co do przemiany, to może i jesteś Niszczycielką, ale… tylko pod względem pochodzenia, bo nie masz ani umiejętności, ani należnych waszej rasie zdolności.- mruknęła.

Nie wiedziała dlaczego, ale robiła się strasznie śpiąca. Powieki wydawały jej się cięższe niż zwykle i z trudem stąpała po gorących posadzkach zamczyska.

-Ona uśnie na stojąco. Odstaw ją lepiej do domu.

-Już ją zabieram.- położyła rękę na ramieniu Aiki i obydwie zniknęły.

Znalazły się pod domem Kiyokuro. Hurmiz zapukała, co raczej nie było w jej naturze, a po chwili pokazała się Mari.

-Oddaję córcię w stanie prawie nienaruszonym.- powiedziała znudzona i wcisnęła półprzytomną dziewczynę kobiecie-Oyasuminasai.- rzuciła na pożegnanie i rozpłynęła się w powietrzu.

Doprowadziła córkę do łóżka, by ta mogła wreszcie odpocząć.

-Mamo?- odezwała się w końcu.

-Tak?

-Proszę.- podała jej medalion-Naprawdę się przydał.- uśmiechnęła się.

Ciepły uśmiech zawitał na twarzy Mari. Ucałowała córkę w czoło i zawiesiła łańcuszek na szyi.

-Cieszę się, a teraz odpocznij. Oyasumi.- powiedziała łagodnie.

-Oyasumi, okasan.- szepnęła i ułożyła się na poduszce.

Kobieta wyszła z pokoju delikatnie zamykając za sobą drzwi. Ścisnęła w dłoni medalion, po czym uśmiechnęła się delikatnie.

-Arigato, Akira.- powiedziała cicho i poszła do swojej sypialni.

<***>

Witam!

Dziękuję za komentarze pod poprzednimi rozdziałami <3 To jest już trzeci rozdział i mam nadzieję, że komuś się spodoba. Z góry przepraszam za wszystkie błędy.

Pozdrawiam- Andzik