Prolog

Zniszcz ich… musisz ich zabić… skończ z nimi… zniszcz ich…- brzmiało non stop w jej głowie, której nie wypełniało nic, poza tym szeptem. Zapomniała o tym, po co i dokąd wyszła. Po prostu szła przed siebie.

-Aika? Co ty robisz o tej porze w lesie?- zabrzmiał głos, którego w pierwszej chwili nie rozpoznała.

Poczuła delikatny ruch powietrza, spowodowany czyimś spokojnym gestem. Natychmiast złapała delikwenta za rękę.

 -Charles?- dopiero teraz się ocknęła.

Za nią stał szatyn, w którego niebieskich oczach widziała jedynie strach.

-Przerażasz mnie…- szepnął-Co się z tobą dzieje? Co ty tu robisz?

Rozejrzała się dookoła. Jakim cudem znalazła się w środku lasu, podczas kiedy miała iść do pokoju? Pomyśli o tym później. W tej chwili trzeba działać. Od razu postanowiła przejść do ataku.

-Co ja tu robię? A co ty tu robisz?- zmarszczyła brwi, a jej zawsze miły dla ucha głos brzmiał teraz szorstko.

-Mieszkam pół kilometra dalej.- odpowiedział i wskazał dłonią drogę, którą było widać zza zarośli-Zboczyłem ze ścieżki, bo wydawało mi się, że cię widziałem.- dodał.

 -Ja…- zaczęła, ale nie mogła dobrać odpowiednich słów..

-Nie poznaję cię…- powoli przecząco pokręcił głową.

Zerknęła za siebie. Droga wolna.

-Może dlatego, że nigdy mnie nie znałeś?- obdarzyła go lodowatym spojrzeniem swych zielonych oczu i rzuciła się do ucieczki.

Biegła, ile sił w nogach. Po piętnastu minutach sprintu znalazła się we własnym ogrodzie. Oparła dłonie na kolanach i zaczęła wyrównywać oddech. Co się z nią działo? Zasypiała w jednym miejscu, a budziła się w drugim, szła w określonym celu, w określone miejsce i nagle przestawała kontaktować, po czym odzyskiwała świadomość zupełnie gdzie indziej… w dodatku ten szept, który za każdym razem słyszała. Co jej szeptał? Tego nigdy nie pamiętała. Wyprostowała się i po cichu tak, by nie zbudzić matki, weszła do domu. Wdrapała się po schodach, by przejść do swojego pokoju. Zamknęła drzwi. Była druga w nocy. Ile już jej nie było? Godzinę? Może półtorej?

-O co tu chodzi, do cholery?- jęknęła cichutko.

Położyła się na łóżku, a wzrok wbiła w sufit, jakby chciała znaleźć na nim odpowiedź na nurtujące ją pytania. Powoli zaczęła zasypiać, kiedy poczuła rozdzierający ból w okolicach prawego ramienia. Bezwiednie powędrowała na to miejsce jej dłoń. Pod palcami wyczuwała lepką ciecz Co się dzieje? przestraszyła się i zapaliła lampkę nocną. Wyciągnęła rękę po lusterko, które leżało w szufladzie. W okamgnieniu podwinęła krótki rękaw szerokiej, czarnej koszulki z ogromną czaszką na środku. Zamarła. Skóra na ramieniu nie była w żadnym miejscu przecięta, choć wątpiła, by tak silny ból mogło wywołać zwykłe zadrapanie. Odłożyła lusterko na miejsce i zgasiła światło.

-Odbija ci dziewczyno…- szepnęła sama do siebie-Nawet się nie obejrzę, jak mnie zamkną w pokoju bez klamek, obitym tapicerką.- ułożyła głowę na poduszce i zasnęła.

<***>

A oto prolog mojego opowiadania pod tytułem "Whisper"

Mam nadzieję, że komuś się spodoba :)

Pozdrawiam- Andzik